1.3
2016 Words
วศินมุ่งหน้ามายังโซนร้านอาหารระดับวีไอพีที่ตั้งอยู่ชั้นสี่ไนต์คลับ ชายหนุ่มหยุดเดินกะทันหันเมื่อมีคนเดินผ่านหน้า แม้ภายนอกนิ่งสงบ แต่ภายในกระหยิ่มยิ้มย่อง ร่างสูงโปร่งเดินไปยังโต๊ะที่มีหนุ่มหล่อวัยสี่สิบห้านั่งอยู่
พฤกษ์และธานินทร์ ทั้งสองเป็นทั้งเพื่อน ญาติ และหุ้นส่วน เรื่องความสนิทสนมกันนั้นแน่นแฟ้น แม้มีเรื่องไม่ลงรอยกันอยู่บ้าง แต่ไม่เคยมีใครทำให้พวกเขาทั้งสามแตกคอหรือแตกแยกกัน
“มาช้า”
“ฉันรู้ว่านานกำลังคิดอะไรอยู่”
“คิดถูกสินะ”
“ผิดต่างหาก ฉันไม่ใช่คนที่ง่ายและแจกน้ำเรี่ยราดเหมือนนายหรอกนะธานินทร์”
“ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ” ธานินทร์หันไปถามพฤกษ์
“อืมตามนั้น” แม้พฤกษ์จะตอบความจริง แต่ธานินทร์ก็ไม่ได้แสดงออกถึงความเศร้าสลด ตรงกันข้ามยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทำหน้าระรื่นราวกับว่าเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจ
“เหมือนคำชม”
“นายมันร่านธานินทร์”
“ฮาๆ ฮาๆ” ไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดกับคำด่าของเพื่อนสนิท ในเมื่อพฤกษ์และวศินเอาความจริงมาพูด มันก็เหมือนคำชมสรรเสริญนั่นแหละ จังหวะนั้นเองที่ธานินทร์หยุดหัวเราะกะทันหัน เมื่อเขามองเห็นพนักงานสาวเสริฟที่เขาเล็งเอาไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่มาถึง
ไม่บ่อยที่จะเจอคนที่ไม่ชายตาแลผู้ชายหล่อและสมบูรณ์แบบอย่างเขา ไม่สิ ไม่ใช่เพียงแค่เขาเท่านั้นที่ไม่ได้อยู่ในความสนใจของเธอ แต่ผู้ชายทุกคนที่อยู่ที่นี้ก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจของพนักงานสาวเสริฟคนนั้น
ความสวยที่มาพร้อมกับความเย็นชามันน่าสนใจและน่าตื่นเต้น
“นายสั่งอาหารแล้วใช่ไหม”
“เรียบร้อย กินเสร็จแล้วเราไปตื้ดที่ชั้นใต้ดินกันต่อดีไหม”
“ไม่เจียมสังขาร”
ชั้นใต้ดินเป็นโซนผับที่เปิดเพลงตื้ดจังหวะมันส์ แขกส่วนมากมีเป็นวัยรุ่นกระเป๋าหนัก อาจมีวัยทำงานอยู่บ้าง แต่วัยทำงานที่อายุสี่สิบห้าอย่างพวกเขาเหมาะสมกับการนั่งชิวดื่มและกินที่นี่มากกว่า แน่นอนว่าวศินจะไม่พาตัวเองไปที่นั่นโดยเด็ดขาด
“นายจะไม่ไปใช่ไหมวศิน”
“ไม่”
“โอเค ฉันจะไปสนุกกับพฤกษ์สองคน ไม่สิ....ฉันอาจจะชวนสาวสวยคนนั้นไปสนุกด้วย”
วศินเอะใจกับคำพูดของธานินทร์ เขาจึงหันไปมองตามทิศทางสายตาของธานินทร์ พฤกษ์นั่งฝั่งเดียวกับธานินทร์จึงไม่ต้องเอี่ยวคอมอง วศินเห็นเป้าหมายที่ธานินทร์เล็งเอาไว้ เขาหันกลับมาจิบบรั่นดีต่ออย่างสบายใจ
“ทำไมนายสองคนเงียบล่ะ”
“เอือมระอาความร่านของนายไง ไม่เห็นหรือไงว่าเธอดูเด็กมาก หัดสะกดคำว่า ‘คุก’ บ้างเถอะธานินทร์”
“มาทำงานได้ก็คงอายุ 18 ปีแล้ว”
“นายมันคนบาป”
“พูดอย่างกับนายไม่เคยแอ้มเด็กมหา’ลัยอย่างนั้นแหละพฤกษ์”
“ฉันไม่ใช่คนกินมั่วไม่เลือก”
“ฉันเป็นคนกินมั่วงั้นสิ”
“ฉันถึงได้บอกไงว่านายมันร่านธานินทร์”
“ถ้าฉันร่านนายก็ส่ำส่อน”
“ยอมรับ จบไหม”
“จบ”
สงครามน้ำลายยุติ พฤกษ์และธานินทร์หันมาหาวศิน ที่เอาแต่นั่งดื่มเงียบๆ ไม่พูดไม่จา นอกจากนั้นยังเห็นวศินคล้ายกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง ไม่ได้สนใจพวกเขา แม้ไม่ยิ้มแต่รู้ว่าวศินกำลังหน้าระรื่นอยู่
มีเรื่องอะไรที่พวกเขาพลาดไปอย่างนั้นเหรอ?
“วศิน” ธานินทร์เรียก
“วศิน” พฤกษ์เรียกอีกครั้งเมื่อวศินไม่ตอบ
“ฉันไม่ได้หูหนวก” วศินตอบ
“แล้วทำไมนายไม่รีบตอบ” ธานินทร์ถามต่อ
“รอให้พวกนายเลิกทะเลาะกันเหมือนเด็กก่อน”
“เด็ก?” ธานินทร์ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ บอกแล้วไงล่ะว่าเขาไม่อินกับคำด่า ถ้าหากมันเป็นเรื่องจริงก็ถือว่าเป็นคำชมสรรเสริญ “ชมกันเกินไปแล้ว แต่ตอนที่ทะเลาะกันฉันก็รู้สึกว่าตัวเองอายุ 14 ปีอีกครั้งอยู่เหมือนกันนะ”
“ขออนุญาตเสริฟอาหารนะคะ”
บทสนทนาชะงักไปกะทันหัน เมื่อเสียงพนักงานเสริฟสาวดังขึ้น น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่ก็หวานไพเราะเสนาะหูอยู่ไม่น้อย ธานินทร์ให้ความสนใจเป็นพิเศษ กระตือรือร้นออกหน้าออกตา
“เชิญครับ”
วศินรู้ว่าเอื้องฟ้าจำเขาได้ เธอทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ไม่ทักทายและต่างคนต่างอยู่ สถานะของเธอคือพนักงานเสริฟขณะที่เขาเป็นลูกค้า หากพนักงานเสริฟพูดคุยกับลูกค้าเกินความจำเป็น คงถูกเรียกไปตักเตือนและอบรม
แต่ถ้าคิดในอีกแง่มุมหนึ่ง คือ...เธอไม่สนใจเขา เธอถึงได้เมินเฉย
“ทานให้อร่อยนะคะ”
“เดี๋ยวครับ”
พฤกษ์หันไปมองหน้าธานินทร์ทันที วศินจิบบรั่นดีแล้วซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ คบกันมานานตั้งแต่ยังเป็นก้อนเลือดในท้องแม่ ทำไมเขาจะไม่รู้เจตนาของธานินทร์
“คุณลืมนี่ครับ” ส่งนามบัตรสีทองดีไซน์หรูหราให้พนักงานเสริฟสาวสวยพร้อมทิปแบงค์พันสองใบ
“ขอบคุณค่ะ” เธอรับมันเอาไว้ ไม่ได้แสดงความตื่นเต้น “ขอตัวก่อนนะคะ อีก 3 นาทีจะมีพนักงานเสริฟมาเสริฟเครื่องดื่มให้นะคะ”
“ผมจะรอนะครับ”
ความหมายของคำพูดกำกวม รอในที่นี้ไม่ได้หมายถึงรอเครื่องดื่ม แต่รอให้เธอโทรติดต่อเบอร์จากนามบัตรที่ให้เอาไว้ ธานินทร์พกนามบัตรติดตัวเป็นจำนวนมาก เขาแจกนามบัตรให้ผู้หญิงมากกว่านักธุรกิจซะอีก
“นายอ่อยได้เรี่ยราดมาก”
“ก็ฉันมันคนร่านและคนบาปไง”
“ฉันฟันธงเลยว่านายโดยเธอเทชัวร์”
“เธออาจจะเล่นตัวก็ได้”
“มั่นหน้ามากไปอีก”
“นายจะอะไรนักหนากับฉันวะพฤกษ์ ดูอย่างวศินสิ นั่งนิ่งเงียบสงบ หันสงบปากสงบคำเหมือนหมอนั่นซะบ้าง”
“ฉันแค่เป็นห่วงหน้าของนาย แตกมามันไม่คุ้มหรอกนะ”
“แตกก็ให้มันแตกสิวะ ให้คนได้รู้กันเลยว่าไอ้ธานินทร์มันโดยหญิงเท”
พฤกษ์ไม่เถียงต่อ วศินพยักเพยินหน้าให้พฤกษ์อย่างรู้ความหมายกัน ให้เออออไปตามธานินทร์จนกว่าธานินทร์จะได้พบความจริง
และสองชั่วโมงต่อมาหลังจากนั้น
.....ธานินทร์โอดครวญเมื่อเขาโดนผู้หญิงเทเป็นครั้งแรกในชีวิต
++++++++++++++
ทำงานเสร็จก็ต้องรีบกลับ เอื้องฟ้ารับเงินเป็นรายวันเพราะทำงานพาร์ทไทม์ เงินทำงานจะถูกโอนเข้าบัญชีวันถัดไป ตรงต่อเวลาและจ่ายครบไม่ขาดไม่เกิน ที่น่าเป็นห่วงคือการเดินทางกลับคอนโดในยามวิกาล แท็กซี่น่ะมีแน่ แต่เรียกยากเหลือเกิน
เสียงเร่งเครื่องยนต์ ถนนในซอยก่อนถึงถนนใหญ่ไม่มีฟุตบาท ร้านบริเวณนี้ไม่มีที่จอดรถ คนก็มักเอารถมาจอดบนถนน นั่นจึงทำให้เอื้องฟ้าต้องเดินอยู่บนถนน เธอต้องระมัดระวังรถที่สัญจรผ่านไปมา เอื้องฟ้าพยายามเซฟตัวเองอย่างเต็มที่ หากทว่าก็ยังมีผู้ไม่หวังดีคิดทำร้ายเธอ
บรื้นนนนนน!!!
เจ้าของรถยนต์ปอร์เช่คันหรู เร่งเครื่องยนต์แล้วพยายามขับเบียดเธอ ทั้งที่เธอพยายามทำตัวรีบแล้ว พยายามจะหลบเข้าซอกมุมที่เว้นระยะห่างของรถแต่ละคัน แต่เจ้าของรถปอร์เช่ก็ไม่เลิกราวีโดยง่าย เร่งเครื่องไม่พอยังบีบแตรไล่อีกด้วย
ปี้นนนนนน!!! ปี้นนนนนน!!!
เจตนาคือต้องการทำให้เธออับอายและรู้สึกหวาดกลัว นี่ไม่ใช่เหตุการณ์แรก เธอเคยเจอหลายครั้งที่ความบังเอิญนำพาความซวยมาให้ เอื้องฟ้าไม่สามารถหนีได้ จนกว่าอีกฝั่งจะสะใจ เธอจึงหยุดยืนรอให้เจ้าของรถปอร์เช่ลงมาหาเรื่องเธอตาม
“ไงเด็กเหลือขอ ไม่มีพ่อฉันให้สูบเงินแล้ว คงทำงานหนักมากเลยสินะ”
หญิงสาวอายุยี่สิบสองปี เจ้าของเรือนร่างผอมเพรียวหุ่นนางแบบ เปิดประตูรถเดินลงมาทักทาย ฟ้าหลังฝนมันไม่ได้งดงามสินะ วินาทีนี้เหมือนมีพายุลูกใหญ่ถาโถมซัดเข้ามาด้วย
“เราไม่น่าจะมีเรื่องให้ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีกแล้ว คุณแม่และคุณพ่อของคุณก็ต้องการแบบนั้น”
“แต่เธอดันมาเดินขัดหูขวางตาฉันนี่สิ ช่วยไม่ได้นะ เธอทำให้ฉันรู้สึกรังเกียจและเกลียดไปแล้ว”
ขวับ! มือเรียวบีบแก้มนุ่มอย่างแรง ดันร่างบางกระแทกอัดรถที่จอดข้างถนนอย่างแรง เอื้องฟ้าจับมือของอมีนาเอาไว้ ตั้งใจว่าจะปกป้องตัวเองโดยการดึงมันออก
ทว่าอมีนากลับข่มขู่เธอซะก่อน
“ถ้าเธอกล้าแตะต้องลูกสาวสุดที่รักที่เป็นเหมือนนางฟ้าและสมบัติล้ำค่าของคุณพ่อและตระกูลปชาบดี ชีวิตเธอจบไม่สวยแน่เอื้องฟ้า”
“แต่ผมคิดว่าไม่นะ คนที่ชีวิตจบไม่สวยน่าจะเป็นคุณมากกว่า”
เสียงของบุคคลที่สามก็ไม่ได้ทำให้อมีนาปล่อยมือจากแก้มของเอื้องฟ้าในทันที เธอหันไปหาเจ้าของเสียง มองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แสะยิ้มแล้วพูดว่า
“สุภาพบุรุษไม่ควรยุ่งกับเรื่องของสุภาพสตรีนะคะ และถ้าหากคุณรู้ว่าฉันเป็นใคร ระวังจะไม่มีที่ยืนในสังคม อย่ามาข่มขู่ฉันเชียว เพราะฉันไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้น”
“ผมเองก็ไม่ใช่คนที่กลัวใครหน้าไหนเหมือนกัน”
“บ้าชะมัด! วันนี้แกรอดตัวไปนะเอื้องฟ้า ถ้าแกอยู่ผิดที่ผิดทางแล้วมาขวางหูขวางตาฉันอีกละก็ ใครก็ช่วยแกไม่ได้ทั้งนั้น”
ก่อนปล่อยอมีนาผลักศีรษะของเอื้องฟ้าโขกเข้ากับรถ เธอก้าวฉับๆ กลับไปที่รถ เปิดปิดประตูอย่างแรงแล้วขับออกไปด้วยความเร็วที่สูงมาก
“คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ”
“ไม่ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ถ้าไม่ได้คุณฉันคงได้แผลกลับ”
“ต้องการแจ้งความไหมครับ ผมสามารถขอภาพจากกล้องวงจรปิดได้นะครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
“แน่ใจนะครับ”
“ค่ะ”
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เจ้านายผมรออยู่”
“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”
“ด้วยความยินดีครับ”
เมื่อพลเมืองดีจากไป เอื้องฟ้าก็เดินต่อเช่นเดียวกัน เธอต้องรีบเดินไปถนนใหญ่ อมีนาอยู่แถวนี้ ดีไม่ดีพิรัชต์พี่ชายของอมีนาอาจอยู่แถวนี้ด้วยก็ได้ หากให้เธอเลือกเจอสองพี่น้อง เอื้องฟ้าขอเลือกเจออมีนาดีกว่าเจอกับพิรัตช์
คล้อยหลังเอื้องฟ้า วศินที่นั่งอยู่ในรถเปิดแอร์เย็นฉ่ำ เห็นบอดี้การ์ดที่ส่งไปติดตามเอื้องฟ้าเดินมารายงาน เขาเลื่อนกระจกลง รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทุกฉากทุกตอนอย่างละเอียด
เธอคือเทพธิดาที่มาจากดาวซวยกระมัง
“ส่งคนตามดูแลความปลอดภัยให้เอื้องฟ้า 24 ชั่วโมง”
“ครับนายท่าน”
ชลที่นั่งอยู่ข้างคนขับ ได้ทั้งคำตอบและได้ทั้งคำถามในเวลาเดียวกัน เจ้านายเขาหยุดงานเพราะเอื้องฟ้า เจ้านายเขาสนใจเอื้องฟ้ามาก นั่นคือคำตอบที่ได้ ส่วนคำถามคือ เจ้านายเขาคิดจะทำอะไร ทำไมถึงลงทุนมากมายขนาดนี้ ชลรู้สึกคันปากอยากถามเหลือเกิน
“กลับ ฉันต้องการพักผ่อน”
“นายท่านไม่รับบริการจากสาวสวยหน่อยเหรอครับ”
“อายุปูนนี้แล้ว ฉันไม่เหมือนธานินทร์และพฤกษ์หรอกนะ”
วศินมีความต้องการสูง แต่ไม่ใช่คนที่ทำตัวง่ายเมื่ออยากมีเซ็กส์ อายุสี่สิบห้าแล้ว ตอนเป็นวัยรุ่นผ่านชีวิตวัยรุ่นสุดเหวี่ยงมาหลากหลายรูปแบบ เขากำลังอยู่ในช่วงอิ่มตัว จึงอยากได้ใครสักคนที่ทำให้เขารู้สึกไม่รู้อิ่ม ใครสักคนที่ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความท้าทายน่าค้นหา
และที่สำคัญคือใครสักคนจะต้องไม่ใช่คนมักใหญ่ใฝ่สูง
- Writer
