เพียงหนึ่งปรารถนา

3.2 [18+]

ความเป็นสาวอ่อนไหวเมื่อทาบทับลงบนความแข็งแกร่งเป็นท่อนลำยาวใหญ่ ชื้น ร้อนผ่าว รับรู้ว่าความเป็นสาวมันเต้นตุบๆ แสดงถึงความมีชีวิตชีวา สองมือจับชายกระโปรงเลิกขึ้นสูงแล้วขยุ้มเอาไว้ ลมหายใจหอบกระชั้น

เธอไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อไป

ตอนนั้นเองที่ฝ่ามือหนาวางลงบนเอวหนึ่งข้างและก้นกลมกลึงหนึ่งข้าง ลูบแล้วเคล้นคลึง เอื้องฟ้าครางผะแผ่ว วาบหวิวกับสัมผัสจากฝ่ามือหนา ขณะนั้นวศินได้ควบคุมให้ก้นกลมกลึงและเอวเคลื่อนไหวไปพร้อมกัน ความเป็นสาวรูดขึ้นรูดลงไปตามความยาวใหญ่ของท่อนลำ

น้ำเจิ่งนองอีกครั้ง.....

ยิ่งเสียวยิ่งขยุ้มชายกระโปรงแรง

ยิ่งเสียวยิ่งส่งเสียงครวญครางมากขึ้น

ไอเย็นของอากาศลูบไล้ผิวที่เปิดเปลือยบางส่วน แต่เธอไม่ได้รู้สึกเย็น ในทางตรงกันข้ามกลับร้อนและเหงื่อเริ่มผุดตามรูขุมขน เอื้องฟ้ามองสิ่งที่เธอนั่งทับและถูไถกับมัน วศินไม่ได้ควบคุมจังหวะอีกต่อไป ตอนนี้ที่เอวและก้นเคลื่อนไหวอยู่ มันมาจากพลังงานและความต้องการอันยิ่งยวดของเธอเอง

เอื้องฟ้ารู้ว่าเธอทำอะไร ความจำเป็นและความไขว้เขวประดังประเดเข้ามาพร้อมกันอย่างฉับพลัน เธอเคยเป็นคนมีสติควบคุมตัวเองได้เสมอ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นอีกคน ทั้งความต้องการส่วนลึกในจิตใจและฤทธิ์ของไวน์ชั้นยอดที่ทำให้มึนเมา

ตัณหาราคะทำให้เอื้องฟ้าถลำลึกยากที่จะฉุดดึงตัวเองขึ้นมา

และนั่นทำให้เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปตามธรรมชาติ

“อ๊าส์ ~ อ๊าส์ ~ อ๊าส์ ~ อ๊าส์ ~”

ความรุ่มร้อนและความลุ่มหลงมันกระจัดกระจายไปทั่ว ก้นและเอวเคลื่อนไหวถี่ เอื้องฟ้าไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน แต่ร่างกายมันแสดงความเร่าร้อนร่านสวาทอย่างอัตโนมัติ

เธอไม่มีเวลายับยั้งชั่งใจ รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกไปอย่างนั้น

“ดีมากเอื้องฟ้า ทำแบบนั้นถูกต้องแล้ว”

เหมือนผู้ใหญ่กำลังให้ท้ายเด็ก พอเด็กได้ยินแบบนั้นก็เกินความบ้ายอ ความเร็วเพิ่มขึ้น กลางกายร้อนฉ่า แหงนเงยใบหน้าหลับตาพริ้มมีความสุข อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

“อ๊าส์ ~ อ๊าส์ ~ อ๊าส์ ~ อ๊าส์ ~”

ริมฝีปากเผยอครางไม่หวาดไม่ไหว เสียวซาบซ่านเหมือนตอนที่เขาใช้นิ้วกับเธอ ถึงช่วงจังหวะหนึ่ง เอื้องฟ้าไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไป มีแต่ต้องเร่งจังหวะให้มาก....มาก....มากขึ้นยิ่งกว่าเดิม

เธอชอบความรู้สึกที่เหมือนได้ขึ้นสวรรค์

“อ๊ายยยยยย!!!” เอื้องฟ้าส่งเสียงกรี๊ดร้อง ร่างกระตุกและสั่นเทิ้ม วศินรับร่างเธอเอาไว้ โอบกอดแน่น พรมจูบแล้วกระซิบข้างหูเล็กนุ่ม

“เก่งมากเอื้องฟ้า ผมมีความสุขมาก”

แม้ไม่ได้เข้าไปในกาย แต่กลับรู้สึกเป็นสุขมาก วศินอยากทำมากกว่านี้แน่นอน แต่เอื้องฟ้ายังเมาอยู่ เพียงแค่นี้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขาก็คืบหน้าไปไกลแล้วล่ะ วศินมีแผนต่อไป ต่อให้พรุ่งนี้เธอตื่นมาแล้วโกรธจนอยากหนี เธอก็ไม่สามารถทำมันได้

“ผมอยากทำมากกว่านี้ แต่อยากให้เราเป็นผัวเมียกันก่อน”

เขาทำเหมือนใจเย็น แต่ความจริงแล้วใจร้อนมาก อยากกินเอื้องฟ้าแบบถูกต้อง อันนี้เรียกว่าชิมเฉยๆ ฉะนั้นในเมื่องานแต่งงานมันจัดเร็วทันใจไม่ได้ เขาก็จะทำให้ถูกต้องตามกฎหมาย

วศินเลือกแล้ว....

เอื้องฟ้าจะเป็นภรรยาและแม่ของลูก

“เอื้องฟ้า”

“ฮื้ออออออ!!” เธอส่งเสียงครางขานรับในลำคอ

ใบหน้างดงามซุกซอกคอหนา วศินลุกขึ้นยืนโดยมือช้อนใต้ก้นกลมกลึง เอื้องฟ้าโอบเอวเขาด้วยขาเรียว ขณะที่แขนโอบกอดเขาแน่น ลมหายใจเธอร้อนเพราะฤทธิ์ไวน์

วศินส่งเอื้องฟ้าเข้านอนที่ห้องและเตียงของเขา

ริมฝีปากคลี่ยิ้มพึงพอใจ ทั้งที่มีหมอนให้เธอหนุน แต่กลับสละแขนให้เธอหนุนนอนแทน วศินเคยนึกสงสัยว่า การที่พระเอกสละแขนให้ผู้หญิงที่ตัวเองรักหนุนนอนนี่มันดีตรงไหน แน่นอนว่าจะต้องปวดแขนแน่ๆ ทำไมต้องลงทุนมากขนาดนั้น จนกระทั่งมาถึงทีเขาบ้าง รู้ว่าทำแบบนี้แล้วจะต้องปวดแขน แต่ก็ยินยอมเพราะหัวใจมันเป็นสุข

เอื้องฟ้าหลับไปแล้ว

ขณะที่วศินนอนมองความงดงามของเอื้องฟ้า ใครไม่ปรารถนาในตัวเธอก็ช่างปะไร เพราะต่อไปนี้วศินจะเป็นคนที่ทั้งปรารถนาและรักเธอเอง สาบานเลยว่าเอื้องฟ้าจะมีความสุขมากเมื่ออยู่กับเขา

ลูบศีรษะเบาๆ เอื้องฟ้ารู้สึกอบอุ่นและสบายตัว เธอขยับเข้าใกล้เขามากขึ้น วศินยิ้มเอ็นดู ริมฝีปากจุมพิตลงบนกระหม่อม โอบกอดเธอเอาไว้แล้วตามไปพบเธอในฝัน

+++++++++++++++++

เหตุการณ์เมื่อคืนฝังลึกในใจและความรู้สึก เมื่อคิดถึงเรือนร่างร้อนผ่าวฉับพลัน เอื้องฟ้าไม่กระโตกกระตากเพราะมันไม่มีประโยชน์ แต่ในความรู้สึกก็ขุ่นเคืองให้วศิน

เขาตื่นก่อนเธอ เขียนโน้ตเอาไว้ให้เธออ่านยามตื่น

.....ไม่ใช่ความผิดพลาด แต่เป็นความปรารถนาของเรา

มือเรียววางลงบนอกข้างซ้าย หัวใจเต้นแรงกว่าปกติ รู้สึกพลุ่งพล่านและตื่นเต้น เอื้องฟ้าเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง สูดลมหายใจตั้งสติ เธอไม่หนีปัญหา ให้เขาได้พูดความรู้สึกและอธิบาย เอื้องฟ้ายินดีรับฟังและยินดีเดินออกจากชีวิตวศินในทันที เธอไม่คิดว่าเขาจะเก็บเธอเอาไว้

แต่อีกใจหนึ่งก็แอบมีความหวัง

ว้าวุ่นสับสน เดินกลับห้องตัวเอง ยืนมองสภาพตัวเองให้กระจก ใครกันที่ยืนมองกระจก ใช่ผู้หญิงเย็นชาที่ชอบทำหน้านิ่งแล้วอมทุกข์จริงเหรอ ทำไมตอนนี้หน้าถึงแดงระเรื่อ แม้ไม่ยิ้มก็เหมือนยิ้ม ตาเป็นประกายและความเปล่งปลั่งนั่นมันคืออะไร

“บ้าไปแล้ว หรือว่าเราจะฝัน”

ลองหยิกตัวเอง ความเจ็บคือคำตอบของความจริง เธอตื่นมาพบกับความจริง เอื้องฟ้าตั้งสติอีกครั้ง รีบอาบน้ำแล้วแต่งตัว อยากได้เวลามากกว่านี้ แต่วศินคงกำลังรอเธออยู่

เธอคิดไม่ผิด.....

วศินนั่งรอจริงๆ แต่เขาไม่ได้นั่งคนเดียว

“หนูรบกวนหรือเปล่าคะ” ประหม่าเมื่อต้องมองหน้าวศิน รุ่มร้อนและหัวใจที่เพิ่งสงบมันกลับมาเต้นแรงอีกครั้งอย่างว้าวุ่น

เอื้องฟ้ายืนตัวแข็งทื่อ ชีวิตเริ่มอยู่ยากขึ้นทุกวันแล้วซิ

“หนูขอตัวกลับห้องนะคะ”

“นี่เป็นแขกของเรานะ หนูจะให้พี่รับแขกคนเดียวได้ยังไง”

“พี่?”

ใครพี่?....ใครหนู? เอื้องฟ้างงงันกับสรรพนามเรียกขาน

วศินลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหา เอื้องฟ้าก้าวถอยหลัง เธอเหมือนกวางน้อยที่กำลังเผชิญหน้ากับเสือดำ รู้สึกหวาดหวั่น ไม่สบายใจเหมือนเมื่อก่อนตอนใกล้ชิดกัน

แต่วศินมองเมินความรู้สึกของเธอ ยิ่งเธอถอยเหมือนยิ่งยุเขาให้เข้าหา ท่อนแขนแข็งแรงตวัดโอบเอวแล้วบังคับให้เธอเดินมานั่งรับแขกกับเขา

“คุณปราชญ์เป็นนายอำเภอ พี่ต้องเคลียร์ทุกอย่างให้เสร็จภายในสองวัน วันนี้เราจดทะเบียนสมรส พรุ่งนี้พี่จะพาหนูไปเปลี่ยนนามสกุลและทำบัตรประชาชนใหม่”

“คะ?”

ยังงงกับสรรพนามเรียกขานยังไม่หาย ตอนนี้ยังต้องมางงกับทะเบียนสมรสและนามสกุลใหม่ที่ต้องเปลี่ยน วศินบ้าไปแล้วหรือไง ทำไมเขาถึงต้องทำขนาดนี้ด้วย ทั้งที่เขาไม่ได้รักเธอสักหน่อย

“ไม่ต้องงงหรอก พี่คิดดีแล้วถึงได้ตัดสินใจทำ”

“เราไม่...” ตะกุกตะกักแต่สุดท้ายก็พูดออกไปได้สำเร็จ “เราไม่ได้รักกันนะคะ”

“ใครบอก หนูรักพี่และพี่ก็รักหนู เหมือนเมื่อคืนที่เราต้องการกันและกันไงล่ะ”

เอื้องฟ้าหันไปหานายอำเภอ ขณะที่มือปิดปากวศินเอาไว้ นายอำเภอนั่งอมยิ้ม เอื้องฟ้าอับอายจนอยากเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี วศินเป็นอะไรไป ทำไมวันนี้ถึงได้กะล่อนและทะลึ่งแบบนี้

เขาไม่ใช่วศินที่เป็นเจ้านายน่าเชื่อถือและน่าเคารพยกย่อง

วศินจับมือเรียวที่ปิดปากออกแล้วคุยกับเอื้องฟ้า

“เอื้องฟ้าเป็นคนเดียวที่พี่ต้องการนะ พี่รู้ว่ามันเร็วเกินไป แต่อยากทำให้ถูกต้อง อยากอยู่ด้วยกันโดยไม่มีใครนินทาว่าร้าย สัญญาเลยว่าจะดูแลและปกป้อง เมื่อเอื้องฟ้าเป็นอัครบดินทร์จะไม่มีใครกล้าทำร้ายหนูอีก”

“คุณวศินกำลังล่อลวงหนูอยู่ใช่ไหมคะ”

“ล่อลวงเพราะเจตนาดี”

“คุณวศินดูรักและเอ็นดูคุณเอื้องฟ้ามากเลยนะครับ คุณเอื้องฟ้ารู้ไหมครับว่ากำลังเป็นที่น่าอิจฉาของผู้หญิงหลายคน” นายอำเภอช่วยเสริมทัพ เข้าข้างวศินอย่างลำเอียง

“พี่มีเวลาแค่วันนี้สำหรับจดทะเบียนสมรส พรุ่งนี้ก็ต้องเอาเวลาไปทำเรื่องอื่นด้วย พี่ให้ทะเบียนสมรสกับหนูเพื่อให้หนูมั่นใจว่าพี่จะไม่ทิ้งหนูไปไหน หนูมีสิทธิ์ในตัวและหัวใจพี่ทั้งหมด ถ้านี่คือข้อเสนอของธุรกิจ พี่จะรีบคว้าเอาไว้เพราะมันคุ้มยิ่งกว่าคุ้ม”

“คุณวศินพูดได้ถูกต้องครับ”

“ต้องการหนูมากขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“หลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน ทำให้ความต้องการของพี่ชัดเจนขึ้นมาก”

ความจริงอยากบอกว่า ‘ความต้องการของพี่มันมากตั้งแต่เสียเงินไปหลายล้านแล้วหนู’ แต่ไม่ดีกว่า ความจริงอาจทำให้เอื้องฟ้าไหวตัวทันแล้วชิ่งหนี

“ค่ะ”

“ตกลงใช่ไหม”

“ตกลงค่ะ”

“พี่จะไม่ทำให้หนูต้องผิดหวังเอื้องฟ้า”

จรดปลายปากกาเซ็นชื่อ วศินและเอื้องฟ้าเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว เอื้องฟ้ายินยอมเปลี่ยนนามสกุล นายอำเภอเป็นธุระให้ทุกอย่าง พรุ่งนี้เธอแค่ไปถ่ายบัตรประชาชนและย้ายสำเนาทะเบียนบ้านใหม่แค่นั้นเอง

หากทว่าหลังจากที่เธอและเขาส่งนายอำเภอกลับ.....

วศินอุ้มเอื้องฟ้าพาเดินเข้าห้องนอนทันที ท่ามกลางความงุนงงและความตกอกตกใจ ร่างบางถูกวางบนเตียงนอน วศินยืนอยู่ปลายเตียง ตาจ้องมองเหมือนเสือดำกำลังมองเหยื่อเตรียมตะครุบ

“อะไรกันคะ”

“พี่ก็จะทำให้สิ่งที่ผัวเมียเขาทำกัน”

“ปะ...ปล้ำ?”

“ปล้ำที่ไหนกัน ร่วมรักกันต่างหากล่ะ”

วศินถอดเสื้อผ้าอย่างรีบร้อน เสร็จแล้วจึงกระโจนใส่ร่างบาง เอื้องฟ้าหวาดหวั่น ตื่นตระหนกตกใจ ตัวสั่นไปหมด อัตราการเต้นของหัวใจแรง เลือดในการสูบฉีดพลุ่งพล่านจนร้อนผ่าวไปทั่วทั้งตัว

“คุณวศิน”

“คุณวศินที่ไหน หนูต้องเรียก ‘พี่วศิน’ ต่างหากล่ะ”