1.2
1724 Words
เอื้องฟ้าไม่เกี่ยงงาน ขอแค่ทำแล้วได้เงินและเป็นงานสุจริตเธอบากบั่นทำได้ทั้งนั้น ยอมรับว่ารู้สึกอายต่องานที่ทำมาก แต่เมื่อเวลาผ่านไปจึงได้เข้าใจ คนที่ทำตัวไร้ประโยชน์แบมือขอเงินอย่างเดียวนี่สิน่าอายยิ่ง เมื่อคิดได้อย่างนั้นเอื้องฟ้าจึงไม่รู้สึกอายทำกินอีกเลย
และถึงแม้เธอจะสงสัยว่าฟ้าหลังฝนมันงดงามหรือเปล่า แต่ในเรื่องร้ายก็ยังมีเรื่องดีปะปนอยู่บ้าง ขอบคุณสวรรค์ที่มีตา ไม่ซ้ำเติมชีวิตเธอไปมากกว่านี้
“หนูได้ทำงานจริงเหรอคะคุณเพลิน”
“ใช่ ถ้าเธอทำงานดีลูกค้าจะจ้างต่อทั้งเดือนเลยนะ”
“หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ”
“งั้นฉันขอตัวก่อนนะ”
“ขับรถกลับดีๆ นะคะคุณแพน”
“เธอเองก็ด้วย นี่ก็ดึกแล้วอย่ากลับดึกนักล่ะ”
“ค่ะ”
เอื้องฟ้ามองตามหลังแพนเจ้าของบริษัททำความสะอาด มีรถมาจอดหน้าร้านอาหาร กระจกรถเลื่อนลงแล้วมีเด็กน้อยน่ารักฝาแฝด โผล่หน้าออกมาพร้อมยกมือน้อยๆ โบกไปมาทักทายแม่ เอื้องฟ้าเหม่อมองแล้วคลี่ยิ้ม ภาพน่ารักแต่ก็น่าอิจฉาในเวลาเดียวกัน รอยยิ้มเริ่มจางหายทีละเล็กทีละน้อย
เธอเป็นคนหน้านิ่ง ยิ้มน้อยหรือแม้แต่คำพูดยังน้อย เอื้องฟ้าดูเหมือนคนหยิ่งหากทว่าก็มีมารยาทรู้จักกาลเทศะ ทำให้เห็นมากกว่าพูดไปเรื่อย ไม่เล่นหูเล่นตา ไม่คุยเล่นและไม่สุงสิงกับใคร จึงไม่ต้องสงสัยว่าทำไมถึงไม่มีใครอยากคบหาด้วย
ก่อนกลับเอื้องฟ้าเข้าเซเว่น แวะซื้อไข่ไก่ ไส้กรอก ขนมปังและน้ำผลไม้ เธอโบกวินมอเตอร์ไซค์กลับคอนโด เนื่องจากราคาถูกและรวดเร็วมากด้วย เอื้องฟ้าไม่ได้เพิ่งทำตัวประหยัด แต่เธอเป็นคนประหยัด ตั้งแต่รู้สถานะตัวเอง
วินาทีนี้เธอตัวคนเดียวจริงๆ ไม่ต้องอยู่กับความหวัง แต่อยู่กับความเป็นจริงที่เธอไม่มีวันได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวปชาบดี ไม่ว่าเธอจะเป็นคนดีและขยันเรียนมากแค่ไหน ไม่มีใครต้องการเธอ
ภายนอกเธอนิ่งแต่ภายในเธอมีหลากหลายอารมณ์ที่ดูแล้วว้าวุ่น
“80 บาทครับ”
เอื้องฟ้าจ่ายค่าโดยสาร ส่งหมวกกันน็อคคืนแล้วเดินเข้าคอนโด เธออยู่ที่คอนโดนี้มาตั้งแต่เด็ก มีพี่เลี้ยงคอยดูแลจนกระทั่งมัธยมปลายจึงได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างอ้างว้างคนเดียว มันคือสมบัติชิ้นที่สองนอกเหนือจากนามสกุลที่ไพโรจน์มอบมันให้เธอ
“เธออยู่คนเดียวมานานแล้ว อย่าทำเหมือนมันเป็นเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นสิเอื้องฟ้า”
ทำทุกอย่างเหมือนที่เคยทำ กลับถึงห้องก็จัดข้าวของ รีดเสื้อผ้า ทบทวนบทเรียน อาบน้ำ อ่านหนังสือ และเข้านอนอย่างเดียวดาย ทั้งที่บอกตัวเองแล้วแท้ๆ แต่กลับรู้สึกว่ามันไม่ง่ายเหมือนทุกวัน คล้ายว่ากลางคืนมันไร้ดวงดาวและดวงจันทร์อย่างไรอย่างนั้น
วันต่อมา
เอื้องฟ้าทำหน้าที่ของตัวเอง เรียนหนังสืออย่างตั้งอกตั้งใจ หลังเลิกเรียนจึงไม่รีรอรีบกลับไปคอนโดไปเปลี่ยนชุดแล้วมุ่งหน้าไปทำงานที่ได้รับมอบหมาย เอื้องฟ้าเป็นคนตรงต่อเวลา ดังนั้นเธอต้องรักษาความตรงต่อเวลานั้นเอาไว้ ไม่อย่างนั้นงานดีๆ แบบนี้ได้หลุดลอยไปแน่
วินมอเตอร์ไซค์ทำเวลาได้ดีเชียวล่ะ เอื้องฟ้ามาถึงก่อนเวลา แต่เธอก็ยังต้องรีบอยู่ดี จ่ายเงินค่าโดยสารเสร็จก็รีบเดินจ้ำอ้าวมายังล็อบบี้ คอนโดหรูหรามีพนักงานประชาสัมพันธ์คอยให้บริการอยู่ตลอดเวลา เป็นเรื่องที่ดีมาก เอื้องฟ้าแจ้งชั้นเลขที่และชื่อของผู้ว่าจ้าง
“เดี๋ยวจะมีคนพาขึ้นไปนะคะ รอสักครู่ค่ะ”
“ค่ะ”
เอื้องฟ้ายืนรอ เธอรับรู้ได้ถึงสายตาของพนักงานประชาสัมพันธ์ที่มองเธอ เอื้องฟ้ารู้ถึงสายตาที่มองเธอว่าคนมองกำลังมองด้วยความรู้สึกอย่างไร เธอชินแล้วล่ะ ไม่ใช่ไม่รู้สึกอะไร เพียงแค่ไม่นำมันมาคิดต่อและใส่ใจก็เท่านั้นเอง
ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำตัดเย็บอย่างดี ร่างสูงโปร่งใบหน้าเกลี้ยงเกลาผิวแทน กำลังเดินตรงมาที่เธอ คิดว่าเขาน่าจะเป็นคนที่มาเพื่อพาเธอขึ้นไปด้านบน
“สวัสดีครับ”
“สวัสดีค่ะ”
“ผมจะพาขึ้นไปข้างบนนะครับ”
“ค่ะ”
เอื้องฟ้าเดินตามหลังชายหนุ่มไป ไม่มีใครพูดอะไรหลังจากนั้น ดูเหมือนอีกฝ่ายเองก็เป็นคนพูดน้อยเช่นเดียวกัน ซึ่งก็ดีแล้วล่ะ เอื้องฟ้าไม่ใช่คนชอบคุย เธอกลัวว่าหากอีกฝ่ายชวนคุยอาจต้องผิดหวัง เพราะการคุยกับเธอน่าจะทำให้รำคาญมากกว่าผ่อนคลาย
“ก่อนเริ่มทำงาน นายท่านต้องการพูดคุยกับคุณก่อนครับ”
“ได้ค่ะ”
“เชิญข้างในเลยครับ”
“ขอบคุณมากค่ะ”
ร่างบางเดินเข้ามาในห้องสุดหรูหราโอ่อ่าอลังการ เธอไม่ได้ตื่นตะลึงกับความหรูหรานั้น หน้าที่ของเธอคือมาเพื่อทำความสะอาดเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นอยู่เกินหน้าที่ ไม่ใช่สิ่งสมควรทำ
“สวัสดีค่ะ ฉันเอื้องฟ้าพนักงานทำความสะอาดจาก บริษัท แพน คลีนนิ่งเฮ้าส์ ค่ะ”
เอื้องฟ้ายกมือไหว้แล้วแนะนำตัว คนตรงหน้าเดาได้ไม่ยาก ดูจากภูมิฐานก็รู้ว่าเขาร่ำรวยมีสง่าราศีเหมาะสมแก่การเป็นเจ้าของห้องสุดหรูหราโอ่อ่าอลังการแห่งนี้ ไม่ตื่นเต้นหรือใจสั่น เอื้องฟ้ายังคงนิ่งสงบเหมือนเดิม แม้คนตรงหน้าจะหล่อเร้าชวนกระชากใจก็ตาม
“นั่งก่อนสิ”
“ขอบคุณค่ะ”
เมื่อเจ้าของห้องอนุญาตให้นั่งก็ต้องนั่ง ไม่ควรเล่นตัวปฏิเสธ นั่นอาจทำให้เข้าใจผิดว่ากำลังปฏิเสธเพื่อทอดสะพานก็เป็นได้
+++++++++++++
วศินมองหญิงสาวตรงหน้า กระตุกยิ้มมุมปากเพียงบางเบา ความนิ่งสงบของผู้หญิงตรงหน้าทำให้วศินพึงพอใจ หากเป็นผู้หญิงคนอื่น อยู่ใกล้ชิดกับเขาสองต่อสองคงทอดสะพานเชิญชวนเพื่อขึ้นเตียงกับเขาแล้วล่ะ แต่ผู้หญิงคนนี้แตกต่าง เธอไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด และไม่ตื่นเต้นกับความหรูหรานี่ด้วย
เอื้องฟ้าเหมาะแก่คำว่า ‘ไม่มักใหญ่ใฝ่สูง’
ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ วศินเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อไม่มีทีท่าว่าเอื้องฟ้าจะเป็นฝ่ายพูดก่อน เขาจึงต้องเป็นฝ่ายพูดเอง
“เจ้านายของคุณบอกว่าคุณทำงานดีมาก แต่คุณยังเป็นนักศึกษาเลยรับงานได้เฉพาะหลังเลิกเรียนเท่านั้น”
“ใช่ค่ะ ต้องขอโทษในความไม่สะดวกด้วยนะคะ”
“บางวันคุณอาจจะไม่ว่าง”
“ฉันมีงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหารด้วยค่ะ คุณแพนไม่ได้จ้างทุกวันค่ะ”
“ผมให้ค่าจ้างคุณเยอะก็จริง แต่งานของคุณอาจจะเยอะตามด้วย คุณโอเคหรือเปล่า”
“ฉันทำได้ค่ะ”
เธอช้อนตาขึ้น เผลอมองสบตาเขาเสี้ยวนาที ก่อนหลุบตาลงต่ำ ไม่มีอาการลุลี้ลุลน เอื้องฟ้าทำมันได้แนบเนียนมาก อีกครั้งที่มุมปากวศินมันต้องกระตุกยิ้มเพราะพึงพอใจ
“เสาร์อาทิตย์ว่างหรือเปล่า ผมรู้ว่ามันนอกเหนือจากเวลางานของคุณ แต่ผมอยากจ้างพิเศษให้คุณซักเสื้อผ้าและรีดให้ด้วย คุณทำได้ไหม”
“คุณจะไม่รอดูการทำงานของฉันก่อนเหรอคะ”
“โอเค งั้นผมจะรอดูก่อนก็แล้วกัน เสร็จแล้วเราค่อยมาคุยกัน”
“ค่ะ”
วศินพาเอื้องฟ้าเดินดูในส่วนที่เธอต้องทำความสะอาดทุกซอกทุกมุม หลังจากนั้นเขาก็ปล่อยให้เธอได้ทำหน้าที่ของตัวเอง ส่วนเขามานั่งในห้องทำงานแล้วดูความเคลื่อนไหวของเอื้องฟ้าทางจอแท็บเล็ต กล้องวงจรปิดใช้งานตลอดเวลา เขาไม่ได้เป็นโรคจิต แต่เพื่อความปลอดภัยของชีวิตก็จำเป็นต้องติดตั้งมันเอาไว้
Rrrrrrrrrrrrrrr
เสียงโทรศัพท์ดัง สร้างความหงุดหงิดให้วศินเล็กน้อย แต่ก็ยังเลือกที่จะใส่ใจแล้วหยิบโทรศัพท์มากดรับ เพราะหากไม่รับ รู้ว่านิสัยของคนที่โทรเข้ามาจะต้องถ่อสังขารมาหาเขาถึงที่อย่างแน่นอน
“มีอะไร”
“ชวนดื่ม”
“พฤกษ์กลับมาแล้วเหรอ”
“กลับมาแล้ว 3 ทุ่มเจอกันนะ”
“ที่ไหน”
“Gen Club”
“อืม”
“อย่าเท”
วศินวางสายโดยไม่บอกไม่กล่าว ทำเอาผู้โทรเข้าอย่างธานินทร์ถึงกับสบถด่าตามหลัง วศินพอจะนึกสีหน้าและถ้อยคำหยาบคายของธานินทร์ได้ แต่ถ้าเขาเมินเฉยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว
3 ชั่วโมง 20 นาที งานของเอื้องฟ้าเสร็จสิ้น
วศินเดินออกมาตรวจตรางาน ทั้งที่เขาเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยผ่านภาพจากกล้องวงจรปิดระดับHD เขาเดินกลับมาหาเอื้องฟ้าที่นั่งในโถงรับแขก
“สะอาด ละเอียด คุณจัดห้องครัวผมใหม่ใช่ไหม”
“ค่ะ ฉันถือวิสาสะแยกอาหารในตู้เย็นของคุณและทิ้งบางอย่างด้วยนะคะ”
“ไม่เป็นไร”
“คุณพึงพอใจกับงานหรือเปล่าคะ”
“พอใจมาก เสาร์อาทิตย์หากคุณว่างก็โทรมาหาผมได้เลย”
ไม่ได้ให้นามบัตร แต่ให้เบอร์โทรส่วนตัวที่จดด้วยกระดาษแล้วส่งให้เองกับมือ เอื้องฟ้ารับมาเก็บใส่กระเป๋า เธอลุกขึ้นยืน วศินมองตาม รู้ว่ามันถึงเวลาที่เธอต้องไปแล้ว
“ฉันต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ ถุงขยะฉันจะเอาไปทิ้งเองค่ะ”
“ที่นี่มีคนทำหน้าที่นั้นแล้ว คุณกลับได้เลย”
“ขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”
คล้อยหลังเอื้องฟ้าไป วศินสั่งบอดี้การ์ดให้สะกดรอยตามเอื้องฟ้าไป เขารู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหน ทำงานพาร์ทไทม์ที่ไหนและวันไหนบ้าง สืบค้นเรื่องส่วนตัวของเอื้องฟ้าทุกอย่าง แสงอาทิตย์เริ่มหายไป รถติด กว่าเอื้องฟ้าจะกลับถึงคอนโดก็คงอีกนาน
และคืนนี้เอื้องฟ้าต้องไปทำหน้าที่เป็นสาวเสริฟที่ Gen Club อีกด้วย ถึงธานินทร์ไม่ชวน เขาก็ตั้งใจไปที่นั่นอยู่แล้ว สำหรับวศินไม่มีคำว่าบังเอิญหรอกนะ
- Writer
