เสียงอึกทึกของงานเลี้ยงฉลองพิธีรับเจ้าสาวซึ่งถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติความเป็นราชนิกุล เริ่มเบาหูลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเงียบกริบ เมื่อเสร็จสิ้นพิธีส่งตัวบ่าวสาวเข้าหอ แม่สื่อ บ่าวรับใช้ต่างก็รีบเร่งออกไปด้วยความสำรวม เพื่อปล่อยให้บ่าวสาวได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง
แม้ชิงเหม่ยเหมยรู้สึกปลาบปลื้มจนคับอกที่วันนี้เจ้าบ่าวของนางคือหลี่หยางเฟย ทว่าเมื่อถึงคราวเข้าหอความวิตกกังวลว่าจะถูกเขาเกลียดชังก็มีมากพอกัน
ตลอดทั้งพิธีการอภิเษกสมรสที่หลี่หยางเฟยปั้นสีหน้าชื่นมื่น ทรงทราบดีว่าเป็นเพราะท่านทูตสันทวไมตรีซึ่งมีศักดิ์เป็นถึงองค์ไท่จื่อของแคว้นเฉินให้เกียรติมาเป็นผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าบ่าว
“องค์หญิงคงเหนื่อยมาก กระหม่อมต้องขออภัยที่จัดงานเลี้ยงใหญ่โตเอิกเกริกเกินสมควร”
หลี่หยางเฟยเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน ด้วยจงใจทำลายบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องหอ
“เราสองคนแต่งงานกันแล้วก็เปรียบเสมือนเป็นบุคคลเดียว ยามที
