Our Secret Romance

Chapter 9

Mula sa sala, naririnig ko ang patuloy na pagbuhos ng ulan. Minsan lang umabot sa ganito kalakas ang bagyo, pero bakit pakiramdam ko mas malakas ang bagyong nasa loob ko?

"Tine, wala ka nang kawala."

Gusto kong matawa. Gusto kong ipagsigawan na wala akong pake sa sinabi ni Kiondrie. Pero ang totoo? Natatakot akong may ibig sabihin ‘yon.

Ugh. Ano ba, Tine?!

Huminga ako nang malalim at tinapik ang sarili ko sa pisngi. "Okay, magpapakabusy na lang ako! Wala akong oras sa mga kung anu-anong iniisip ni Kiondrie!"

Nagdesisyon akong bumalik sa kusina. "Manang Fe, may kailangan ka bang tulong d’yan?"

Napalingon si Manang Fe mula sa pagluluto. "Ay Ma’am, okay lang po! Pero kung gusto niyo pong maghain sa mesa, malaking tulong na ‘yon."

"Okay! Ako na ‘yan!"

Naglabas ako ng mga plato, kutsara, tinidor, at baso. Seryoso, ito na lang ang paraan para hindi ko isipin ang mga sinabi ni Kiondrie.

Pero ang tanong: Hanggang kailan ko kakayaning iwasan ‘yon?

—

Sa Dining Area

Pagdating ko sa mesa, nandoon na si Kiondrie. Tahimik siyang nakaupo habang nagbabasa sa phone niya. Wala siyang emosyon, parang hindi siya ‘yung lalaking nagbitaw ng nakakagulong linyang "wala ka nang kawala."

Napairap ako.

Pagdating ko sa mesa, nandoon na si Kiondrie. Tahimik siyang nakaupo habang nagbabasa sa phone niya. Wala siyang emosyon, parang hindi siya ‘yung lalaking nagbitaw ng nakakagulong linyang "wala ka nang kawala."

Napairap ako. Wala na bang ibang tao sa bahay na pwedeng sumalo sa pagiging walking storm na ‘to?

Nilapag ko ang mga plato sa harapan niya nang medyo may diin—hindi naman ‘yung sobrang lakas, pero sapat para malaman niyang naiinis pa rin ako.

Tumingala siya mula sa phone niya. Tiningnan lang niya ako saglit bago bumalik sa ginagawa niya, as if wala lang akong halaga sa mundo niya.

Wow. Okay.

Napaupo ako sa tapat niya, saka kumuha ng tubig. Pinipilit kong dedmahin siya, pero ang katawan ko? Bakit parang hindi mapakali?

"Tine."

Nalaglag halos ang baso sa kamay ko.

"Ano?" sagot ko agad, masyadong mabilis na parang nahuli ako sa akto ng isang bagay na hindi ko alam.

Hindi siya agad sumagot. Inabot niya ang baso niya at uminom ng tubig bago ako muling tinitigan.

"Bakit hindi mo ako tinatanong kung anong ibig kong sabihin kanina?"

Napatigil ako.

Okay. Okay.

So gusto niya talagang pag-usapan ‘yon? Ngayon? Talaga?!

Nagkunwari akong walang pake. "Anong alin?"

"You know what I mean."

Napakagat ako sa labi. Oo nga, alam ko. Pero hindi ibig sabihin gusto kong marinig.

"Baka wala lang ‘yon," sagot ko, kunwari busy sa pag-aayos ng kutsara.

"Hindi ‘yon wala lang."

Tangina. Bakit ang seryoso niya?

Hindi ko alam kung epekto lang ‘to ng bagyo sa labas o talagang dumaan na si Kiondrie sa phase ng pagiging walking typhoon sa buhay ko, pero ramdam ko ang pressure sa hangin.

Gusto ko mang umiwas, parang gusto ko ring malaman ang sagot.

So fine.

Ipinatong ko ang mga siko ko sa mesa at tinitigan siya pabalik.

"Sige nga, Razon. Enlighten me. Bakit mo nga ba ako pinayagang magpanggap na engaged sa’yo?"

Dahan-dahang niyang nilapag ang phone niya sa mesa. And for the first time since I met him, parang may unting intensity sa mga mata niya.

"Tine," aniya, "I don’t do things without a reason."

Napalunok ako.

Bigla kong naramdaman ang bumibilis na t***k ng puso ko. At hindi ko alam kung dahil ba sa kaba… o sa takot na marinig ang sagot niya.