Chapter 7
648 Words
BZZZT!
Napadilat ako bigla. Pakiramdam ko may dumaloy na kuryente sa katawan ko—o baka dahil sa malamig na hangin na dumaan sa balat ko.
Sandali. Malamig?
Napatingin ako sa paligid. Madilim. Basa ang bintana mula sa malakas na ulan sa labas. May kidlat na tumama sa langit, saglit na pinailaw ang buong kwarto. At doon ko nakita ang isang lalaking nakatayo malapit sa pintuan.
Si Kiondrie.
Nakatingin lang siya sa akin, walang emosyon, naka-cross arms at parang hinihintay akong bumangon.
"Anong tinitingin-tingin mo diyan?" tanong ko, pilit kong kinalma ang boses ko kahit gusto ko siyang i-shoo palayo.
"Kanina pa kita tinatawag," malamig niyang sagot. "Akala ko tuluyan ka nang nawalan ng ulirat."
Napangiwi ako. Ang sweet ng concern mo ha!
"Bakit ba?" tanong ko, bumangon ako nang dahan-dahan. Napansin kong nasa guest room pa rin ako. At least, hindi ako himala na nagising sa kama niya.
"Walang tubig," sagot niya, diretsong nakatingin sa akin.
Nag-blink ako ng ilang beses. "Okay? Anong connect sa akin?"
"Tumayo ka. Ikaw ang maghahanap ng solusyon."
Napanganga ako. "Excuse me?! Anong tingin mo sa akin, water vendor?"
Hindi siya sumagot. Tumalikod siya at lumabas ng kwarto, halatang hindi interesado sa kahit anong reklamo ko.
Ang kapal talaga!
—
Sa Kusina
Bumababa ako habang pinupunasan ang mata ko. Pakiramdam ko hindi pa ako fully gising. Pagdating ko sa kusina, nandoon na si Manang Fe, naghahanda ng almusal.
"Ay Ma’am Tine, buti bumangon ka na! Nagising ka ba sa bagyo?"
Nag-inat ako. "Oo nga, Manang. Ang lakas ng ulan, tapos nawalan pa ng tubig!"
"Hay naku, Ma’am, hindi lang tubig, wala na rin tayong kuryente," sagot niya habang hinahalo ang niluluto niyang sopas.
Napabuntong-hininga ako. "Paano na ‘to? Wala pa naman tayong generator, ‘di ba?"
"Wala nga po, Ma’am. Pero mabuti’t may gas stove pa tayo, makakapagluto pa rin tayo."
Napaisip ako. Okay, no water, no electricity. Ibig sabihin…
Walang heater. Walang shower. Walang wifi.
Napalunok ako. Shet, paano ako mabubuhay?!
At parang gusto akong pagtripan ng tadhana, biglang sumulpot si Kiondrie mula sa likod ko.
"Anong balak mo?" tanong niya, malamig ang tono.
Napairap ako. "Ano pang magagawa ko? Tatawagan ko ba si Poseidon para bigyan tayo ng tubig?"
Hindi siya natawa. Syempre. Hindi naman marunong tumawa ang isang Kiondrie Razon.
Umupo siya sa dining table at kinuha ang phone niya. "Tatawagan ko ang driver para magpadala ng tubig mula sa main house."
Tumango ako. At least may ginagawa siyang aksyon.
Pero hindi ako papatalo.
"Hindi mo man lang ako aayain maghanap ng solusyon?" tanong ko, kunwari nagtatampo.
Tumingin siya sa akin, expressionless. "Ano namang silbi mo?"
Tangina neto.
Umupo ako sa tapat niya at sinamaan siya ng tingin. "Hoy, just so you know, ang dami ko nang naitulong sa ‘yo!"
Kumunot ang noo niya. "Talaga?"
"Oo!"
Nagkibit-balikat siya. "Kailan?"
Napaisip ako. Oo nga, kailan?
Wait lang. May naalala ako!
"Hinayaan kitang gamitin ko ang apilido!" sabi ko, proud pa ako.
Hindi siya kumibo. Wala pa ring reaction.
"Okay, fine," dagdag ko. "Saka… ako yung nagdala ng kasiyahan sa boring mong buhay!"
Ngumuso siya. "Kasiyahan? O kaguluhan?"
Ouch.
Nagsalubong ang kilay ko. "Alam mo, Kiondrie, minsan iniisip ko kung may emotions ka pa."
Tumingin siya sa akin ng diretso. "Wala akong oras sa drama."
Tangina.
Napapadyak ako sa inis. "Hay naku, bahala ka sa buhay mo!" Tumayo ako at lumakad paalis, pero bago pa ako makalayo, nagsalita siya.
"Tine."
Napahinto ako.
Paglingon ko, nakatingin lang siya sa akin. Parehong malamig at seryoso.
"Ayaw mo bang malaman kung bakit kita pinayagang magpanggap na engaged sa akin?aside from knowing I know your the one I am going to be married.? "
Napalunok ako. Wait, bakit parang ang bigat bigla ng hangin?
Nagtama ang mga mata namin. Walang biro sa tono niya. Wala siyang halong pag-aalangan.
Parang… may gusto siyang sabihin.
At hindi ko alam kung kaya ko bang marinig.
—
- Writer
