Chapter 8
567 Words
Hindi ako makagalaw. Hindi ako makapagsalita. Ano raw?!
"Ayaw mo bang malaman kung bakit kita pinayagang magpanggap na engaged sa akin?" ulit ni Kiondrie, pero mas mabagal, mas matigas ang boses. "Aside from knowing you’re the one I’m going to marry?"
Parang bumigat ang katawan ko. Para akong nilamon ng katahimikan sa pagitan namin.
Ano bang ibig niyang sabihin?
"Wait," inangat ko ang kamay ko, nag-warning sign na wag niya akong bombahin ng ganitong impormasyon nang biglaan. "Anong ibig mong sabihin diyan? Are you saying… may iba pang dahilan?"
Hindi siya sumagot agad.
Kinuha niya ang isang baso ng tubig sa mesa, ininom ‘yon nang dahan-dahan, na parang hindi niya ako kakabugin sa kaba limang segundo lang ang nakalipas.
"Tumigil ka diyan sa pa-dramatic pause mo, Kiondrie," reklamo ko. "Sabihin mo na kasi."
Bumuntong-hininga siya at sumandal sa upuan niya. Tiningnan niya ako ng diretso, parang tinatantya niya kung kaya kong tanggapin ang sasabihin niya.
"Tine, hindi ako basta pumayag sa planong ‘yan dahil lang sa trip ko," aniya. "At hindi rin dahil lang sa napagkasunduan ng pamilya natin noon."
Lalong lumakas ang ulan sa labas. May kidlat na dumaan, sumabay sa lalim ng boses niya.
Nagpatuloy siya, "Pinayagan kitang gamitin ang apelyido ko, dahil alam kong mangyayari talaga ‘to."
Kumunot ang noo ko. "Ano? Anong ‘to’?"
Ang tagal niyang tinitigan ang baso niya bago siya sumagot.
"Na mahuhulog ka rin sa akin."
—
Nag-freeze ang utak ko.
Wait. Ano daw?!
Parang bumagal ang oras. Ang lakas ng ulan sa labas, pero ang tanging naririnig ko lang ay ang kabog ng puso ko.
Napatawa ako, pilit. "Wait lang. That’s a bold assumption, Mr. Razon."
"Assumption?" tinaas niya ang isang kilay. "O fact?"
"Excuse me?" Napahawak ako sa dibdib ko na parang may bara sa lalamunan ko. "Ano bang pinagsasasabi mo?"
Umiling siya, saka tumayo. Lumapit siya sa akin. Hindi masyadong malapit, pero sapat para maramdaman kong seryoso siya.
"Tine, kung iniisip mong ikaw lang ang may plano dito, nagkakamali ka," bulong niya.
Tama ba ang narinig ko?!
"Huh?" Napatingala ako sa kanya. "Ibig sabihin… matagal mo nang gustong magpakasal sa akin?"
Hindi siya sumagot. Pero sapat na ang tahimik niyang tingin para mabaon ako sa upuan ko.
WHAT THE ACTUAL—?!
Umiling ako, tinakpan ko ang tenga ko. "Nope! Nope! Nope! Hindi ako maniniwala sa’yo! Sinungaling ka! Kinuha mo lang ‘yang linya sa mga cliché na romance movies!"
Nagtaas siya ng kilay. "Ikaw ang mahilig sa drama, hindi ako."
Huminga ako nang malalim. Hindi, Tine. Hindi ka dapat matinag sa cold, hot, at mysterious na aura niya!
"Hindi kita gusto," mariin kong sagot.
Mas lumapit siya, nakayuko ng bahagya para magtama ulit ang mga mata namin. "Sigurado ka?"
TANGINA, ANO BA ‘TONG SITWASYON NA ‘TO?!
Ramdam kong namula ang mukha ko. Hindi ko alam kung dahil sa inis o sa kung anong klaseng epekto ni Kiondrie sa akin.
Naglakad ako palayo. "Wala akong oras sa ganyang usapan! Wala tayong tubig, wala tayong kuryente, at wala akong energy para makipag-debate sa’yo!"
Pero bago pa ako makalayo, narinig ko ang bulong niya.
"Tine, wala ka nang kawala."
Napatigil ako.
Binalingan ko siya, pero wala na siyang ibang sinabi.
Nanatili lang siyang nakatayo doon, na parang alam niyang ako mismo ang magpapaisip sa sarili ko ng lahat ng kahulugan ng sinabi niya.
At alam mo kung ano ang mas nakakainis?
Tama siya.
- Writer
