“แก… เขาไม่ได้ตามแกจริงๆด้วยอะ”
มารินกระซิบเบาๆ แต่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าคมจัดของราชันย์แม้แต่วินาทีเดียว เหมือนจะห้ามตัวเองไม่ให้มองก็ห้ามไม่ได้
พราวขมวดคิ้ว หน้าแตกที่พึ่งกล่าวหาเขาไปเมื่อครู่แรงๆ
“ฉันว่ายังไงเขาก็ตามฉันมาแน่ๆ แต่ทำไมถึง…”
คำพูดสะดุดลงกลางอากาศ เพราะภาพตรงหน้ามันค้านกับที่เธอคิดมาตลอด
“แต่ว่าเขานัดกับอาจารย์ใหญ่นะแก ดูสิ เขายังยืนคุยด้วยกันอยู่เลย แถมท่าทางดูเหมือนจะสนิทกันมากด้วยนะน่ะ”
“นั่นสิแก…แล้วฉันก็ด่าเขาไปตั้งเยอะแล้วอ่ะ…”
พราวเสียงเบาลงทันที รู้สึกอายจนบอกไม่ถูกเลยล่ะ แต่ก็จะให้ทำไงได้ล่ะก็ด่าไปแล้วนี่
ความรู้สึกผิดแล่นขึ้นมาในอกอย่างรวดเร็ว พราวกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ใบหน้าเริ่มร้อนวูบ ทั้งอาย ทั้งสับสน ทั้งไม่กล้าสบตาเขาอีกเลยละ
“ก็นั่นสิแก…”
มารินพยักหน้าแรงๆ แต่สายตาก็ยังแอบมองราชันย์อยู่ดี ราวกับหลงมนต์สะกดของเขาไปแล้ว
พราวรีบส่ายหน้าเหมือนจะปั
