กึก! ปั่ง!!
เสียงประตูรถปิดดังสนั่น ก่อนที่ร่างสูงจะก้าวลงมาจากรถอย่างเชื่องช้า ใบหน้าคมเข้มนิ่งเรียบ แต่แววตากลับเย็นชาจนบรรยากาศรอบตัวดูอึดอัดขึ้นมาทันที
“คุณราชันย์…”
พราวเอ่ยเสียงแผ่ว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะขยับถอยออกห่างจากอาจารย์เธียรเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
ราชันย์ปรายตามองภาพตรงหน้า จากถุงขนม หนังสือในมือพราว ไปจนถึงระยะห่างที่เพิ่งเกิดขึ้น
“ที่นี่มันหน้าบ้านของฉัน ไม่ใช่พื้นที่ที่จะมายืนจู๋จี๋กันราวกับสวนลุม”
เขาเอ่ยเสียงเรียบ อย่างคนไม่สนใจกับคำพูด ว่าคนฟังที่ได้ยินแล้วจะรู้สึกยังไง
“เอ่อ…พอดีว่าอาจารย์แค่มาส่งหนูเท่านั้นค่ะ เราไม่ได้ยืนจู๋จี๋กันหนูอย่างที่คนราชันย์พูดหรอกค่ะ”
พราวรีบพูดแก้
ราชันย์หันมองเธอ สายตานิ่งอย่างไม่พอใจ
“ใครกันพราว"
อาจารย์เธียรเอ่ยถามเบาๆ
พราวกลืนน้ำลายคอ พร้อมทั้งเงยหน้าขึ้นไปมองอาจารย์ตรงๆ
“คุณราชันย์ค่ะอาจารย์ เขาเป็นลูกชายของเจ้า
