“คุณราชันย์คะหนูเจ็บ ปล่อยหนูก่อนค่ะ หนูเดินเองได้”
พราวพยายามดึงแขนตัวเองออก เสียงสั่นเทาเอ่ยบอกคนตัวโตพร้อมก้าวเดินตาม ดวงตาแดงก่ำทั้งจากความเจ็บและความโกรธ
ราชันย์ชะงักไปเสี้ยววินาที แต่สีหน้าแข็งกร้าวยังไม่คลาย
“อย่าทำตัวร่านไปมั่ว ฉันไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร เธอเป็นของฉันแล้วเพราะฉะนั้น เธอก็ต้องเป็นของฉันแค่คนเดียวเข้าใจไว้ด้วย”
เขาทั้งพูดทั้งกำมือเธอแน่นด้วยความโมโห ไม่ชอบเลยสักนิดที่มีผู้ชายเข้ามายุ่งกับเธอแบบนี้
“คุณไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้นนะคะ แล้วก็เลิกพูดจาหยาบคายสักทีเถอะค่ะ หนูไม่ใช่ทรัพย์สินของใคร และไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณจะมาฉุดกระชากได้ตามใจ!”
พราวสวนกลับทันที น้ำตาคลอแต่เธอก็ยังไม่ยอม
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศหยุดนิ่ง ราชันย์มองเธอเหมือนเห็นว่าเธอกำลังอวดดี นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกเดือดดาลขึ้นมาด้วย
“เลิกเอาแต่คิดว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่คุณต้องการสักทีเถอะค่ะ! คุณไม่มีส
