Efe, elimi aşkla öpüp orkestraya devam etmelerini söylediğinde uğultular yükselen melodinin altında kaybolmuştu. Ancak karşımda gördüğüm her suretteki hayret ifadesi uzunca bir süre silinecek gibi durmuyordu. Elimi sıkıca tutup beni sahneden indiren adamın adımlarına uyum sağlamaktan başka hiçbir eylemde bulunmadım. Sahne ve masaların arasındaki geniş alanda adımlarını durdurup, tuttuğu elimi omzuna koydu ve belime sarılarak bedenlerimizi birleştirdi. Çalan müziğe kulak kesildiğimde ise çok sevdiğim bir Türkçe şarkının ezgilerini duydum. Yüzümü mutlulukla ona çevirdiğimde ise şarkının sözlerini o efsunlu sesiyle söylemeye başladı.
Sana kimse benzemez
Senin halin bir başka
İnan ki şu kalbimde
Senin yerin bambaşka
Sen bende ben gibisin
Sen bir heves değilsin
Şu kalbime girersen
Kendi
