“ฮองเฮา”
หงกุ้ยฟางอุทานอย่างประหลาดใจ เมื่อผู้เคาะประตูห้องพักขณะที่นางขึ้นมาอาบน้ำเตรียมแต่งตัวแต่งหน้ารอเวลาส่งตัวเข้าหอคือจางหลินหมิง
“เรียกข้าว่าพี่หญิง” จางหลินหมิงทำสุ้มเสียงรำคาญใจ “คืนนี้ข้าคงไม่ได้อยู่ส่งตัวเจ้ากับหลี่หมิงเข้าหอจึงอาสามาช่วยเจ้าแต่งหน้าแต่งตัวแทนท่านแม่”
จางหลินหมิงเดินไปยืนอยู่ด้านหลังหงกุ้ยฟาง มือเรียวงามเอื้อมหยิบหวีไม้หอมบนโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นมาสางผมให้น้องสะใภ้ พลันสายตาเฉียบคมสังเกตเห็นกับจี้หยกสะกดวิญญาณที่หงกุ้ยฟางสวมอยู่ เมื่อนางถอดชุดคลุมของเจ้าสาวจึงทำให้สะดุดสายตา
“นึกไว้ไม่ผิดจริงๆ ” จางหลินหมิงพึมพำเสียงเบา
“พี่หญิง นึกถึงอะไรหรือ”
หงกุ้ยฟางเอ่ยถามอย่างระแวดระวัง มีหลายสิ่งบอกว่าจางหลินหมิงกำลังรู้สึกระคายในตัวนาง
“เจ้าไม่ใช่สาวชาวป่าธรรมดา แต่เพราะเป็นคนครึ่งจิ้งจอกถึงได้งดงามเช่นนี้” จางหลินหมิงเว้นจังหวะการพูด พลางลอบสังเกตอากัปกิริยาของหง
