Chapter 92
Zhiya Sabriya Smith
PAGKAPASOK pa lang namin sa opisina, hindi ko napigilan ang sariling mapangiti. My eyes roamed around the spacious room — from the vibrant walls in soft rainbow tones to the curved ceiling lights na parang hinugot sa isang art gallery. The pastel blues and subtle yellows gave a calm and hopeful energy, exactly what I envisioned.
This office wasn't just beautiful. It was mine.
Napailing ako, natatawa. I remember Kuya Luca arguing with me about this design. "Too childish," daw. "Hindi bagay sa isang CEO." Pero tingnan mo naman ngayon, ako pa rin ang nasunod.
Lumingon ako sa direksyon ni Amari. Naroon siya sa tabi ng Daddy tahimik, pero ramdam ko ang tensyon sa kanyang balikat. Madilim ang mukha niya. Nakasimangot, parang hindi sanay na hindi siya ang nasus
