Kolundaki son dikiş de kesilip çıkarıldığında kazağını geri giydi. Neyseki yarası sorunsuzca iyileşmişti.
Hastaneden ayrıldığında ofise geçti. Acil halletmesi gereken birkaç iş vardı. Onlarıda hallettiğinde rahat bir nefes aldı. Eve dönmeden önce sevgilisini aradı. “Efulim!” dediğinde aşık olduğu ses yükseldi.
“Bir tanem.”
“Bugün kolumdaki dikişleri aldırdım. Artık babanla konuşsan mı?” diyerek doğrudan konuya girdi. Daha fazla beklemek istemiyordu. Biran önce evlenip sevdiğiyle hep yan yana olmak istiyordu.
“Dayak yiyecek kadar iyileştin mi?” Azra konuşurken gülüyordu.
“İyice abarttın ha. Duyanda babanı cellat sanacak.”
Genç kız daha çok güldü. “Sana babamın pek normal işlerle ilgilenmediğini söylemiştim. Birçok kişinin celladı olduğuna inan.”
Yunus ne diyeceğini bilemedi. Azra'
