“จุ๊บแจง ยายฝากเอาผลไม้ไปให้คุณราชันย์หน่อยสิ”
หลังจากพราวขอตัวกลับไปพัก ยายทับทิมจึงหันไปเรียกจุ๊บแจงแทน
“ได้ค่ะคุณยาย เดี๋ยวจุ๊บแจงเอาไปให้คุณราชันย์เองค่ะ”
พูดจบ เธอก็ยกถาดผลไม้แล้วเดินตรงไปยังโต๊ะอาหารทันที
“ผลไม้เปลี่ยนใหม่ได้แล้วค่ะ”
เสียงหวานแจ้วเบาๆดังขึ้นด้านข้างโต๊ะอาหาร ราชันย์ได้ยิน แต่ยังไม่ทันได้เงยหน้ามองว่าเป็นใคร มือหนายื่นออกไปคว้าจานผลไม้ตามความตั้งใจ แล้วมือหนาก็เร็วกว่าอะไรทั้งสิ้น เขายกมือมาคว้าจานผลไม้ พร้อมทั้งจงใจให้มือของเขา สัมผัสไปที่มือของคนที่กำลังวางจานผลไม้ลง
“เอ่อ…ขอโทษค่ะคุณราชันย์”
จุ๊บแจงรีบถอยหลังเล็กน้อย พร้อมเอ่ยขอโทษทันทีด้วยความตกใจ เธอคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ตั้งใจ และด้วยฐานะของตัวเอง การกล่าวขอโทษคือสิ่งที่ควรทำที่สุด
ราชันย์ชะงัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างชัดเจน แล้วก็เห็นว่าไม่ใช่เธอ คนที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อสักครู่ คิ้วเข้มขมว
