โศกาทมิฬ

ตอนที่1ดาริน

ณ ร้าน Cafe Lover

"ดารินจ๊ะ..เช็คบิลที่โต๊ะห้าด้วยจ้ะ" เสียงของเจ๊สาว วัย45ปี แต่งตัวดูดี อายุเป็นเพียงตัวเลข หันไปพูดกับพนักงานในร้านอย่าง ดาริน น้ำเสียงของเธอดูสนิทสนมกับพนักงานคนนี้เป็นอย่างมาก

"ได้จ้ะเจ๊" ดารินขานรับ ก่อนจะรีบเดินตรงไปยังโต๊ะดังกล่าวในการเรียกเก็บเงินทันที

"มีเค้กส้มหนึ่ง 55บาท มีชีสเค้กบลูเบอร์รี่หนึ่งชิ้น65บาท กาแฟร้าน2แก้ว แก้วล่ะ45บาท ทั้งหมดเป็นเงิน210บาทค่ะ บัตรหรือเงินสดดีคะ?" ดารินในชุดผ้ากันเปื้อนของทางร้าน ใบหน้าสวยหวาน หน้าตายิ้มแย้มกับลูกค้า

"เงินสดครับ" ลูกค้าตอบ

"ได้เลยค่ะ...พอดีนะคะ..ขอบคุณมากๆค่ะ ไว้โอกาสหน้าเชิญใหม่นะคะ" ดารินที่รับเงินสดมาแบบพอดีไม่ต้องทอนจากลูกค้า ก่อนจะรีบบอกลาลูกค้าสองหนุ่มสาว พร้อมกับโค้งตัวตามมารยาทของเธอเป็นปกติ

ดาริน นางสาว ดาริน อินทรนุสร อายุ23ปี ดาริน สาวสวย หน้าตาหวานจิ้มลิ้ม สวยมาก ใครเห็นก็ต้องตาต้องใจราวกับถูกมนต์สะกด หน้าตาสวยราวกับเป็นลูกครึ่ง ดารินที่เป็นลูกจ้างของเจ๊สาว ดารินนั้นดรอปเรียนมหาลัย เนื่องจากพ่อของเธออย่าง เจตริน อินทรนุสร เสียชีวิตอย่างกะทันหัน ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ เดิมที ดารินนั้นเป็นคนมีฐานะ ทางบ้านของดารินนั้นทำธุรกิจส่วนตัว อย่างการเปิดร้านอาหารหลายแห่งใจกลางกรุง ทว่าภายใต้ความมีอันจะกินนั้น ไม่ได้สวยหรูอย่างที่เปลือกนอกนั้นเป็น ลูกคนอื่นๆหากว่าครอบครัวนั้นมีฐานะ หลังจากที่บิดา มารดาจากไป จะต้องทิ้งมรดกก้อนใหญ่ จำนวนมหาศาลให้กับลูกๆใช่ไหม? แต่สำหรับดารินนั้นไม่ใช่ พ่อของเธอที่จากไป เขาทิ้งมรดกไว้ให้เธอเช่นกัน แต่มรดกนั้นไม่ใช่เงินจำนวนมหาศาลนี่สิ สิ่งที่เธอได้รับคือ หนี้ นี่ก็ว่าแย่แล้วนะสำหรับชีวิตของเธอ แต่ว่าใครจะรู้ว่าสิ่งที่แย่ไปกว่านั้นคือ ดารินนั้นมีแม่เลี้ยง โดยแม่ที่แท้จริงของดารินนั้นเสียชีวิตไปตั้งแต่ดารินอายุ19ปี หรือเมื่อ4ปีที่แล้ว ด้วยโรคประจำตัว หลังจากนั้นพ่อของดาริน อย่างเจตรินก็แต่งงานใหม่กับ วิภา แม่เลี้ยงวัย45ปี มีลูกติดคือ วายุ วัย26ปี มีศักดิ์เป็นพี่ของเธอไปโดยปริยาย แม่เลี้ยงของดารินนั้นปฏิบัติดีกับเธอมาโดยตลอด วิภาทำราวกับว่าเธอนั้นเป็นลูกที่แท้จริงของเธอไปด้วยอีกคน แต่หลังจากพ่อเสียไปได้เพียง6เดือน ธาตุแท้ของวิภาก็เริ่มออกลาย เธอปฏิบัติกับดารินเปลี่ยนไป จากหน้ามือเป็นหลังมือเลยก็ว่าได้ ด่าทอดารินสารพัด ใช้งานเธอเยี่ยงทาส อีกทั้งยังไถเงินของเธอทุกครั้งที่เจอหน้าอีก ส่วนวายุลูกชายของวิภานั้น พยายามจะข่มขืนดารินอยู่บ่อยครั้งเมื่อสบโอกาส จนดารินเริ่มทนไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจย้ายออกมาจากบ้าน มาอาศัยอยู่ที่คอนโดเล็กๆกับพิมพ์ดาว เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอแทน

หลายคนคงสงสัย ว่าเอ๊ะ พ่อของดารินนั้นมีร้านอาหารหลายแห่งใจกลางกรุง แล้วทำไมชีวิตของดารินถึงได้ตกอับเช่นนี้ ใช่แล้วล่ะ พวกบ้าน รถ ร้านอาหารทั้งหมด ทุกสาขา ตกไปอยู่ในมือของ วิภา แม่เลี้ยงของดารินนั่นเอง และดูเหมือนว่าร้านอาหารแต่ละแห่งจะค่อยๆเริ่มถยอยกันปิดตัวลง จนตอนนี้น่าจะหมดเกลี้ยงแล้ว ไม่เหลือแม้แต่ที่เดียว วิภานั้นติดการพนัน วายุติดเหล้าและการพนันตามแม่ของตนไปด้วย การพนันยึดเอาทุกอย่างที่มันควรจะสร้างกำไรและรายได้มหาศาลได้ ตอนนี้มันเสียหายไปกับการพนันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งวิภาและวายุมีเพียงแค่ที่ซุกหัวนอนเท่านั้นในตอนนี้

"นี่ดาริน..วันนี้เจ๊จะปิดร้านเร็วให้นะ เธอมีนัดกับเจ้าหนี้ของพ่อนี่ จะได้มีเวลาไปทำธุระของเธอ" เสียงของเจ๊สาวดังขึ้นมา

"ค่ะเจ๊ ขอบคุณมากๆนะคะ ไว้พรุ่งนี้ดาจะอยู่ดึกให้ค่ะ" ดารินหันไปตอบกลับเจ๊สาว

"แหม่ พูดดีขนาดนี้ ต้องขึ้นเงินเดือนให้แล้วไหม" เจ๊สาวหันไปตอบกลับดาริน โดยที่เจ๊สาวนั้นรักและเอ็นดูดารินเป็นพิเศษ เดิมที่ร้านของเธอนั้นเป็นร้านเล็กๆไม่จำเป็นต้องมีพนักงานก็น่าจะพอเอาอยู่ แต่ว่าเจ๊สาวนั้นถูกชะตากับดาริน เบื้องหลังชีวิตของเธอนั้นเป็นคนน่าสงสาร ดรอปเรียน หางานทำ เจ๊สาวจึงรับดารินเข้ามาทำงานในร้านของเธอ เรียกได้ว่าอยู่กันแบบครอบครัว สองคนลูกน้องกับนายจ้างที่ดูแลกันไปมาอย่างอบอุ่น

"99หรือเปล่าคะ?ขึ้นเงินเดือนเลขมงคล" ดารินยิ้มแย้มกับเจ๊สาวเจ้าของร้าน

"อย่ามารู้ทัน...รีบเก็บร้านกันเถอะ จะได้ไปทำธุระของเธอให้เสร็จ เจ๊ขอให้เจ้าหนี้ของเธอใจดีกับเธอนะดาริน" เจ๊สาวที่พอจะรู้เรื่องของดารินอยู่บ้าง ไม่สิ เรียกได้ว่าแทบจะรู้ทุกอย่างเลย เพราะดารินมีอะไร ก็มักจะมาพูดหรือปรึกษากับเธอ ไม่ก็พิมพ์ดาวเพื่อนสนิท

"ค่ะ"

.....................................................

ณ คอนโดสิวันยา

เวลา17:55นาที

ปึก!

"เฮ้อ..เหนื่อยจัง..นอนพักหน่อยดีกว่า" ดารินที่มาถึงห้องคอนโดเล็กๆของเธอ เป็นห้องที่ดารินนั้นอาศัยอยู่ด้วยกันกับพิมพ์ดาว โดนที่มักจะหารค่าใช้จ่ายกัน ตอนนี้พิมพ์ดาวนั้นกลับบ้านที่ต่างจังหวัด ทำให้ดารินต้องอยู่คนเดียวใช้ช่วงนี้ ดารินที่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนอนนุ่มๆของเธอด้วยความเหนื่อยล้า

ตอนนี้เป็นเวลา17:55นาที ดารินที่ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาเช็คดู เนื่องจากวันนี้ดารินมีนัดต้องไปคุย ตกลงกับเจ้าหนี้ของพ่อเธอ ว่าเธอนั้นจะเป็นคนใช้หนี้แทนพ่อที่เสียชีวิตไปแทน แต่ว่าดารินไม่สามารถหาเงินเป็นก้อนมาให้เขาได้ ณ ตอนนี้ ทำให้ต้องการมีเจรจากันเกิดขึ้น เจ้าหนี้ของดารินนัดแนะเวลา เป็นเวลาสามทุ่ม ให้เธอนั้นไปพบกับเขาที่บาร์แห่งหนึ่งใจกลางกรุง ซึ่งการเดินทางนั้นก็อาจจะใช้เวลาประมาณ45นาทีได้ ดารินยังพอมีเวลาหลือในการพักผ่อนเอาแรงในตอนนี้

ความกังวลมันประดังประดาเข้ามาในหัวของดาริน จนเธอนั้นเริ่มคิดไม่ตก เงินมากมายขนาดนั้นชาตินี้เธอจะมีปัญญาหามาใช้หนี้จนครบหรือเปล่านะ ตอนนี้ดารินนั้นยังไม่ทราบจำนวนหนี้ของพ่อตัวเองอย่างแน่ชัด ดารินไม่รู้ว่าเจตรินนั้นเป็นหนี้มาร์คัสอยู่เท่าไหร่กันแน่ แต่เธอมั่นใจได้ว่ามันต้องมากมายมหาศาลแน่ๆ และอีกความคิดหนึ่ง เธอก็ภาวนาให้เจ้านี้รายใหญ่ของพ่อเธอคนนี้ เป็นคนดี ใจดีกับเธอ อย่างน้อยดารินก็อยากตกลงให้เขานั้น ยืดระยะเวลาในการชำระหนี้ออกไป ไม่รังเกียจเดียดฉันท์เงินเล็กเงินน้อยของเธอ ลำพังเธอคนเดียวไม่สามารถหาเงินเป็นก้อนๆมาใช้หนี้ได้ อย่างน้อยก็ใช้มันไปกว่าจะหมดก็แล้วกัน ดีไม่ดีจำนวนหนี้มหาศาลขนาดนี้ เธอได้ตายก่อนจะใช้มันหมดเสียอีก คนตายที่ไม่สามารถพูดได้ ว่าเจตรินพ่อของเธอนั้นเอาเงินไปทำอะไร ทั้งๆที่ตนเองก็มีธุรกิจที่น่าจะทำรายได้ได้ดี แต่ทำไมพ่อถึงเป็นหนี้ได้ คำถามมากมายใหลเข้ามาในหัวของดารินไม่หยุด