วศินเข้าประชุมกับรองประธาน ซึ่งก็คือพฤกษ์และธานินทร์ วันนี้ธานินทร์มาแปลก ดูเอาการเอางานและมีสาระจนน่าตกใจ วศินไม่แน่ใจว่า ผีเข้าหรือธานินทร์กินยาลืมเขย่าขวดกันแน่ แต่พฤกษ์น่าจะรู้
“หมอนั่นเป็นอะไร”
คล้อยหลังธานินทร์ไป วศินเห็นว่าพฤกษ์ยังไม่กลับง่าย จึงถือโอกาสนั้นชวนไปดื่มกาแฟที่ห้องทำงานแล้วถาม วศินไม่ได้แค่อยากรู้ แต่มีความรู้สึกเป็นห่วงด้วย
“เป็นบ้ามั้ง”
“นายรู้จริงๆ สินะ”
“รู้สิ รู้ดีเชียวล่ะ เมื่อคืนไปเที่ยวไนต์คลับด้วยกัน กินข้าวเสร็จก็อยากไปตื๊ดๆ และมันก็เหมือนเดิมที่หมอนั่นมั่นหน้ามั่นโหนก ถูกใจใครก็แจกนามบัตรตลอด”
“โดนเท?”
“ทั้งเททั้งด่า ความรู้สึกเหมือนถูกลากไปตบโชว์กลางสี่แยก แต่ให้ตายเถอะ ฉันไม่ควรขำ แต่ฉันขำเป็นบ้า ฮาๆ ฮาๆ”
พฤกษ์ระเบิดเสียงหัวเราะ พยายามที่จะไม่นึกและไม่พูดถึง เพื่อไม่ให้ตัวเองขำบนความทุกข์ของธานินทร์ แต่วศินก็ทำให้เขาต้องนึกและพูดถึงเหตุการณ์นั่น
