Chapter 101
Zhiya Sabriya Smith
PAGKATAPOS kong kumaway, agad ko ring iniwas ang tingin ko sa kanya. Baka kung ano pa ang isipin ni Amari. Ayaw kong isipin na little by little, nabibiyak na ang pader na itinayo ko sa pagitan namin.
Napangiti ang matanda sa tabi ko, saka biniro niya ako, "Masarap sa puso, hija, ang mawala ang galit. Parang gumagaan ang hangin sa paligid mo."
Kumunot ang noo ko. Parang may alam siya. At sa bawat salitang bitawan niya, para bang nababasa niya ang lahat ng sugat na tinatago ko.
"Wag mong pigilan ang sarili mo na aminin ang totoo," dagdag pa niya, straight to the point.
Hindi ako nakasagot agad. Tumitig lang ako sa kanya, iniisip kung sasabihin ko ba o iiwas na lang. Pero bago pa ako makapagdesisyon, hinawakan na niya ang braso ko at marahang inakay papas
