Umiiyak kong tinakbo ang sakayan upang makapunta agad sa hospital kung saan naroroon si odie. Mag dadalawang araw na itong hindi nagigising dahil sa tama ng pagkakabaril sa kanya. Umuwi lamang ako saglit upang makapagpalit ng aking soot, Ngunit hindi na ako nakapagdala pa ng mga gamit pamalit sa mga susunod pang mga araw dahil sa pagmamadali ng tawagan ako ni kevin at ibalita sa akin ang masamang balita tungkol kay odie.
"Please odie, Lumaban ka... Wag mo kaming iiwan ng anak mo." Mga salitang paulit-ulit kong nasasabi sa aking isipan habang patuloy ang aking pag iyak.
Hindi ako makahanap ng taxi kung kaya ay hinarang ko na lamang ang isang pampasaherong jeep. Desperado kong ipinangharang ang sasakyan dahilan upang mapapreno ng malakas iyon at mapababa ang nagmamaneho nito.
"Hoy! Magpap
