Chapter 22
784 Words
ANGELA'S POV
"J-jaiden" humihikbing sabi ko niyakap niya ko kaya mas lalo akong napahikbi.
"N-no, n-not A-Althea, s-sobrang b-bata pa n-niya" patuloy pa rin akong umiiyak si Jaiden naman ay pinapakalma ko gamit ako paghalik sa ulo ko.
Pero f*ck, paano ako kakalma, anak ko yun.
Dumating si Catherine saka saka si James.
"S-si Althea?" Tanong ni James
Walang tigil ang pag agos ng luha ko, tumingin ako sa Operating Room, hanggang tingin lang ang kaya kong gawin, hindi ako makalapit.
"A-anak" Mahinang sabi ko
Lumaban ka please, hindi ko kakayanin kung mawawala ka.
"Oh my goodness" si Catherine at natulala nalang.
Napatingin ako sa kamay kong puro dugo, dahil sa dugo ni Althea, ngayon ko lang napansin.
Napatingin si James sa operating room paulit ulit siyang nagmura.
Muntik na kong mabuwal sa panghihina, kung hindi lang ako nahawakan ni Jaiden babagsak na talaga ko.
"Shh, don't cry, she'll get better, Althea is strong like you, I know she can do it" sabi ni Jaiden kaya mas lalo akong napaiyak.
"Althea can handle it, my dear" si Daddy
"Yes our Princess, magtiwala ka lang kay Althea" sila Kuya
"Freus is right, anak" si Mommy
Patuloy akong umiiyak
Naglakad ako palabas sinundan naman ako ni Jaiden.
"San ka pupunta nak?" Si Daddy
"Sa simbahan po" sabi ko
Pinunasan ko ang luha ko saka ako nagpatuloy sa paglalakad.
Siguro mukha na akong clown, pero wala na kong paki alam kung ano ang itsura ko ngayon.
Hindi ko na hinintay na pagbuksan pa ako ni Jaiden ng pinto ng kotse ako na mismo ang nagbukas at sumakay na rin ako.
"You need to rest, love," sabi ni Jaiden pagkasakay niya ng kotse.
"Pahinga?" Tanong ko nag umpisa nanamang tumulo ang luha ko.
Malamlam na nakatingin sakin si Jaiden.
"T-tell me h-how can I r-rest when I know our child is in that situation, Jaiden?" Lumuluhang sabi ko.
"Siya yung pahinga ko, Jaiden" humihikbing sabi ko.
Kaya hindi ko talaga alam gagawin ko kapag nawala siya.
F*ck, mamamatay ako kapag anak ko ang nawala.
Patuloy akong umiiyak, niyakap naman ako ni Jaiden.
"You need to rest, love, even just a little, for me, please" Mahinang sabi ni Jaiden.
"S-subukan ko" nanghihinang sabi ko
Susubukan ko kahit ang hirap, Jaiden.
Kumalas na si Jaiden sa yakap saka niya pinaandar ang sasakyan.
Tumingin ako labas.
"Alam kong kakayanin niya" sabi ko
"Yes, she can" sabi ni Jaiden kaya tipid akong ngumiti.
"W-what's her f-full n-name?" Tanong ni Jaiden
"Althea Jane Hernandez" sabi ko
"Ang ganda" sabi ni Jaiden
"Pero mas maganda din kung dala niya ang apilyido mo, gusto mong ba------" hindi ko natapos ang sasabihin ko ng inunahan niya ko sa pagsasalita.
"Oo naman" sabi niya
"She loves you so much" sabi ko na nagpaseryoso kay Jaiden.
"Sobrang hirap na hirap akong makita siyang umiiyak dahil gusto ka niyang makita" lumuluhang sabi ko
"She loves Jollibee, she loves chocolate, she can speak Spanish, she's not into toys, she's an intelligent child who seeks answers to her own questions, and I think she's starting to love dogs, she's sweet, kind, and respectful, she takes after you, she's like a carbon copy of you" umiiyak na kuwento ko sa kanya.
Nagsimula na ring tumulo ang luha niya.
"Thank you" mahinang sabi niya sakin
"Thank you for raising her well" sabi niya
"Yun naman talaga ang ginagawa ng isang ina, hindi ba, walang ina ang kayang tiisin ang anak Jaiden" sabi ko
"No words can describe how grateful I am to you Angela" ani niya.
Hininto na niya ang sasakyan.
Nauna siyang bumaba, pinagbuksan niya ako ng pinto ng kotse, bumaba naman ako.
Naglakad na ako papasok ng simbahan nakasunod sakin si Jaiden.
Humanap ako ng upuan, naupo muna ako saka ako dahan dahang lumuhod.
Tuminga ako nagsimula nanamang tumulo ang luha ko.
"Lord im begging you desperately to please take all her pain away" umiiyak na sabi ko
Walang tigil ang agos ng luha ko.
"Masyado pa po siyang bata, nagmamakaawa po ako sa inyo, pagalingin niyo po ang anak ko"
'Im willing to catch all the pain for my daughter" humihikbing sabi ko
"Lord please, guide her, heal her"
"Sakin niyo nalang po ibigay lahat ng sakit, wag lang po sa anak ko" patuloy pa rin ang pag agos ng luha ko
"Hirap na hirap na po akong nakikita siyang nahihirapan, ako nalang po"
"Kung puwede lang pong akuin, ako nalang po sana yung nilagay niyo sa sitwasyon niya"
"Ang sakit sakit pong makita yung anak kong nakahiga sa Hospital at nahihirapan" umiiyak kong sabi
"Kaya ko po lahat, wag lang sa anak ko" Walang tigil ang luha ko.
Iyak ako ng iyak.
"I'm begging you Lord" humihikbi kong sabi.
- Writer
