ตอนที่ 1 ตีราคาที่สิบห้าล้าน
1759 Words
"คนของเรารายงานว่าการประมูลสินค้าครั้งนี้คุณภาษกรณ์เข้าร่วมด้วยครับนาย"
"ฉันคิดไว้อยู่แล้ว"
บอดี้การ์ดชุดดำทมิฬเอ่ยบอกเจ้านายที่นั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถหรูยี่ห้อดังอย่าง Mercedes-Benz Maybach S-Class วันนี้ คุณตฤณภพ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความอันตราย ชายหนุ่มที่อายุเข้าเลขสามอีกทั้งยังปกครองธุรกิจมืดที่เปี่ยมล้นไปด้วยมหาอำนาจ
วันนี้เขาจะต้องเข้าร่วมงานประมูลลับซึ่งภายในงานมีสินค้าผิดกฎหมายมากมายไม่ว่าจะเป็นอาวุธ ยาเสพติด หรือว่าจะเป็นมนุษย์ แต่อย่างหลังไม่ใช่สิ่งที่ตฤณภพต้องการเท่าไหร่นักแต่กับอีกคนน่ะไม่แน่
"เชิญครับท่าน"
เพียงแค่ชายหนุ่มร่างสูงที่สวมใส่สูทสบายๆ สีเข้ม ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเปิดแผงอกกว้างเดินเข้ามาในบริเวณงาน เหล่าผู้ดูแลก็ต่างรีบร้อนคลานเข่าเข้ามาหาราวกับสุนัขรับใช้ตัวหนึ่ง ตฤณภพเปรียบเสมือนลูกค้าคนสำคัญหากทำสิ่งใดให้ไม่พอใจอาจจะสูญเสียรายได้หลักพันล้านหมื่นล้านก็เป็นได้
"ไม่ตรวจอาวุธหรือไง"
"สำหรับท่านตฤณภพไม่ตรวจก็ได้ครับไม่เป็นไร"
"หึ ทำงานแบบเลือกปฏิบัติแบบนี้ ถ้าลูกน้องฉันพกระเบิดมาสักลูกก็คงไม่เป็นไรสินะ"
"อะ เอ่อ"
พนักงานเหงื่อแตกพลักเมื่อถูกตำหนิ อีกทั้งยังเกรงกลัวว่าคนทรงอิทธิพลตรงหน้าจะพูดจริงทำจริง การครอบครอบระเบิดสักลูกไม่ใช่เรื่องยากเลยสำหรับคุณตฤณภพ
"ขะ ขออนุญาตตรวจอาวุธครับ"
ตฤณภพยกมุมปากเหยียด เขายินยอมให้พนักงานตรวจค้นอาวุธแต่โดยดี คนอย่างตฤณภพน่ะปกครองคนนับพันนับหมื่นชีวิต หากเจอลูกน้องเลือกปฏิบัติแบบนี้เขาจะเล่นให้หนัก
ที่นั่งโซฟากำมะหยี่ตัวยาวมีอยู่สองฝั่ง ฝั่งหนึ่งเป็นของตฤณภพ ส่วนอีกฝั่งเป็นของภาษกรณ์ ศัตรูอันดับหนึ่งของตฤณภพ ที่กำลังจิบแก้วบรั่นดีราคาแพงพร้อมกับหันมามองที่เขาอย่างท้าทาย
"เอาล่ะครับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา การประมูลสิ่งของล้ำค้าจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้"
เครื่องเพชรของอลิซาเบซที่1 ของกรุงXXX เครื่องเพชรนี้สูญหายไปหลังจากที่รถม้าถูกโจรจี้ปล้นเมื่อ100ปีก่อน
'และผู้ที่ได้ไปคือคุณตฤณภพครับ'
เสียงปรบมือดังสนั่นไปทั่วทั้งหอประชุม แต่ตฤณภพไม่ได้สนใจ เขาสะใจยามที่ได้เห็นใบหน้าอันแสนหงุดหงิดของภาษกรณ์มากกว่าที่แพ้เขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ยังอยากจะลงแข่ง
ยาเสพติดล็อตใหญ่จากประเทศ XXX พร้อมกับอาวุธสงครามของกลางที่สูญหายไปจากสถานีตำรวจ แห่งประเทศXXX
นับ
3
2
1
'และผู้ที่ได้ครอบครองคือคุณตฤณภพ'
ภาษกรณ์ขบกรามแน่นเมื่อเขาไม่สามารถสู้อำนาจของตฤณภพได้เลย
"และการประมูลของล้ำค้าชิ้นที่สามเชิญพบกับหนูน้อยดาวยั่วราคะ ใครพบเห็นเป็นต้องตื่นกันทุกราย พาตัวมาได้เลย"
"........"
"อ้าวเห้ย! อย่าลีลานัก เอาของประมูลมาสิ"
"เดินสิอีชมพู มึงจะลีลาหาสวรรค์วิมานอะไร"
"ฮึก ฮือออ พ่ออย่าขายชมเลยนะจ้ะ ชมกลัว ฮือออ"
หนุ่มน้อยร่างบาง ผิวขาวเนียนส่องสว่างออร่ายามที่แสงไฟสาดกระทบลงมาบนร่างกาย หนุ่มน้อยในชุดสีชมพูที่แทบจะปิดอะไรไม่ได้เลย ตามลำตัวถูกมัดด้วยเชือกเพื่อเรียกน้ำย่อยจากไอ้พวกชอบใช้ความรุนแรงบนเตียง โดยเฉพาะกับภาษกรณ์ที่มองหนุ่มน้อยนั่นตาไม่กะพริบ อีกนิดน้ำลายคงจะไหลออกปากไม่เกินจริงนัก
แต่ที่หน้าขยะแขยงคงไม่เท่ากับไอ้คนที่เด็กนั่นเรียกว่าพ่อ จิตใจสกปรกแค่ไหนถึงได้เอาลูกมาขายกิน
"หนุ่มน้อยวัยใสที่ยังเพิ่งจะก้าวข้ามวัยเยาว์ ที่สำคัญยังใสบริสุทธิ์ผุดผ่อง ปากถ้ำยังคงปิดสนิท"
"เฮงซวย"
ตฤณภพสบถ ถึงแม้จะเลี่ยงสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เพราะอยู่ในวงการสีดำสนิท แต่เขาก็รู้สึกขยะแขยงพวกขณะที่บรรยายร่างกายของคนอื่นแบบนั้นเต็มประดา เขาหันไปมองไอ้ภาษกรณ์ที่ยกยิ้มมุมมากมองมาที่เขา ถึงจะแพ้การประมูลแต่ถ้าได้เด็กคนนี้ไปปรนเปรอกำหนัดก็ไม่เลว มันรู้ว่าตฤณภพไม่มีทางแย่งประมูลอย่างแน่นอน
พรึบ!
"กลับ"
ร่างสูงลุกขึ้นเอ่ยสั่งลูกน้องเสียงเข้ม ขยะแขยงพวกค้ามนุษย์เต็มที
"ฮึก ฮืออ พ่ออย่าเลยนะชมกลัวแล้วครับ ชมยอมทุกอย่าง พ่อจะทุบตีชมจะให้ชมกราบน้องหรือให้ชมทำอะไรชมยอมทั้งนั้น แต่อย่าขายชมเลยนะครับ"
"แมร่งเอ้ย!"
ตฤณภพสบถซ้ำเป็นครั้งที่สองด้วยความหงุดหงิด
"15ล้าน!"
ป้ายประมูลถูกชูขึ้นก่อนที่กรรมการจะนับถอยหลังจากราคาหนึ่งล้านที่ภาษกรณ์เสนอ ศัตรูอย่างภาษกรณ์อ้าปากค้างเมื่อตฤณภพประมูลตัดหน้าด้วยราคาที่สูงลิ่ว ใครมันจะยอมจ่ายค่าตัวเด็กชั้นต่ำไร้ค่าด้วยราคามหาศาลขนาดวะ ถึงจะสวยจนละสายตาไปไหนไม่ได้แต่เงินขนาดนั้นเขาก็ไม่ยอมเสียแน่ๆ....หรือจริงๆตฤณภพก็ชอบของสวยๆงามๆแบบนี้เหมือนกัน
นับถอยหลัง
3
2
1
"และของประมูลสุดล้ำค่าก็ตกเป็นของคุณตฤณภพครับ"
แปะ แปะ แปะ
เสียงปรบมือดังลั่นห้องประมูล ตฤณภพลุกพรวดขึ้นยืน มีจังหวะหนึ่งที่สายตาคมมองร่างเล็กที่ล่วงลงไปกองที่พื้นอย่างหมดแรงเมื่อถูกตีราคาเป็นสิ่งของ ถึงราคาจะสูงแค่ไหนแต่คนตัวเล็กก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าอยู่ดี
.
ณ คฤหาสน์สีทองของตฤณภพ
"ฮึกฮือ ปล่อยชมไปเถอะนะครับชมกราบล่ะครับ"
หนุ่มน้อยร่างบาง ผิวขาวน้ำนม เส้นผมสีน้ำตาลอ่อน กับดวงตากลมโตที่เปียกรื้นไปด้วยหยาดน้ำตากำลังก้มลงกราบบอดี้การ์ดชุดดำที่ทำได้เพียงยืนเอามือไขว้หลังยืนตรงไม่ทุกข์ร้อน เด็กคนนี้กำลังจะเป็นคนของเจ้านาย เพราะฉะนั้นนายใหญ่จะเป็นคนเข้ามาจัดการเอง
"ฮือ ปล่อยชมเถอะครับ อึก แค่กๆ"
พวกบอดี้การ์ดชำเรืองมองเด็กหนุ่มร่างบางตรงหน้าก่อนจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ไม่รู้ว่าร้องไห้มานานแค่ไหนแล้วน้ำเสียงถึงได้ขาดหายไป แถมยังไอโขลกอย่างน่าสงสาร แต่ต่อให้สงสารแค่ไหนก็ไม่มีสิทธิ์ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ
กึก กึก กึก
เสียงส้นลองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นกระเบื้องดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ เสียงร้องไห้ฟูมฟายเงียบลงหลงเหลือเพียงแต่เสียงสะอื้น หนุ่มน้อยร่างกายบอบบางขยับถอยหนีทั้งที่นั่งอยู่ที่พื้น แต่ร่างกายสูงใหญ่กลับเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
"อ้ะ โอ้ย!"
ข้อมือเล็กที่ค้ำอยู่ด้านหลังพลิกทำให้ร่างเล็กถลาไปนอนราบกับพื้นพร้อมกับเสียงโอดครวญ ไม่แน่แขนอาจจะซ้นก็เป็นได้
"คุณครับอย่าทำชมเลยนะครับชมขอร้อง ฮือออ ให้ชมทำงานรับใช้อะไรก็ได้ชมยอมหมดเลย"
"ค่าตัวนายสิบห้าล้าน ไหวงั้นสิ"
"ชะ ชม ฮือออ"
เสียงโฮแผดลั่นขึ้นมาอีกครั้ง ยามนึกถึงราคาประมูลจำนวนมหาศาลทำเอาคิ้วหนาขมวดเข้าหากัน น่ารำคาญชิบหายร้องเหมือนเด็กไม่รู้จักโต ตฤณภพเกลียดเสียงร้องไห้ที่สุด
"หุบปากสักที เสียงร้องของนายมันน่ารำคาญ"
ฮึก
อึก
ฮึก
เสียงสะอื้นราวกับกำลังจะขาดอากาศหายใจ หนุ่มน้อยกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้แน่นจนเลือดซิบ ยิ่งเสียงตะคอกเมื่อกี้ยิ่งทำเอาขวัญหนีหายกระเจิงไปคนละทิศละทาง
"ชื่ออะไร?"
"..."
"ฉันถามทำไมไม่ตอบ!"
เด็กหนุ่มผิวน้ำนมเอาแต่ก้มหน้าก้มตา ทำเอามาเฟียผู้ที่อยู่กับคนที่คล่องแคล่วว่องไวมาตลอดชีวิตถึงกับหงุดหงิด นี่เขาเสียเงินสิบห้าล้านมาเพื่อคุยกับคนใบ้หรือไงวะ!
หมับ!
ปลายคางถูกฝ่ามือหนาล็อคเอาไว้ ตฤณภพย่อตัว ชันเข่าข้างหนึ่ง สายตาคมมองใบหน้าหวานเกินกว่าชายทั่วไปด้วยความหงุดหงิด
"ฉันถามว่านายชื่ออะไร"
พ่อบังเกิดเกล้าเรียกเขาว่า 'อีชมพู'
ชื่อที่มักจะขึ้นต้นด้วยคำว่า 'อี' เขาถูกเรียกแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้ ร่างกายบอบบางแถมยังอ่อนแออีกทั้งผิวยังเนียนขาวน้ำนมได้แม่เลยถูกจิกหัวเรียกอีมาโดยตลอด ชมพูเป็นลูกที่พ่อไม่รัก พ่อรักเพียงแค่ลูกชายอีกคนที่เกิดมาทีหลังเขา ลูกชายที่พ่อรักและเทิดทูนให้อยู่เหนือหัวของชมพูที่มีหน้าที่รองมือรองตีน
"ชะ ชมพูครับ ฮึก"
"อายุเท่าไหร่"
"สะ สิบเก้าครับ"
ก็ถือว่ายังไม่บรรลุนิติภาวะ เพราะนิติภาวะสำหรับตฤณภพคือยี่สิบปี พวกนั้นมันสารเลวที่เอาเด็กอายุแค่นี้มาประมูลแถมยังใช้คำพูดที่ทุเรศจนรับไม่ได้
"ให้แม่บ้านไปเตรียมห้อง!"
หนุ่มน้อยตัวขาวนามว่า ชมพู ดวงตาเบิกกว้าง เขาขยับตัวถอยหลังไปชนชิดผนังทั้งที่มือก็ยังเจ็บอยู่ คนตัวเล็กกลัวจนตัวสั่นยามที่ชายหนุ่มร่างกายสูงใหญ่เอ่ยสั่งลูกน้องให้ไปจัดเตรียมห้อง
ความบริสุทธิ์ความไร้เดียวสาบอกกับชมพูทันทีว่าเขากำลังจะถูกจับไปทำในสิ่งที่พ่อพูดกรอกหูก่อนจะพาเขามาที่นี่
'อีชมพู มึงเกิดมาไร้ค่าไร้ราคา กูจะเอามึงไปขายให้กับพวกเศรษฐีมีตัง มึงปรนนิบัติเขาให้ถึงใจซะ เรียกผัวคะผัวขา มีหรือที่พวกมันจะไม่หลงเอ็งจนโงหัวไม่ขึ้น จำไว้ข้าส่งให้เอ็งไปได้ดี ได้ดีแล้วก็อย่าลืมข้าล่ะ"
โกหกสิ้นดี....พ่อกำลังส่งเขาไปลงนรกขุมที่ลึกที่สุด....แม่จ๋า ชมกลัว
"อะ ออกไปนะไอ้ชั่ว!"
"ว่าไงนะ!!"
- Writer
