“ยายคะ ไหนบอกว่ามีงานเลี้ยงอะไรไม่ใช่เหรอคะ”
พราวเอ่ยถามทันทีที่เดินเข้ามาใกล้ร่างของยายทับทิม ดวงตากวาดมองรอบบริเวณที่ดูไม่ต่างจากมื้ออาหารธรรมดาเท่าไรนัก
“ก็ดูสิลูก นั่นแหละงานเลี้ยงแล้ว”
ยายตอบพลางจัดเรียงถาดอาหารว่างให้เรียบร้อย มือของยายยังคงไม่หยุดทำงาน
“งานเลี้ยงเหรอคะ หนูเห็นก็เหมือนกินข้าวกันปกติเลยนะคะ”
พราวอดสงสัยไม่ได้
ยายทับทิมหันมายิ้มบางๆ
“ก็เลี้ยงต้อนรับลูกชายคนเล็กของคุณหญิงจันทร์วาดไงลูก คุณราชันย์น่ะ เพิ่งกลับมาจากอังกฤษเมื่อวานนี้เอง”
“อ้าว แล้วคนไหนคะยาย ทำไมหนูไม่เห็นเลย”
พราวชะโงกมองไปทางโต๊ะอาหารอีกครั้ง
“จะไม่เห็นได้ยังไง ก็คุณราชันย์นั่งอยู่ที่โต๊ะนั่นไงลูก”
ยายพยักเพยิดไปทางโต๊ะยาวกลางสนามหญ้า
พราวขมวดคิ้วเล็กน้อย
“หนูเห็นแต่คุณหญิงจันทร์วาด คุณเตโช คุณชาริต แล้วก็คุณหญิงดรุณีเองนะคะ”
“ตอนที่ไปเสิร์ฟอาหาร หนูไม่ได้สังเกตเหรอว่าคุณราชันย์ก็อยู่ด้วย”
