Hindi sila nagtagal sa pintuan. Diretso silang lumapit sa receptionist.
“May appointment kami kay Dra. Morris,” sabi ni Tita Rowena, may bahid pa rin ng pamilyar na kayabangan sa boses niya.
Dumaan sila sa harap namin. Masyado kaming malapit para hindi nila ako makita.
Pero hindi sila tumigil. Hindi man lang nagbago ang ekspresyon nila. Para lang akong hangin.
Nilunok ko ang biglang paghapdi sa lalamunan ko. Gusto kong sabihin, nandito ako.
Gusto kong itanong, “Naalala n’yo pa ba kami?”, pero wala akong nagawa.
Dumaan lang sila. Tila hindi niya ako nakikilala. Parang hindi sila ang nagbenta ng bahay namin.
Animo ay hindi sila ang dahilan kung bakit natuto kaming matulog sa karton at magdusa ni Kuya.
Pagkatapos nila kaming maltratuhin ay ibinenta ang bahay na iniwan sa amin ng mga m
