Hingal na hingal akong pumasok sa bar, halos eksaktong 6:40 PM na. Akala ko bubungad agad ang sermon at galit ng manager… iyong tipong titignan ka mula ulo hanggang paa na parang kasalanan mong nabuhay ka pa sa mundo.
Pero laking gulat ko nang malumanay pa nga akong kinausap nito.
“Aviona,” tawag ng manager, kalmado ang boses. “Late ka, kaya mag-extend ka na lang ng one hour para makabawi.
Iyon na iyon. Walang sigaw, pag-irap o masamang tingin. Hindi rin ako sisisantehin.
“Talaga po, Sir?” agad kong sagot, halos mapaluha sa tuwa. “Thank you po. Hindi na po mauulit.”
“Valid naman ang reason mo. Kaya sige, magbihis ka na at mag-umpisa ka nang magtrabaho,” utos nito.
Mabilis akong tumango. Tumalikod na ito at bumalik sa puwesto.
Paglingon ko sa VIP area, muli akong sinampal ng reyalida
