“แต่เธอต้องทำ”
ราชันย์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ น้ำเสียงยังคงเอาแต่ใจเหมือนเดิม เหมือนคำพูดนั้นเป็นข้อสรุปสุดท้ายที่ไม่เปิดทางเลือก
“อะไรของคุณคะ”
พราวพึมพำเบาๆ ริมฝีปากขมุบขมิบ เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด
“ทำไมต้องบังคับพราวขนาดนั้นด้วยลูก ลูกก็รู้นี่ว่าพราวต้องเรียนหนัก เดิมทีก็แทบไม่มีเวลาอยู่แล้ว ถ้าจะให้มาทำความสะอาดห้องให้ลูกอีก พราวเธอคงไม่มีเวลาได้พักผ่ออนแน่ๆ เราก็ควรเข้าใจเธอด้วยไม่ใช่จะเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้”
คุณหญิงจันทร์วาดเอ่ยขึ้น น้ำเสียงจริงจังขึ้นกว่าเดิม แม้จะรู้ดีว่าสายตาของลูกชายยังแข็งกร้าว คุณหญิงก็ยังพูดต่ออย่างไม่ถนอม
“ให้ป้าขึ้นไปทำให้เหมือนเดิมดีกว่าไหมคะ ถ้าคุณราชันย์ไม่สะดวกใจที่จะให้จุ๊บแจงขึ้นไปทำความสะอาดให้”
ยายทับทิมพูดเสริมด้วยน้ำเสียงสุภาพ พยายามคลี่คลายสถานการณ์ และพยายามที่จะให้หลานสาวของตัวเองไม่ต้องเป็นคนทำ
แต่ราชันย์กลับส่ายหน้าเบาๆ
“
