Dahan dahang iminulat ni Dorothea ang mga mata nang masilaw siya sa sinag ng araw na tumatagos sa nakabukas na bintana. Umungol siya at kinapa ang ilalim ng unan para kunin ang cellphone niya. Nang maalala na naiwan nga pala niya iyon sa sasakyan kahapon at hostage nga pala siya ni Miguel ay muli na naman siyang umungol at nagpasiyang bumangon na.
Inunat niya ang mga braso at ilang beses na naghikab. Sa lahat yata nang ipinadukot ay siya lang ang nagawang makontento sa lugar na pinagdalahan sa kaniya. Tahimik kasi doon at mabait naman si nanay Memay. Naalala niya ang banta ni Miguel sa kaniya na hindi rin naman siya makakatakas dahil maraming nagbabantay sa kaniya.
Palibot pala sila ng mga bahay at ang lahat ng mga tao doon ay malaki ang utang na loob sa binata. Ayon kay nanay Memay ay
