เพียงหนึ่งปรารถนา

3.3 [18+]

ถอดเสื้อผ้าแล้วกระโจนใส่แบบนี้ ยืนยันได้ว่าวศินเป็นคนพูดจริงทำจริง เมื่อเขาบอกว่าจะ ‘ร่วมรักกัน’ เขาก็รีบเร่งสานเจตนาให้เป็นจริง เอื้องฟ้าอยู่ก่ำกึ่งระหว่างหวาดหวั่นและตื่นเต้น เธอเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาวศินอีกแล้ว สติเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แบบนี้ น่าอายเกินไปแล้ว

“มองหน้าพี่สิหนูเอื้องฟ้า”

รู้ว่าเธอจะต้องไม่ทำตาม ดังนั้นเขาจึงจับใบหน้าที่เบือนหนีให้หันมาสบตาเขา เธอยอมสบตัวด้วย แต่เพียงแค่แปปเดียวเท่านั้น เอื้องฟ้าก็หลุบตามองไปยังลำคอหนาแทน

“พี่หล่อเกินห้ามใจสินะ”

“.....” เอื้องฟ้าไม่มีคำตอบ แต่แก้มแดงเหมือนลูกมะเขือเทศสุข วศินเห็นแล้วเอ็นดูและหมั่นเขี้ยว อดไม่ได้ก้มหน้าลงไปจุ๊บแก้มนุ่มนวลแรงๆ

“อุ้ย!!” เอื้องฟ้าอุทานตกใจ เธอกลับมาสบตาเขาอีกครั้ง ทีแรกเหมือนจะอ้าปากด่า แต่เพราะเห็นใบหน้าหล่อเหลาอยู่ใกล้มาก ชนิดที่หายใจรดใบหน้า เอื้องฟ้าจึงเม้มริมฝีปาก

วศินหัวเราะในลำคอ “หึๆ”

“คุณ...คุณ...”

“คุณอะไร พี่ไม่อยากได้ยินสรรพนามที่ห่างเหินนะเอื้องฟ้า”

“คุณ...คุณพี่”

“โอเคน่ารัก แบบนี้โอเคก็ได้ ฟังแล้วลื่นหูไม่แพ้กัน”

“ทำอะไรคะ”

“ถอดเสื้อผ้าแล้วร่วมรักกับหนูไง”

อุตส่าห์คุยด้วย แต่วศินกลับไม่ลืมเจตนาแรกเริ่มของตัวเอง เขาจะฉลองจดทะเบียนสมรสโดยการร่วมรักกับเธอ เอื้องฟ้าเพิ่งจะรู้ก็วันนี้ว่า วศินเป็นคนพูดตรงมากกว่าที่เธอคิด ภาพหนุ่มใหญ่มาดขรึมแต่ใจดีในวันนั้น วศินทำให้รู้สึกว่า ที่ผ่านมามันคือภาพลวงตา

“คะ....คะ...คุณพี่ ไม่ถอดนะคะ”

“ไม่ถอดแล้วเราจะร่วมรักกันได้ยังไงล่ะ”

“ทำจริงเหรอคะ”

“จริงสิ พี่ไม่เคยทำเล่นหรอกนะ”

“ขอไวน์ได้ไหมคะ”

“ไวน์ไม่ต้องหรอก แค่พี่คนเดียวดีกรีแรงมากพอที่จะทำให้หนูเมาจนโงหัวไม่ขึ้นได้สบายมาก”

สิ้นสุดคำนั้น เธอก็ถูกปลอกเปลือกจนเปลือยเปล่า ไม่สามารถวางหน้านิ่งด้วยมาดเย็นชาได้อีกแล้ว หากเอากระจกมาส่องตอนนี้ ก็จะเห็นว่าเอื้องฟ้าได้กลายเป็นอีกคนที่เธอเองก็ไม่รู้จัก ผู้หญิงคนนี้ที่มีหลากหลายความรู้สึกจนปั่นป่วน มีชีวิตชีวา ไม่อมทุกข์เหมือนเอื้องฟ้าคนเก่า

หญิงสาวพยายามเอามือขึ้นมาปิดทรวงอก แต่พอมองไปด้านล่าง เห็นว่าเรียวขาของตนกำลังถ่างอ้า มีร่างหนานั่งแทรกกลาง ดวงตาหงส์ทรงเสน่ห์เบิกกว้าง รีบใช้มืออีกข้างไปปิดสิ่งสงวนเอาไว้

วศินเห็นแล้วก็รู้สึกขำระคนเอ็นดู

“มือเล็กนิดเดียว แต่พกมาเยอะ มันจะปิดได้ยังไงล่ะหนู”

ดวงตาคมมองทะลุปรุโปร่งหมดแล้วล่ะ ไม่ใช่ตาวิเศษ แต่เป็นตาอ่านกินอย่างจาบจ้วง วศินทำให้เอื้องฟ้าเขินและอับอายอย่างหนักหน่วง พูดไม่พอยังดึงมือเธอออก จับกดเตียงแล้วกวาดตามองโลมเลียไปทั่วทุกหนทุกแห่ง

เอื้องฟ้าร้อนผ่าวขณะเดียวกันก็หนาวสั่น เหมือนคนกำลังจะเป็นไข้ ครั้นเนื้อครั้นตัว ลมหายใจเริ่มขาดห้วง วินาทีต่อมาก็หอบหายใจกระชั้น ระบบกายทำงานของร่างกายเริ่มรวนไปหมด อาการน่าเป็นห่วง แต่วศินกลับยิ้มพึงพอใจซะอย่างนั้น

เขาเป็นคนยังไงกันแน่นะ?

มีความสุขบนความทุกข์ของเธอใช่หรือไม่?

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเลื่อนมาใกล้ แตะริมฝีปากเขาลงบนริมฝีปากเธอเบาๆ แล้วเลื่อนริมฝีปากแตะเบาๆ ที่คางเรียวมน ต่ำลงมายังลำคอขาวนวล ริมฝีปากร้อนและหนวดที่เขาตัดแต่งเป็นรูปทรงมาอย่างดี มันครูดผิวเนียนบอบบาง เอื้องฟ้ารู้สึกคัน จั๊กจี้ แต่วาบหวิวในเวลาเดียวกัน

คอเธอแดงระเรื่อจากเลือดที่สูบฉีดพลุ่งพล่าน

ทั้งที่อับอายจนอยากเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี แต่เมื่อถูกสัมผัสกลับเปิดทางให้เขาซะอย่างนั้น แหงนเงยใบหน้าเพื่อให้เขาได้ไซ้คอได้อย่างถนัดถนี่ แผ่นหลังที่แอ่นขึ้น เมื่อริมฝีปากและปลายจมูกโด่งเลื่อนมายังทรวงอกอวบอิ่ม

ฝ่ามือที่จับข้อมือเธอกดเตียงปล่อยอิสระ เพื่อที่เขาจะได้ลูบไล้ความงดงามของเธอได้โดยง่าย ภายในห้องเงียบสงัด นั่นจึงทำให้เสียงยามที่เขาใช้ริมฝีปากจูบและครอบครอบยอดอกสีหวานเกิดเป็นเสียงวาบหวิวดังกึกก้อง เสียงนั้นช่วยกระตุ้นความต้องการส่วนลึกเธอให้ลุกฮือขึ้น เขาเองก็รู้สึกแบบเดียวกัน

“อะ....อ๊าส์ ~ ค....คุณพี่ อ๊าส์ ~ อ๊าส์ ~”

เมื่อคืนวศินไม่ได้สัมผัสมากถึงขนาดนี้ เธอจำได้ทุกฉากทุกตอน บัดนี้วศินกำลังกลืนกินเธอ ทีแรกเขาดูเร่งรีบใจร้อน แต่กลับเปลี่ยนท่าทีเป็นใจเย็น ละเมียดละไมกินทีละนิด เพื่อให้เอื้องฟ้าหลงกลแล้วคล้อยตาม

นี่สินะที่บอกว่าเขาดีกรีแรงสามารถทำให้เธอเมาจนโงหัวไม่ขึ้นได้ง่ายดายนัก

แล้วเธอเมาบ้างหรือยังล่ะ?

คำตอบ....เริ่มกรึ่มๆ แล้วล่ะ ร่างกายไม่เป็นตัวของตัวเองอีกต่อไป ราวกับมีนางมารร่านสวาทเข้ามาสิงสู่ร่างเธอ ขาเรียวที่อ้ากว้าง ถูกยกขึ้นสูงแล้วกดแนบชิดเตียงนอน แทนที่จะเขินอายรีบหุบขา กลับยินดีเปิดเปลือยแล้วแอ่นสะโพกไปด้านหน้า

วศินพรมจูบต่ำลงมาเรื่อยๆ หลังจากตักตวงกับความหวานหอมทรวงอกอวบอิ่มเป็นที่เรียบร้อย แต่ฝ่ามือก็ไม่ได้ผละห่าง กอบกุมแล้วฟ้อนเฟ้นเหมือนกำลังรีดนมแม่โคอยู่

เอื้องฟ้าเกร็งหน้าท้อง ตัวสั่นพร่า หอบหายใจถี่แรงมากกว่าเดิม คลอเคล้าเสียงครวญครางผะแผ่ว “อ๊ะ ~ อ๊ะ ~” ปลายลิ้นร้อนชื้น เลียเป็นทางยาวตรงกลางไปจนถึงรูสะดือ ที่ต้องนั้นไหวต่อความรู้สึกมากเช่นเดียวกัน วศินรู้และนั่นทำให้เขาส่งลิ้นหนาชื้นเข้าไปทักทาย แทงเข้าออกแล้วตวัดเลียอย่างมีจังหวะ

“ฮื้อออออ!!!” เสียวซ่านจับใจ จนทำอะไรไม่ถูก

มือเรียวจับศีรษะเขา บ้างก็กด บ้างก็สอดนิ้วเข้าพัวพัน วศินไม่ใช่คนที่ใครจะมาเล่นหัวได้ง่ายๆ แต่ยกเว้นเอื้องฟ้าเอาไว้หนึ่งคน

“พี่ไม่เคยอยากกินใครทั้งตัวมาก่อนเลยนะ หนูเป็นคนแรกที่ทำให้พี่อยากกลืนกินทั้งตัว”

“....” เอื้องฟ้าเหมือนจะฟังเข้าใจแต่ไม่เข้าใจ อะไรกันนะ?

“ให้พี่กินหนูได้ไหมเอื้องฟ้า”

เขาไม่ได้กำลังกินเธออยู่หรอกเหรอ วศินช้อนตาแน่วแน่อย่างรอคำตอบ เอื้องฟ้าที่ตามเล่ห์เหลี่ยมไม่ทัน เห็นว่าเขากำลังกินเธออยู่แล้ว ปฏิเสธตอนนี้คงไม่ทัน เอื้องฟ้าพยักหน้าหงึกหงัก

วินาทีต่อมาเธอเข้าใจเจตนาคำขออนุญาตของวศิน เธอพยายามหุบขาแล้วกระถดหนี เหมือนได้สติกลับคืนมา เอื้องฟ้ารีบปฏิเสธอย่างไว

“ตรงนั้น ไม่เอานะคะ ตรงนั้นไม่ได้ คุณพี่...อ๊าส์!!” ท้ายประโยคเสียงครางดังแบบนี้ แน่นอนว่าไม่เหลือ อย่างไรก็พ่ายแพ้ให้วศินอยู่ดี

ริมฝีปากร้อนผ่าวและมีความชื้นประกบเข้าหามาลีแรกแย้ม

นุ่มละมุน เย้ายวน อ่อนหวาน วศินช้อนตาดูปฏิกิริยาของเอื้องฟ้าไปด้วย เธอสะบัดร่างเร่าๆ ครวญครางไม่หยุด ตัวแดงไปหมด วศินจูบมาลีแรกแย้มเหมือนจูบปากเธอ ลิ้นแหย่เข้าใต้กลีบ ร่องหลืบถูกสำรวจ

จังหวะตวัดลิ้น จังหวะขยี้แล้วกดคลึงปลุกเร้าอารมณ์ได้เป็นอย่างดี

ใบหน้างดงามบิดเบ้ เหมือนคนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ สองมือขยุ้มผ้าปูเตียงจนยับย่น กระแสเลือดในกายสูบฉีดแรง เธอร้อนจนกายแทบมอดไหม้ กองไฟที่ลุกโชน เอื้องฟ้ากลับรู้สึกว่าหากกระโจนเข้าใส่แล้วจะต้องมีความสุข

แรงพิศวาสถาโถมอย่างบ้าคลั่ง เธอหายใจแรงจนทรวงอกกระเพื่อมไหว

วศินรุกหนักก่อนจะผ่อนปรน เขาไม่ได้ทำให้เธอถึงสวรรค์ได้ง่ายๆ ชายหนุ่มจูบซอกขาเรียวเบาๆ อย่างปลอบประโลม เอื้องฟ้าไม่พอใจ เธอส่งเสียงครางประท้วง วศินยืดตัวขึ้นแล้วกลับไปจูบปากเอื้องฟ้า หลอกล่อเธอให้เข้ามาติดบ่วงสวาทเขาอีกครั้ง

เขามั่นใจเต็มร้อยว่าเอื้องฟ้าบริสุทธิ์ การเล้าโลมที่ต้องใช้เวลาถือเป็นเรื่องสำคัญ

“กรี๊ดดดดดดด!!!”

เจ็บเหลือเกิน เจ็บราวกับร่างถูกฉีกออกเป็นสองท่อน เอื้องฟ้าถึงกับหลั่งน้ำตา ร้องไห้สะอึกสะอื้น เธอทุบตีระบายความเจ็บปวดที่เขาให้กับเธอ ทำไมไม่เหมือนเมื่อคืน ทำไมวันนี้ถึงเจ็บแบบนี้

“คนโกหก”

“พี่โกหกอะไรหนู”

“หนูไม่เมา หนูเจ็บ ไม่เหมือนเมื่อคืน”

วศินเข้าใจทันที เอื้องฟ้าคิดว่าเพราะเมาจึงทำให้ความสัมพันธ์ทางกายที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันปราศจากความเจ็บปวด น่าเอ็นดูและไร้เดียงสา วศินรีบอธิบายความเข้าใจผิดของเอื้องฟ้าให้ถูกต้อง

“เมื่อคืนพี่แค่ชิม ตอนนี้พี่กิน”

“ฮือๆ ไม่เอาแล้วค่ะ”

“เอาหน่อยนะคนดี เจ็บแค่แปปเดียว”

“เลือดออกด้วย”

เธอลืมความอาย ใช้มือยันร่างให้ลุกขึ้นนั่งเพื่อมองจุดเชื่อมต่อกัน ได้กินคาวสวาทและคาดเลือดคละคลุ้งกัน วศินขยับกายออกเกือบสุด จึงทำให้เอื้องฟ้ามองเห็นเลือด

เท่านั้นแหละ เธอปล่อยโฮเสียงดังกว่าเดิม มือเรียววางบนหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมวลกล้าม พยายามดันร่างเขาให้ออกห่าง แต่วศินกลับจับเอวเธอแล้วขยับเข้าหา แกนกายฝังลึกเข้าไปจดมิดด้าม

วศินประกบปากจูบแล้วกระทำการมอมเมาล่อลวงเอื้องฟ้าอีกครั้ง

สะโพกขยับซอยเข้าออก เชื่องช้าเพื่อปรับช่องทางให้มีความลื่นไหล เธอยังสดใหม่ และเขาก็ยิ่งใหญ่มาก ไม่นานคนที่ปล่อยโฮหนักหน่วง เสียงสะอึกสะอื้นกลายเป็นเสียงครวญคราง

วศินถอนจูบ ฟังเสียงครวญครางรัญจวนชัดๆ

อายุมากและทั้งอึดทั้งทน วศินเล่นสนุกกับเอื้องฟ้าทั้งหน้าทั้งหลัง จะถึงสวรรค์ก็ฉุดดึงให้กลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง จูบเธอจนปากและตัวแทบเปื่อยหมดแล้ว แต่ไม่รู้จักอิ่ม ตรงกันข้ามกลับตักตวงมากยิ่งขึ้น

“ยอดเยี่ยมเหลือเกินเอื้องฟ้า ครางให้พี่ฟังหวานๆ ซิคนเก่ง”

บอกอะไรก็ทำตาม ไม่รักไม่หลงได้ยังไง ตอนนี้เธออยู่ในท่านอนตะแคงข้าง ขาข้างหนึ่งก่ายหมอน วศินประกบอยู่ด้านหลัง สละแขนให้หนุน ส่วนแขนอีกหนึ่งข้างกอดรัดร่างบางแน่น ควงสะโพกส่ายและซอยเป็นจังหวะ เอื้องฟ้าหันหน้ามาหา เธอครางไม่ได้แล้ว เสียงหายหมดแล้วเขาไม่รู้เหรอ เอื้องฟ้าทำท่าว่าจะอ้าปากต่อว่าวศิน เขาก็ดันรู้ทัน จึงจูบปิดปากซะเลย

“ทนอีกนิดคนเก่ง พี่จะพาไปกินข้าวแล้ว”

เมื่อไหร่กันล่ะ อีกนิดของเขาเนี่ยมันตอนไหน ขณะที่สติพร่าเลือน เอื้องฟ้ากลับรู้ว่าคำพูดวศินไม่น่าเชื่อถือ เขายังคงดำเนินกิจกรรมในที่ร่มที่ร้อนระอุต่อไป ไม่ได้มีทีท่าว่าจะหยุดดำเนินการโดยง่าย

สามชั่วโมงผ่านไป

วศินก็พูดประโยคเดิมอีกครั้ง “ทนอีกนิดคนเก่ง พี่จะพาไปกินข้าวแล้ว”

โกหกอย่างหน้าด้านๆ เที่ยงแล้วยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง และพอเขายอมใจดีให้เธอพัก เอื้องฟ้าไม่มีเรี่ยวแรง พลังงานโดยสูบไปหมดแล้ว ผล็อยหลับโดยไม่รู้ว่าจะตื่นขึ้นมากินข้าวตอนไหน

“พอพี่ปล่อยให้หนูกินข้าวหนูก็นอน วัยรุ่นสมัยนี้เอาใจยากนักนะ”