“โอเค งั้นหลังจากนี้แกคอยสังเกตตัวเองไปก่อน ฉันก็จะช่วยดูด้วยอีกแรง แต่ฉันว่ามันคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง”
พราวพยักหน้าเบาๆ เหมือนพยายามปลอบตัวเองไปด้วย
“อืม…ฉันก็หวังให้มันเป็นแบบนั้น ถ้ามันเกิดอะไรขึ้นจริงๆฉันคงแย่แน่ๆ เรียนก็อาจจะไม่จบ แล้วยายฉัน ยายต้องเสียใจมากแน่ ๆเลยด้วย”
เธอกลั้นสะอื้นอย่างยากลำบาก เพราะความกลัวทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ในใจ มันไม่ได้มีแค่เรื่องร่างกาย แต่เป็นความฝัน ชีวิตอนาคต และคนที่เธอรักมากที่สุด ที่กำลังจะเสียใจเพราะเรื่องนี้ด้วย
“มันคงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกแก อาจารย์หมอเราก็มีนี่ แกจะลองไปปรึกษาอาจารย์ดูไหมล่ะ”
มารินถามเสียงเบา ทั้งรู้ดีว่าเพื่อนของเธอคงไม่กล้าไปปรึกษาอยู่แล้ว แต่เธออยากให้พราวมีสักทางที่ทำให้สบายใจขึ้น เธอจึงอยากให้ลองไปปรึกษาอาจารย์หมอดู
“ไม่เอาอ่ะแก ถ้าบอกอาจารย์หมอ ฉันคงต้องเล่าทุกอย่าง แล้วอาจารย์ก็รู้หมดนะสิ”
พราวส่ายหัวทันที ความกลัวฉายชัดเต็
