เช้าวันต่อมา
ฉันนอนไม่หลับเลยทั้งคืน เพราะในหัวเอาแต่คิดถึงทรัชซ้ำๆวนไป ทุกความรู้สึก การกระทำและคำพูดของเขามันทำให้ฉันทำใจได้ยากจริงๆ ฉันไม่เคยเจอใครที่อ่อนโยนและแสนดีกับฉันแบบทรัชมาก่อน มันจึงทำให้ฉันชอบเขามากๆ แต่สุดท้ายเราก็ไม่สามารถเดินไปด้วยกันได้ เรื่องของเรามันจบตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยด้วยซ้ำ
“เราคิดถูกแล้ว เพราะฉะนั้นอย่าไปนึกถึงเขาอีกท่องไว้พราว” ฉันพูดเตือนสติตัวเองย้ำๆซ้ำๆเพื่อให้เลิกคิดถึงทรัชได้แล้ว
“เฮ่อ” แล้วฉันก็สลัดความคิดถึงทุกอย่างทิ้งไปให้หมดและรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงานวันแรกทันที บางทีการได้ทำงานอาจจะช่วยทำให้ฉันเลิกคิดถึงทรัชไปได้บ้างก็ได้
ผ่านไปสักพัก
“พราวว่าแม่ไม่ต้องทำขนมขายแล้วก็ได้นะคะ พราวหางานทำได้แล้ว” ฉันพูดขึ้นเมื่อเดินมาหาแม่ที่กำลังนั่งทำขนมอยู่ในครัว
“พราวมีงานทำ แต่แม่ไม่มีนี่”
“แม่คะ พราวเลี้ยงแม่ได้นะคะ แม่อย่าออกไปขายขนมเลยนะ ช่วงนี้แม่ย
