“ฉันถามว่า เธอกำลังคิดถึงฉันอยู่หรือเปล่า”
คำถามถูกย้ำช้าๆชัดเจน จนหัวใจของคนฟังเต้นแรงขึ้นมาโดยไม่อาจควบคุมได้
“เอ่อ…เปล่าค่ะคุณราชันย์”
พราวรีบปฏิเสธเสียงสั่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพียงนิด
“หนูแค่กำลังคิดถึงเรื่องฝึกงานในวันพรุ่งนี้เท่านั้นค่ะ”
“งั้นเหรอ”
ราชันย์เอ่ยสั้นๆ น้ำเสียงเหมือนไม่ติดใจ แต่สายตากลับไม่เชื่อคำพูดนั้นเลยแม้แต่น้อย
“งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ”
พราวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทั้งที่ภายในใจอยากระเบิดคำด่าทอออกมาให้หมด แต่เธอรู้ดีว่าไม่อาจทำเช่นนั้นได้ เพราะผู้ชายตรงหน้า คือลูกชายของคุณหญิงจันทร์วาด เจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เธอกับยายอาศัยอยู่
ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวเท้าออกไป
“จะรีบไปไหน”
เสียงเข้มเอ่ยขึ้น ก่อนตามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“ผู้ใหญ่คุยด้วย หัดมีมารยาทหน่อยสิ”
หมับ!!
มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กไว้ในพริบตา แรงกำไม่ถึงกับรุนแรง แต่แน่นพอจะทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ
“อย่า
