Phill ile ayrılabildiğimizde ikimiz de nefes nefeseydik. Onun bakışlarında her zaman kendini belli eden kendini beğenmişlik artık bana duyduğu hayranlıkla yer değiştirmişti. Şu an kendinden daha fazla beni beğendiğini bilmek gururumu fena halde okşuyordu. Gururum içimde kedi mırıltıları çıkartırken elimi tuttuğunda ona yaklaşmam ile iç çekti.
''Bir an önce kendimizi toplasak iyi olacak bebeğim, yoksa kim gelirse gelsin umursamadan aklımdakileri yapmaya başlayacağım tekrar. Ve tekrar. Bu da bizim pekiyi olmaz.'' dediğinde aramıza mesafe koymak isteyince beni sıkıp izin vermeden yürümeye başladı.
''O kadar da uzun boylu değil.''
Aklıma gelen kötü espriyi bir kenara bırakıp yürüsem de tutuşu sıkılaşırken kafamın içinde ''Duydum.'' diyen sesi yankılanan Phill'in beni anladığını fark ettiğim
