พราวได้ยินแล้วก็แทบอยากทึ้งหัวตัวเอง 'โธ่ยาย นึกว่าเรื่องอะไรซะอีก หนูกำลังรีบจะตายอยู่แล้ว' แต่ก็ต้องตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ได้ค่ะยาย แต่ตอนนี้หนูรีบมากเลยค่ะ ขอหนูแค่นี้ก่อนนะคะ”
“อ้อๆได้ลูก ถ้าหนูเรียนเสร็จแล้วก็รีบกลับมานะลูก ยายรออยู่”
“ค่ะยาย หนูจะรีบกลับค่ะ แค่นี้นะคะ”
พราวกดวางสายแทบจะทันที แล้วรีบยัดโทรศัพท์กลับลงกระเป๋า ขณะเดียวกันก็หันไปสบตากับมารินที่ยืนหอบอยู่ข้างๆ
“เรื่องใหญ่ไหมแก”
มารินถาม
“ไม่ แต่ยายให้รีบกลับบ้านอะ ช่างเถอะแกตอนนี้เรารีบไปก่อนเถอะ”
พราวถอนหายใจแรงแล้วเร่งฝีเท้าวิ่งขึ้นบันไดทันที
เวลาไม่เคยใจดีกับนักศึกษาแพทย์เลยจริงๆ และวันนี้มันยิ่งโหดร้ายเข้าไปใหญ่สำหรับพราว เพราะทั้งเรื่องเรียนและเรื่องส่วนตัวปนเปกันไปหมด
“ขออนุญาตเข้าห้องค่ะอาจารย์”
เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ทำให้การสอนปฏิบัติของนักศึกษาที่อยู่ก่อนหน้าต้องชะงักลงทันที อาจ
