DARE TO LOVE ME

CHAPTER 7

(Zachary's POV)

I woke up when the doorbell rang...

Damn...

The doorbell rings again. I sit down and look at the clock. It's only 5:30 am. Sino ba tung istorbo... I really need to sleep.

Bumangon na ako dahil parang hindi siya titigil ang sa pagpindot sa doorbell.

I walk slowly until I reach the door. I half open the door because I'm top less.

.

.

It's Hera! What is she doing here? How did she know where I live?

"What are you doing here?" I can't help but to ask her in serious tone as I am surprise.

How did she know where I live?

“I’m your new neighbor.” WHAT? She then pointed at the door na nasa likod niya. Sinilip ko ang door and open sa kabilang dulo ng unit ko. All this time… wala palang nakatira dun?

“Ohhh.. with your ninang?”

“Ahmm… alone. I’m actually with mom and tita, nasa unit ko na sila. Pinapatawag ka kasi ni tita eh.” Why mom didn’t tell me.

Lumabas ako at nilampasan siya patungo sa kabilang unit.

Seriously?! Bakit dito pa siya na building titira? Kapitbahay ko pa talaga.

I’m not comfortable with this.

I open the door. I smell the new paint of the walls. May mga gamit na rin. Kelan pa sila naglipat gamit?

“Hey, son!” Mom wave at me.

“Hi Ninang.” I kiss ninang’s cheeks to greet her. “Ma, can we talk?” tas hinila ko siya palabas. Nilagpasan ko Hera na nakapasok na din pala.

Paglabas naming. I close the door. “Ma? Why here?” I ask her in a small voice.

“Anak, kung malapit si Hera sayo, mas mabantayan mo siya—.”

“Ma, I’m not a babysitter. Alam mo naming busy ako sa kompanya. Sumsakit na nga itong ulo sa dami nang gagawin.”

“Hindi mo naman siya kailangan bantayan. You know that she’s new in this city, ayokong baka may mangyaring masama sa kanya lalo na’t babae siya. At isa pa malapit lang ito sa business na ipapatayo namin at si Hera muna ang mag momonitor everyday sa shop.”

“Ok, now why here sa Makati? Why not doon nalang kayo sa Batanggas magtayo ng jewelry shop?”

“Ehhh… dito kami nakanap ng bakante e.” she clung in my arms. “Mas mabuti nang malapit si Hera sayo para mamonitor ka rin niya.” She wink at me.

“MA!” but she rush inside.

Damn…

Maya maya pumasok na din ako sa unit ni Hera para magpa-alam sa kanila.

"Mom, Tita, I need to go... Kailangan ko nang pumasok sa kompanya ngayon, baka ma late ako sa meeting. I'm sorry I can't help you, here." I still need to prepare to go back to the office. Kakauwi ko lang kaninang 2 am para makatulog nang komportable pero nawala ang antok ko kaya sa office na lang ako magpapahinga.

"It's okay, you don't need to help us. Did you have breakfast? Hera, pass him the meal." Lumingon ako kay Hera and saw her smiling while giving me the pack lunch.

"I really prepare that for you, so you better eat it." Ninang is so nice, unlike my mom. I look at mom, she's eyeing me again.

"Thank you, Ninang. I will really eat this." Kinuha ko kay Hera ang pack lunch without looking at her face."I gotta go, bye." I wave at them.

Lumabas na ako sa unit ni Hera, at bumuntonghininga. I don't have a choice but to see her everyday which I don't want to.

Pumasok na ako sa unit ko and eat the pack lunch Ninang prepared for me. After I eat my breakfast ay naligo na ako.

Lumabas nako while fixing my tie. Napahinto ako sa harap ng elevator… nagkatinginan kami. Pero una na akong umiwas at pinindot ang down sign sa elevator.

While waiting… tahimik lang kami…

“Where’s mom?” I ask her para putulin ang katahimikan.

“After you left, umalis na rin sila pumunta sa shop.”

“Hmm... ok.” I don’t know how to start a conversation to her since wala kami sa bahay, hindi ako komportable.

Silence…

Silence…

Silence…

Then the elevator came. Pumasok kami… akmang pipindutin ko na ang ground floor nang biglang magbangga ang mga kamay namin. Natigilan ako… it’s been a long time after our last skinship but… ako na ng unang umiwas. “You first.” Pinindot niya ang first floor after her pinindot ko ang ground floor kung nasaan ang nakaparada ang sasakyan ko.

Should I give her a ride? But mom said, malapit lang ang shop nila kaya nevermind.

Silence..

Silence…

Silence…

“Are you going to work?” she ask. Napalingon ako sa kanya. Hindi siya nakatingin sa akin kaya I face the front again. “Yeah… you?”

“I’m going sa shop to help mom and tita for the preparation sa the opening.”

“Oh, when’s the opening?” I just ask for curiosity.

“Next week.”

“Hmm… ok, I’ll be present next week.” Yeah, I have to… mom will scold me again for not coming.

*DING*

Lumabas siya nang nasa first floor na kami.

“See yah.” She wave and smile at me while standing in front of me waiting for the door to close.

“Yeah.” I wave my hand to her. And then the door close.

Why am I so uncomfortable? She's being awkward too because of my actions. I should really not get close to her. Habang maaga pa, I'll keep my distance.

(Hera's POV)

Why is he acting like we just met? Parang hindi naman ganun yung magkaibigan.

Ano ba dapat ang magkaibigan, Hera? Maghahalikan tuwing lasing? GOD!! Ang dumi na ng utak ko. Simula ng magkita kami muli, laging bastos ang nasa isip ko hahaha.

Yung to do effort ka sa pag-ngiti pero siya ‘hey’ lang? may nagawa ba akong mali nung nalasing ako sa birthday ni tita? May hindi kaaya-aya ba akong ginawa? Napahiya ko ba siya kaya ayaw niya akong Makita kasi maalala niya yung nangyari?

SINUKAHAN KO BA SIYA?!!

Parang malala nga yun…

Pero pwede ba yun? Hindi lang kayo nagkita ng dalawang linggo, nag-iba na pakitungo niya sayo.

Huwag mo na kasing alalahanin yun, Hera, pagod lang siguro siya sa trabaho.

Anyway, after I took a cab ay nakarating na ako sa shop. Hindi naman gaanong kalaki yung jewelry shop na itinayo namin, sakto lang kumbaga.

May mga construction worker na labas pasok sa shop dahil ni rerenovate pa rin ang loob pero konti nalang ay matatapos na. Pumasok na ako sa loob para tutulungan sina mommy.

* * *

I sat down as I am tired and sweating from moving the furnitures. Syempre tumulong din tayo, hindi naman ako prinsesa para mag sitting pretty sa tabi-tabi, mabulyawan pa ako ni mommy.

I look at my watch. Malapit nang mag alas singko, at uuwi na rin kami.

Unti-unti nang nag-ayos ang mga worker para umuwi. Hanggang sa kami nalang tatlo ang naiwan sa loob.

"Hera, we gotta go. Baka gabihin kami sa daan. Ikaw na bahala mag lock. At dapat maaga ka bukas dahil hindi pa tapos ang mga construction sa ginagawa nila. May aayusin pa sa loob." Initsa ni tita ang susi sa akin, nasalo ko naman.

"Sa condo ko nalang kayo matulog." Takot akong mag-isa doon.

"Wala kamig dapit na dala, Hera. Kung may kailangan ka, nandun naman si Zach, just call him, okay? Bye." The kissed my head and wave as they say goodbye. Nakaupo pa rin ako habang papasok sila sa sasakyan hanggang sa umalis na talaga sila.

I rolled my eyes. Zach? Ayaw na nga ngumiti sa akin, kakausapin pa kaya? Tsk.

Humiga ako sa sofa. Sa pagod ko ay unti-unting pumipikit ang aking mga mata.

.

.

.

* * *

Nagising ako sa malakas na busina.

Napabalikwas ako ng bangon. s**t! Nasa shop pa pala ako. Dali-dali akong tumayo then grab my bag.

Patakbo kung pinuntahan ang front door ng nakalimutan ko ang susi. Kaya patakbo akong bumalik sa sofa to search for the key. After I found it ay lumabas na ko. Wait... Hindi ba sound proof itong wall? Ba't umabit sa loob yung tunog ng sasakyan? Ma chika nga si tita tomorrow.

I surely that I lock the door properly then pull down the blinds, then lock the blinds too.

Halos close na rin yung ibang mga store dito only mga cafe nalang yung bukas. Naghanap na ako ng cab pero puro may laman. Bakit ang hirap maghanap ng masasakyan sa Pinas?

Naglakad nalang ako, sumasakit na itong papa ko kakahintay. Malapit lang naman at kinabisado ko na ang daan kaninang umaga. May mga bakery shop pa naman na bukas. Nakaramdam ko ng gutom. Kaya bumili muna ako ng pwede kong makain.

Papaliko na sana ako ng makakita ako ng mga nagkukumpulan sa kabilang street. Lumapit ako at nakipagsiksikan, marites din ako eh. And I was surprised to see a bunch of street foods. There's korean foods too. Oh God! This is heaven. I miss eating this kind of foods!!!

Kaya bumili at kumain ako ng isaw, kwek-kwek, may kikiam rin at siomai, atsaka na miss ko na teokbokki at fish cake! Lumamon lang ako dun dahil konti lang yung kinain kong lunch.

After kong kumain ay nag take out ako ng teokbokki at siomaii, kakainin ko habang maglalakad ako pauwi.

While walking ay lumalamon ako. Pero... Parang hindi na ako familiar sa daan. Lumingon lingon ako, i'ts my first time to see this, that, and that building.

Is this the right street? Nawawala ba ako. Inubos ko muna lahat ng pagkain para makapag isip ako ng maayos.

Tanga ka ba, Hera. May gps ka sa cellphone mo girl. Kaya I take out my phone but it's lowbat. Bakit ngayon pa! O tried to open my phone baka kahit 1% lang meron pa pero ayaw talaga bumukas ng cellphone.

Siguro bumalik nalang ako sa kung saan maraming tao. Bumalik ako sa kung saan ako bumili ng street foods kanina.

I just keep walking and going straight. Habang lumilingon ako sa likod. Wala kasing tao dito sa nadaanan ko close na rin ang mga store. Ganyan ka ba talaga ka tanga, Hera? Ni hindi ko napansin na dumidilim na ang dinadanan ko.

Huminto ako at lumingon sa likod, kaliwa, kanan, nasaan na yung kalye na maraming tao?

Ba't tumahimik yata ang paligid? But I still continue to go straight. Pa straight lang kasi ang lakad ko kanina, so baka sa dulo ng kalye nito ang labas.

I just keep walking and walking and walking.

Bakit ba kasi ako nagtakong today? Sumasakit na ang mga paa ko. Huminto muna ako at umupo para hilotin ang paa ko.

Tumingin ako sa harapan, ang dilim na. Hindi naman madilim ang daan kanina ah. Lumipat ako ng upo sa gilid ng daan and take off my heels, medyo nakahinga na ang aking mga hintuturo sa paa.

I look at my watch. It's 9:06 pm. Dapat pala yung smartwatch ang sinuot ko today in case na malowbat itong cellphone ko.

What should I do? Hindi naman ako makatawag. Walang bahay dito para mahingan ko ng tulong. Should I sleep in this street? Wala bang gagalaw sa akin dito? Lumingon ako sa paligid, wala namang tao at wala ring dumadaan.

Naglakad ako ng naka paa habang naghahanap parin ng open na store. Ang liwanag ng daan kanina tsaka ang daming sasakyan paano ako napadpad dito sa walang katao-tao.

Lakad pa rin ako ng lakad habang pa lingon-lingon, medyo kinakabahan na ako. Paiyak na nga ako eh, ni hindi ako naligaw sa Germany, first ko kasi dito sa Makati, masisisi niyo ba ako?

Umupo ako sa gilid ng daan. Maghihintay na lang ako na may dadaan na kung sino man, kahit mapagtanungan lang kung saan ang labasan ng kalyeng ito.

.

.

.

.

Nang biglang umulan.

Shit! Ba't ang malas ko ngayong araw na to!!!

Naghanap ako ng masisilongan. Pinagpag ko yung bag ko dahil mukhang nabasa ang sa loob. I check my wallet and my phone and put it sa ilalim para hindi mabasa. Pero nababasa ako, lumingon lingon ako kung may ibang store na pwede masilongan sa labas.

Tatakbo na sana ako ng may lumiwanag sa likuran ko. Pag lingon ko... Isang sasakyan ༎ຶ‿༎ຶ Thank God!

Paparahin ko na sana... nang huminto ito sa harapan ko...

Kinabahan ako bigla.

Biglang bumukas ang pintuan nito sa unahan at may lumabas na matipunong pangangatawan habang binubuksan ang payong nito.

Pag-angat niya ng mukha ay nagulat ako.

.

.

.

.

.

.

.

GWAPO!