BÖLÜM 39
Hislerim içimde en yoğun duygularını yaşayıp patlayarak zehrini vücuduma yayarken korkumu yutmaya çalıştım ama başaramadım. Bacaklarımdan daha çok kalbim tekmeliyordu şu anda. Ama tek fark ben beni taşıyan adamlara tekme atmaya çalışırken kalbim bana tekme atıyordu. "Ulan bırakın lan!" diye bağırdım kafamda kese kağıdıyla nefes almaya çalışarak ancak beni taşıyan iki pislikten de ses gelmedi. Hayır yani bir kişi bile görüp müdahale etmez miydi? Resmen kaçırılıyordum ve Allah'ın bir kulu yardım etmiyordu. Eteğimin açılmasını ve terlemeyi umursamayarak bacağımı bir kez daha savurdum ama adamlardan herhangi birine denk gelmedi bile. Korkudan çok sinir hakimdi içimde. Babam bu kadar düşmüş müydü? Beni her götürmek istediğinde karşıma bizzat çıkar, dimdik ve güçlü duruşuyla 'sen yıkıldın am
- Writer
