THE MISSING HEIRESS

CHAPTER 1

“Gago ka talaga, Samantha! ’Yon na nga lang, nanakawan mo, naawa ka pa? Tanga!” singhal ni Jun habang mabilis silang naglalakad sa gilid ng mataong bangketa, umiiwas sa talsik ng maduming tubig-kanal mula sa mga harurot ng jeepney.

Sumasalo sa mga mukha nila ang maalinsangang singaw ng naghahalong amoy ng bulok na gulay at sunog na langis mula sa mga kalapit na tusok-tusok.

Humarap sa kaniya si Samantha, bakas ang banas sa mukha. “Tarantado ka, huwag mo nga akong mamura-mura riyan! Baka gusto mong isumbong kita sa jowa mo na nakipag-s*x ka doon sa kakilala ko?”

Napatigil si Jun, saglit na nataranta ang guhit sa mukha bago mabilis na nagpalit ng usapan. “O sige na, sige na! Maghanap na lang tayo ng bago.”

Malamig na sumaway si Samantha sabay itinulak pataas gamit ang gitnang daliri ang kaniyang lumang salamin sa mata—may kaunting gasgas sa salamin at lumuluwag na ang turnilyo sa gilid, pero wala siyang pambili ng bago kaya pinagtitiyagaan na niya.

Kabaligtaran ng itsura niya tuwing gabi sa ilalim ng neon lights ng bar—kung saan kailangan niyang sumayaw at maging kaakit-akit at walang bahid ng kahirapan para sa mga kostumer—ang Samantha sa umaga ay isang magnanakaw na pilit nagtatago sa sarili niyang anino.

Dinala ni Samantha si Jun sa isang madilim at mabahong sulok ng pader kung saan tanaw ang tapat ng palengke. Dinukot niya ang isang sigarilyo mula sa bulsa at sinindihan iyon. Tamad niyang ibinuga ang makapal na usok pataas habang umaalingawngaw ang hiyawan ng mga naglalako ng paninda.

Habang pinapanood ang dahan-dahang pagkawala ng usok sa maalinsangang hangin, napapikit nang bahagya si Samantha.

Hindi naman pangarap ni Samantha ang ganitong buhay.

Sino ba naman ang mangangarap na gumising araw-araw na amoy-kanal ang kalsada, kumakalam ang sikmura, at nag-aabang ng susunod na mabibiktima sa palengke? Kung may choice lang siya, gusto niyang magkaroon ng disenteng trabaho. Kahit ano—magbenta ng isda, magkarga ng sako sa bagsakan, o maging dishwasher sa karinderya.

Marahas na humapdi ang kaniyang sikmura sa gutom. Isang pirasong tinapay lang ang kinain niya kaninang umaga. Gigil niyang pinatay ang upos ng sigarilyo gamit ang dulo ng kaniyang lumang sapatos sa semento.

“Ayan,” bulong ni Jun bigla, sabay turo gamit ang baba sa direksiyon ng karinderya ni Aling Myrna. “Ayan na ’yung target natin.”

Tumingin si Samantha.

Sa tapat, halatang amoy-mayaman si Adrian Blake. Ang platinum na relo nito ang unang napansin ni Samantha—kumikislap at mukhang sobrang mahal sa ilalim ng sikat ng araw. Mas mahal pa iyon kaysa sa lahat ng naging gamit ni Samantha sa buong buhay niya.

“Nakuha ko ang pangalan niya sa luggage tag noong mag-drop-off ako ng bagahe sa hotel three days ago,” bulong ni Jun. “Isang turista o kaya pribadong imbestigador.”

Walang phone sa kamay si Adrian Blake. Sa halip, binabantayan nito ang mga kamay ng mga taong dumaraan, ang mga posibleng takbuhan, at ang mga repleksiyon sa maruruming salamin ng karinderya. Alerto.

“Pribadong imbestigador,” sabi ni Samantha, halos hindi gumagalaw ang labi. Gusto niyang subukan.

Dahan-dahan siyang humakbang papunta sa gilid ng karinderya. Nagkunwari siyang may inaayos sa tali ng sapatos niya sa tabi ni Adrian Blake habang tinatantsa ang distansiya sa bulsa nito. Sanay si Samantha sa mabilisang bump-and-grab.

Pero bago pa man siya makadikit, bahagyang umikot ang balikat ni Adrian Blake at direkta nitong ibinaba ang tingin sa kaniya. Saglit na napatigil si Samantha.

Malapitan niyang nakita kung gaano kalaki ang pangangatawan nito. Amoy-mamahaling pabango ang humalik sa ilong niya, malayong-layo sa dumi ng palengke. May talas at awtoridad ang bawat anggulo ng mukha nito.

Malamig at baritono ang boses na bumasag sa ingay ng palengke.

“Ano'ng hinahanap mo riyan?” tanong ni Adrian, hindi pinuputol ang titig.

Saglit na bumaba ang tingin nito sa bulsa ng sariling pantalon kung saan dumaan ang anino ng kamay ni Samantha, bago muling tumingin sa kaniya nang may mapang-uring ngisi.

“Mag-ingat ka sa p*******i ng sapatos mo. Baka may madukot kang hindi mo kayang panindigan.”

Umakyat ang dugo ni Samantha sa kaniyang mukha sa tindi ng pressure, pero pinilit niyang panatilihing blangko ang kaniyang ekspresyon.

“Wala. Inaayos ko lang sapatos ko,” pagsisinungaling niya, sabay hila nang mabilis sa tali ng kaniyang kupasing sapatos.

Naramdaman niya ako.

Mabilis na umiwas ng tingin si Samantha at bumalik sa pader kina Jun.

“Not worth the risk,” mahinang sabi ni Samantha. Kailangan niya ng siguradong pera. Tumingin siya sa paligid at nakakita ng mas madaling target: isang matandang babaeng may hawak na designer purse at nakalabas ang wallet.

Sandaling nag-atubili si Sam. Hindi niya kilala ang babae, pero alam niyang baka iyon ang pambayad sa gamot o pagkain nito. Kumirot ang konsensiya niya, subalit sumagi sa isip niya ang mukha ni Lola na nakahiga sa dialysis chair. Mas mabigat ang takot na baka hindi na ito umabot ng bukas.

Ito ang kabuhayan ni Sam. Mabilis siyang lumapit. Gamit ang gitnang daliri at hintuturo, maingat niyang ipinasok ang kamay sa bag para hindi gumalaw ang zipper.

Wallet out. Gone.

Pumasok si Samantha sa isang makipot at liblib na eskinita para bilangin ang pera. Mabilis niyang binuklat ang pitaka—libu-libong piso. Sapat na ito para sa dialysis ni Lola at sa baon ng mga kapatid niya. Napabuntong-hininga siya, sa wakas ay nabawasan ang labis na pait sa kaniyang dibdib.

Subalit bago pa man niya maibulsa ang pera, narinig niya ang mababaw at mabilis na paghinga mula sa dilim ng eskinita. Isang pamilyar na yabag na pilit nagmamadali.

“Samantha.”

Nanigas ang buong katawan ni Samantha. Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin.

Nakatayo sa bungad ng eskinita si Ethan. Pula ang kaniyang mga mata, nanginginig ang mga kamay, at halatang pawis na pawis sa kabila ng lamig ng hangin—palatandaang sabog ito sa droga.

Saglit na huminto ang mundo ni Samantha. Sa unang segundo, ang nakita niya ay hindi ang lalaking binago ng bisyo, kundi ang kuya niyang dating nagtatanggol sa kaniya kapag inaaway siya sa kalsada, ang kuya na dating nagpunas ng mga luha niya noong bata pa sila.

“Hindi, Kuya...” nanginginig na sabi ni Samantha habang dahan-dahang itinatago ang pera sa likod niya. “Para ’to sa treatment ni Lola. Ngayon na ang salang niya.”

Lumapit nang dalawang hakbang si Ethan. Umalingawngaw ang amoy ng murang alak at maasim na pawis sa makipot na eskinita. Bumaba ang balisa nitong tingin sa mga daliri ni Samantha na nakakuyom sa likod.

“Akin na ’yan,” paos ngunit galit na bulong ni Ethan. Napaatras si Samantha hanggang sa maramdaman ng kaniyang likod ang malamig at basang semento ng pader.

“Kuya, pakiusap!” Niyakap ni Samantha sa kaniyang dibdib ang wallet habang umiiling. “Ikaw ang nagpalabas sa akin dati noong nakulong ako para kay Lola, ’di ba? Naaalala mo pa ba? Pakiusap, ’wag ngayon... mamatay si Lola kapag hindi naipadala ’to!”

“Putangina mo, sinong niloloko mo? Akin na sabi!” sigaw ni Ethan.

Mabilis nitong dinaluhong si Samantha at hinawakan nang marahas ang dalawang pulso ng dalaga. Nagpumiglas si Samantha—buong lakas niyang ipinagtanggol ang hawak na pera habang pilit siyang itinutulak ni Ethan. Nagpukpukan ang mga braso nila sa makipot na espasyo, at sa gitna ng agawan, malinaw na nakita ni Samantha ang panginginig at kawalan ng pag-asa sa mukha ng kaniyang kapatid.

“Bitawan mo ako, Kuya! Huwag 'to!” sigaw ni Samantha na may halong iyag.

Ngunit wala nang tao sa harap niya. Halimaw na ng adiksyon ang humahawak sa kaniya.

Gigil na isinalag ni Ethan ang kamay ni Samantha at sa isang malakas at marahas na tulak, itinapon niya ang katawan ng dalaga patungo sa batong pader.

Bagsak.

Sapilitang tumama ang likod ng ulo ni Samantha sa batong pader. Isang matinding ingay ang umalingawngaw sa loob ng kaniyang tainga bago ganap na nag-whiteout ang kaniyang paningin.

Nang muli siyang magmulat habang dahan-dahang gumagapang sa maduming lupa, nakita na lang niya ang likod ni Ethan na mabilis na tumatakbo pababa ng eskinita, bitbit ang buong cash.

Ubos.

Gumuho ang mundo ni Samantha.

Sumandal siya sa basang pader, hindi agad makatayo. Umiikot ang paningin niya habang lasap ang alat ng dugo mula sa pumuputok niyang labi.

Tinitigan niya ang bakanteng palad niyang amoy-lupa at lumang papel. Wala na ang perang ipinagpalit niya sa kaunting natitirang dangal niya.

Mas masakit kaysa sa tama sa kaniyang ulo ang alaala ng kuya niyang dating nagtatanggol sa kaniya—ang kuya niyang nagpupunas ng luha niya noong bata pa sila.

Patay na ang Kuya na ’yon.

Ang natira na lang ay ang lalaking mas kayang isugal ang buhay ng sarili nilang pamilya para sa droga.

Ang sakit mula sa pagtataksil ng sarili niyang kapatid—ang dating nagliligtas sa kaniya—ay mabilis na napalitan ng malamig na galit at desperasyon.

Mabilis na pumasok sa eskinita si Jun, balisa at palingon-lingon sa kalsada. “Sam! Nakita ko si Ethan na tumatakbo! At putangina, may mga pulis nang umiikot sa labas dahil sa wallet nung matanda!”

Inalalayan ni Jun si Samantha na tumayo.

“Dalawang oras na lang bago mag-close ang remittance,” paos na sabi ni Samantha habang pinupunasan ang dugo sa labi niya. “Kapag hindi ako nakapagpadala, baka tuluyan nang bumigay ang katawan ni Lola.”

Lumingon si Jun sa kanto.

“Samantha, katatayo lang nung amoy-mayaman. Pumupunta siya sa wet market. Huwag ’yan! Suicide ’yan!”

Sinundan ni Samantha ng tingin si Adrian Blake na naglalakad nang mag-isa habang suot ang platinum na relo.

Wala na siyang ibang paraan.

Desperado na siya.

Inabot ng mga daliri ni Samantha ang ilalim ng damit niya at hinawakan ang malamig na pilak na pendant ng kaniyang kuwintas. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata habang marahang pinipisil ang kakaibang ukit nito—ang tanging bagay na naiwan sa kaniya mula sa kaniyang misteryosong nakaraan.

Idinilat niya ang kaniyang mga mata, puno ng malamig at nakakatakot na determinasyon.

Hindi na lang ito basta tungkol sa pera para kay Lola.

Oras na para patunayan niya kung ano talaga ang kaya niyang gawin kapag isinugal niya ang huling piraso ng kaniyang dangal.

Binitiwan niya ang kuwintas at mabilis na sumunod sa yapak ng kaniyang imposibleng target.

Adrian Blake.