ราชันย์ยังคงจับมือของพราวแน่นมาตลอด จนกระทั่งรถโดยสารชะลอจอดที่ป้ายหน้ามหาวิทยาลัย
“ช่วยขยับด้วยค่ะ หนูจะลงแล้ว”
พราวพยายามสะบัดมือของตัวเองแรงๆ แต่คนตัวโตกลับไม่คิดจะปล่อยง่ายๆ
“ฉันก็จะลงเหมือนกัน”
คำตอบที่ดังออกมา ทำให้พราวแทบเดือดขึ้นมาทันที
“นี่คุณราชันย์คะ คุณทำบ้าอะไรของคุณกันแน่คะ! ถ้าคุณว่างมากนัก ทำไมไม่ไปอ่านหนังสือ หรือทำอะไรที่มันสงบสติอารมณ์ตัวเองบ้างล่ะคะ”
“อย่าพึ่งพูดตอนนี้สิ เดี๋ยวรถก็ออกก่อนพอดีมาเร็ว”
ราชันย์พูดจบ เขาก็ดึงมือเธอให้ลุกขึ้นเดินตามลงจากรถ ราวกับเจ้าของตัวเธออย่างไม่ฟังเสียงห้ามแม้แต่นิดเดียว ทำให้ภาพที่คนอื่นเห็นนั้นเหมือนกับคู่รัก ที่สวีทหวานจนต้องจับมือกันตลอดเวลา
“นี่! คุณปล่อยมือหนูก่อนค่ะ!”
พราวพยายามยื้อเต็มแรง
“ลงมาเถอะน่า อย่าดื้อสิ”
ทันทีที่เท้าของทั้งคู่เหยียบพื้นหน้ามหาวิทยาลัย พราวก็สะบัดมือออกจากเขาด้วยแรงทั้งหมดที่มี มือเล็กหลุดพ้นจ
