“โปรดว่าอะไรนะ!?”
“ผมกับนามิเรามีอะไรกันแล้วครับ”
“ทำไมโปรดทำแบบนี้ โปรดทำลายความไว้วางใจที่น้ามีให้โปรดจนหมดแล้วแบบนี้น้าจะไว้ใจให้โปรดไปไหนมาไหนกับนามิได้ยังไงอีก” รวิกามองสบตาโปรดด้วยสายตาเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมาโดยที่โปรดเองก็มองสบตารวิกาอย่างไม่ยอมหลบเหมือนกัน
“แม่คะ อย่าว่าพี่โปรดเลยนะคะนามิเองก็มีส่วนผิดด้วยเหมือนกัน” รวิกาหันไปมองหน้านามิทันทีที่ได้ยินเสียงพูดของลูกสาวตัวเอง ใช่... เรื่องแบบนี้ตบมือข้างเดียวยังไงก็ไม่ดัง นามิลูกสาวเธอก็มีส่วนผิดด้วยทำให้รวิกาต้องหรี่ตามองลูกสาวของตัวเองด้วยสายตาดุ
“แม่รู้ แล้วนามิจะให้แม่ทำยังไงกับความผิดครั้งนี้ของหนูดี กักบริเวณดีไหม!?”
“คุณน้าครับ อย่าลงโทษนามิเลยครับ ถ้าคุณน้าอยากจะลงโทษขอให้ลงโทษผมแทน”
“แต่นามิทำผิดก็ต้องโดนลงโทษจะให้น้าปล่อยผ่านแบบนั้นได้ยังไง”
“แต่เรื่องทั้งหมดผมเป็นคนผิดที่ไม่รู้จักหักห้ามใจ แต่ที่ทำไปทั้ง
