ไหวไหมถ้าไปต่อ

ตอนที่ 12 หนาวจัง

เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน ฝันดีมาที่โรงพยาบาลตามที่คุณเลขาบอก หน้าห้องผู้ป่วยพิเศษ มีป้ายชื่อคนไข้ 'หรรษกร เฉิง' เธอคุ้นชื่อนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว

เธอเปิดประตูเข้ามาอย่างเงียบๆ ภายในห้องมีเพียงแสงนวลสว่างจากไฟโคมดวงเล็กๆ เท่านั้น คนป่วยยังคงนอนที่เตียงพร้อมสายน้ำเกลือระโยงระยาง น่าแปลกที่มีเพียงเขาคนเดียว ไม่มีใครอยู่เฝ้าไข้

เธอนั่งลงข้างเตียง มองดูเขาอย่างพิจารณา อาการปูดบวมแดงตามตัวยังพอมีหลงเหลือให้เห็นอยู่บ้าง แต่ก็นับว่าจางมากแล้ว

"คนโง่ รู้ทั้งรู้ยังจะกินเข้าไปอีก นายคงจะทรมานมากเลยสินะ"

นักล่าแสนร้ายกลายเป็นเจ้าชายที่ไร้พิษสง ในยามที่เขานอนหลับเช่นนี้ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก คิ้วคม จมูกโด่งเรียวเป็นสันรับกับปากหยัก ยังคงสะกดสายตาของเธอเช่นคราวครั้งก่อน เพียงเพิ่มเติมคือสะกดใจของเธอไว้ด้วยนั่นเอง

" เวลานี้เธอควรจะนอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่นๆนะ" ฮันเตอร์เอ่ยเบากับคนเฝ้าไข้ ทั้งที่ยังหลับตาอยู่

"ฉันทำนายตื่นเหรอ"

"ใช่ เธอต้องรับผิดชอบ"

"จะให้รับผิดชอบยังไงล่ะ" สาวน้อยทำหน้าหงอย เพราะเดิมทีเธอเองก็รู้สึกผิดอยู่แล้วที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องมานอนที่นี่

"เข้ามาใกล้ๆ สิ ฉันไม่มีแรงตะโกนคุยกับเธอหรอกนะ" ฝันดีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอียงหูแนบใกล้ ทันใดนั้นท่อนแขนแกร่งก็เกาะเกี่ยวที่คอของเธอ เขาโน้มดึงใบหน้านวลนั้นเข้าใกล้

"รับผิดชอบฉันสิ" ดวงตาพราวประกายคู่นั้นทำเอาหัวใจของเธอสั่นไหว ระยะประชิดจนสัมผัสถึงความอุ่นของไอลมหายใจ

'อากาศหนาวอย่างนี้ นายยังทำฉันร้อนได้ อดทนๆๆ' ฝันดีจุ๊บเบาๆ ฉบับด่วนตรงปากหยักของเขา

"แค่นี้!?" คนป่วยย่นคิ้วเค้นเสียงสูง

"อืม แค่นี้แหละ คนฉวยโอกาส" ฮันเตอร์หรี่ตา แผนเขาเริ่มไม่ได้ผล เขาเร่งคิดแผนใหม่ในทันที

"ก็ได้ แต่ยังไงเธอก็ติดค้างฉันอยู่ดี" เขาเบือนหน้าหนีเธอพลางหลับตาเตรียมนอน แต่ก็ยังแอบหรี่ตามองดูท่าทีของร่างบาง

" โอ๊ย... ทำไมหนาวอย่างนี้นะ"

" หนาวเหรอ? "ฝันดีรีบดึงผ้าขึ้นห่มให้จนมิดคอ

"ไม่อุ่นเลย ฝันดี หนาวจัง" ฝันดีมองรอบห้อง แต่ก็ไม่มีสิ่งใดคลายหนาวได้เลย

" ฉันจะไปขอผ้าห่มกับพยาบาลมาให้"

"ไม่ อย่าไป ฉันไม่อยากอยู่คนเดียว โอ๊ยหนาว" คนป่วยทำทีกอดอกแน่น ฝันดีหันหน้าหันหลัง เมื่อไม่มีทางเลือก เธอจึงถอนหายใจแรงโน้มตัวลงกอดร่างหนาที่นอนอยู่บนเตียง เขากางแขนโอบรับเธอเข้าสู่อ้อมอกในทันที คนป่วยยกยิ้มอย่างผู้มีชัย

" เล่นอย่างนี้ใช่ไหม"

" ไม่ได้เล่น กอดจริงๆ ขึ้นมานอนดีๆ ฉันง่วงแล้วด้วย"

ฝันดีนึกขำในความพยายามของคนเจ้าเล่ห์ เธอซุกกายนอนใต้ผ้าห่มฝืนเดียวกันกับเขา หน้าเล็กซุกหนุนในวงแขนอุ่นของร่างใหญ่ เขายิ้มบางพร้อมจูบเบาที่หน้าผากเธอ

"หลับตาซะ ฝันดี"

ภายใต้เงาของจอมวายร้าย ก็ยังมีมุมที่อบอุ่นเหมือนกัน เหตุใดนะ ช่วงเวลาที่แสนดีแบบนี้ จึงมาเฉพาะตอนที่ฟ้าไร้แสงตะวันเสมอ เมื่อดาวบนท้องฟ้าลาจากไป ฝันดีหวานละมุนอบอุ่นนี้ ก็ต้องจากลาเช่นกัน

...................

รุ่งเช้า แม่ของฮันเตอร์มาหาเขาพร้อมกันกับซันนี่ ซึ่งภายในห้องเหลือเพียงแค่คนป่วยที่นอนอยู่บนเตียงเพียงลำพีงคนเดียว เพราะฝันดีหนีกลับออกไปตั้งแต่ตอนก่อนฟ้าเริ่มสางแล้ว

"หลับสบายไหมลูก" เสียงกล่าวทักของผู้เป็นแม่

"ดีครับ ฝันดีเชียวหล่ะ" หน้าคมยิ้มกรุ้มกริ่ม เมื่อนึกถึงคนที่คอยอุ่นเตียงให้เมื่อคืน

"หือ? ขนาดนั้นเชียว งั้นนอนต่ออีกสักคืนแล้วกันเนาะ" ผู้เป็นแม่เอ่ยเย้า

"ไม่ล่ะครับ กลับห้องดีกว่า"

"เมื่อคืนน่าจะให้พี่อยู่เป็นเพื่อน" ซันนี่เอ่ย

"อย่าลำบากเลยครับ ผมชอบนอนคนเดียว" สายตาเย็นชาของเขาจ้องมองมาที่พี่สาวคนสวย เธอจ้องเขากลับ แต่ก็มาสะดุดเห็นเส้นผมยาวที่ติดบนเสื้อของเขา ดูแล้วมันคงไม่ใช่ผมของเขาเป็นแน่ เธอจึงหยิบผมเส้นนั้นขึ้นมา

" งั้นเหรอ" ฮันเตอร์มองตามผมเส้นนั้นแต่ก็ไม่แสดงท่าทีอะไรส่อพิรุธให้ผู้เป็นแม่ได้เห็น แต่กลับหันมาจ้องตาท้าชนกับพี่ซันนี่ของเขา ไม่ว่าในหัวของเธอจะคิดอะไร เขาก็อยากจะเตือนเธอให้รู้ไว้ ว่าเธอไม่มีทางที่จะทำมันได้สำเร็จ

ไม่นานหมอก็เข้ามาแจกแจงรายละเอียดต่างๆ และอนุญาตให้กลับบ้านได้

...........

ตื๊ดด.... ตื๊ดด... พี่วิน Calling

ฮาา... โหลลล.. มีอะไรเหรอพี่ โทรมาแต่เช้าเชียว" ฝันดีงัวเงียตื่นมากดโทรศัพท์รับสาย แต่ทว่าเมื่อคืนนอนดึกไปหน่อย แถมยังต้องรีบตื่นเช้า จึงต้องกลับมานอนเอาแรงต่อที่ห้อง

" นี่มันเที่ยงแล้วนะ พี่ว่าจะชวนไปกินข้าว"

" เที่ยงเหรอ? ได้งั้นฉันอาบนํ้าก่อน ฝากพี่นัดยูจีด้วย อีกครื่งชั่วโมงเจอกันที่ร้านเลยค่ะ

............

ร้านอาหาร จุดนัดพบ

"งานใหม่เป็นไงบ้าง ถึงกับตื่นสายเลยเหรอ?" ธาวินเอ่ยถาม

" ก็ดีค่ะ "ฝันดีเคี้ยวตุ่ย

" แล้วหมอนั่นยังตามรังควานเธออยู่อีกไหม" เธอหยุดเคี้ยวแล้วหันมามองหน้ายูจีเพื่อนรัก เมื่อพี่ธาวินเปิดประเด็นคำถามออกมาเช่นนี้

"ไม่มี้! รังคงรังควานอะไรกัน ต่างคนต่างอยู่ จริงไหมฝันดี" ร่างบางพยักหน้าหงึกๆ ตามคำแก้ต่างของยูจี

" อืมก็ดี พี่จะได้สบายใจ งั้นสองคนกินกันต่อนะ พี่ต้องรีบไปทำงานแล้ว ไว้วันว่างๆ พี่จะไปดูเธอเล่น" ฝันดียิ้มกว้างกลบเกลื่อนเพราะ ธาวินยังไม่รู้ว่าที่ทำงานใหม่ คือโรงแรมของฮันเตอร์ คนที่เขาอยากให้เธออยู่ให้ห่าง

..........