“Wala akong halaga sa kanila!” giit ko. Bakit naman nila ako pag-aaksayahan ng panahon?
“Whatever… we have other plans by the way. Ang mahalaga, makuha namin ang perang kailangan namin para makaalis ng Pilipinas!” malinaw na saad ni Dean.
Napatingin akong muli sa paligid. Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin. Napansin siguro ng dean ang paggalaw ng mga mata ko.
Ngumiti siya.
“At alam mo ba kung nasaan tayo?”
Hindi ako sumagot. Siyempre hindi ko alam.
“Hindi ito warehouse,” dagdag niya. “Hindi rin ito safehouse.”
Lumapit siya sa mesa at umupo sa plastik na upuan.
“Bar ito.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Bar. Mas lalong lumakas ang tugtog na naririnig ko mula sa labas. Tila ba biglang naging malinaw ang lahat.
Kaya pala may amoy ng alak, sigarilyo at kung ano-ano pa. May
