ไหวไหมถ้าไปต่อ

ตอนที่ 1 คืนของเรา

เสียงน้ำไหลจากฝักบัวในห้องน้ำ ตกกระทบพื้นดังซ่านซ่า ไอน้ำอุ่นลอยวนเกาะกระจกจนขึ้นเป็นฝ้ามัว ฝันดี มองสายน้ำสีแดงที่ไหลลงท่อระบายน้ำ ความปวดหน่วงที่ช่องท้องและแสบที่อวัยวะกลางกายกำลังผ่อนคลายเมื่อร่างได้สัมผัสกับอุ่นไอร้อนของกระแสน้ำ เธอหยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาซับจนผิวแห้ง

"ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย ฉันต้องจ่ายค่ารถหรูที่มาส่งฉันด้วยความบริสุทธิ์ของฉันนะหรือ บ้าไปแล้ว"

ฝันดี มองตัวเองในกระจก แล้วถอนหายใจ เธอยังเลือกไม่ถูกว่าควรจะดีใจหรือเสียใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นนี้ดี

เธอเดินออกมาจากห้องน้ำ มองไปที่เตียงนอนของเธอ ที่เมื่อครู่มันกลายเป็นสนามรบ และคู่ต่อสู้ของเธอก็ยังคงนอนคว่ำหน้าอยู่ที่สนามนั้น เธอถอนหายใจอีกครั้ง แต่ก็แอบมีรอยยิ้มบางๆ เปื้อนบนใบหน้า เมื่อหนุ่มคนนั้น คนที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะคุยด้วย ตอนนี้เขานอนในห้องของเธอ เตียงของเธอ และเขาก็...

"มานี่"

"หะ หา! นี่นายไม่ได้หลับหรอกเหรอ"

"มานี่ อย่าให้ต้องเรียกซ้ำ"

"ฉัน..เอ่อ..ฉันจะไปใส่เสื้อผ้าก่อน"

"ไม่ต้อง"

ฮันเตอร์พลิกตัวลุกนั่ง เขาจ้องเธอด้วยสายตาที่นิ่งเรียบดังที่เคย ๆ เป็นมา ก่อนจะดึงเยื่อกำแพงบางเปื้อนคราบเลือด ที่กั้นขวางระหว่างเขาและเธอตอนที่ทำสงครามกันออก เจ้าถุงยางไร้ค่านั่นถูกเขาจับโยนทิ้งไว้ข้างเตียง ร่างสูงลุกยืนด้วยกายที่เปล่าเปลือยจนคนตัวเล็กต้องเบือนหน้าหลบด้วยกระดากอาย สองแก้มของเธอพลันเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้ง เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอแล้วช้อนอุ้มร่างบางมาวางในสนามรบ ในใจของฝันดีก็นึกหวั่น ไม่อยากคิดต่อไปว่าอีกไม่กี่อึดใจต่อจากนี้ จะต้องเจอกับอะไร

"ฉันบอกเธอแล้ว ว่าอย่าให้เรียกซ้ำ"

"ฮันต์ นี่นายจะทำอะไร"

"อีกรอบนะ"

ยังไม่ทันที่ฝันดีจะให้คำตอบ ผ้าผืนเดียวที่ปิดกายเธอ ก็ถูกกระชากหลุดหล่นอย่างง่ายดาย ร่างสูงใช้ปากหยักประกบบดจูบอย่างเร่าร้อน ลิ้นสากสอดแทรกจนริมฝีปากบางต้องเผยอแสดงความยินยอมให้รุกล้ำ

'ต่อต้านหรือขัดขืนหน่อยสิ ยัยฝัน ให้ตายเถอะ'

ความคิดสับสนวุ่นวนอยู่ในหัวของฝันดี สมองเธอสั่งให้ขัดขืน แต่หัวใจมันบอกให้ยินยอม

มือหนายังคงนวดเค้นเฟ้นฟ้อนอกอวบที่ดูใหญ่เกินตัวของเธอ จนได้ยินเสียงครางเบาในลำคอของเธอ เขาเลื่อนหน้าซุกที่ซอกคอระหงแล้วกดต่ำลงมาหยุดที่อกอูมคู่งาม พลางดูดเม้มหยอกล้อมันสลับกันไปมา

มือเรียวข้างหนึ่งกำหมอนไว้แน่น ส่วนอีกข้างจับประคองอยู่ที่ท้ายทอยเขา เธอสอดแทรกนิ้วน้อยเข้าในเรือนผมอย่างมีอารมณ์ร่วม ปากหยักยังคงดูดเลียเม็ดบัว จนร่างบางต้องแอ่นอกรับรอยลิ้นร้อนนั้น มือหนาเลื่อนลงต่ำมาหยุดที่พุ่มบางคลุมร่อง นิ้วใหญ่กดเขี่ยอย่างเบามือที่ปุ่มกระสันเป็นจังหวะจนคนตัวเล็กบิดเกร็งเพราะความซ่านเสียว เมื่อได้น้ำผึ้งหวานมากพอแล้ว เขาจึงตั้งท่าพร้อมที่จะเปิดศึกอีกครั้ง

"เดี๋ยวก่อน นายยังไม่ได้ใส่ถุง" ฝันดีใช้มือเล็กดันท้องน้อยที่แข็งเกร็งของเขาไว้

"ไม่จำเป็น" สิ้นคำ ทวนแท่งใหญ่ก็แหวกทะลวงเข้าไปกลางกายเธออย่างง่ายดาย ความเจ็บปวดที่เพิ่งจะทุเลา วนซ้ำกลับมาอีกครั้ง มันฉายชัดอยู่บนสีหน้าของเธอจนเขาสังเกตได้

"อย่าเกร็ง" เขาปากก้มกัดดูดปลายยอดบัวนั้นอีกครั้งเพื่อให้เธอผ่อนคลาย

เอวสอบเลื่อนตัวเข้าออกอย่างเนิบช้า เมื่อเห็นว่าเอวอ่อนของเธอเริ่มบิดยกตัวลอยเขาจึงได้เร่งจังหวะขึ้น เร็วขึ้น แรงขึ้น จนคนตัวเล็กกลั้นเสียงไว้ไม่ไหว

"ร้องเถอะ ฉันอยากฟัง"

จังหวะรักรุนแรงมาจนบทสุดท้าย เสียงครางร้องของฝันดียิ่งเร่งเร้าให้อารมณ์เขาเข้าใกล้ฝั่งเต็มที นาทีนี้เป็นสิ่งที่รู้ได้ ฝันดีใช้สองขาเรียวของเธอกอดกดเอวสอบของเขาไว้จนเขาไม่สามารถถอดถอนกาย ของเหลวอุ่นร้อนจึงไหลพุ่งเวียนในกายเธอดังตั้งใจ เธอไม่อยากพลาดรสสัมผัสอุ่นร้อนที่ควรจะได้รับ ความรู้สึกที่เธอควรจะตักตวง เธอตัดสินใจได้แล้วว่าควรเลือกที่จะรู้สึกดีใจ เพราะนี่คือยอดปรารถนาเพียงครั้งเดียวที่เธอจะได้รับจากเขา นับจากนี้ต่อไปมันคงไม่มีอีกแล้ว เหมือนกับว่าเขาเข้ามาแต่งเติมฝันของเธอให้เป็นจริง แม้จะแค่คืนเดียวก็คุ้มค่า กับการที่เธอเฝ้าแอบมีเขามาตลอดหลายปี

สองร่างเปลือยเปล่ายังคงนอนกกกอดกันใต้ผ้าห่มอุ่น จนฟ้าเริ่มสาง แสงของวันใหม่เริ่มสาดส่องเข้ามา มันบ่งบอกว่าหมดเวลาของเจ้าสาวชั่วคืนอย่างเธอ

'หมดเวลาแล้วสินะ กลับสู่โลกความจริงกันเถอะ ฮันเตอร์ ที่รักของฉัน'

ฝันดีลุกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าและชงกาแฟไว้รอเขา เผื่อมันจะช่วยทำให้เขาอยู่ต่อกับเธออีกสัก 2-3 นาที

"กาแฟของนาย"

"ไม่ ฉันไม่ดื่มกาแฟ"

เมื่อฮันเตอร์เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็คว้ากุญแจรถแล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องไป โดยไม่มีแม้คำร่ำลาสักคำ

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องจบแบบนี้ เฮ้อ! ฝันดีเอ๊ยฝันดี"