“อะ... อาจารย์… ใกล้ไปแล้วค่ะ”
มารินพูดเสียงเบาที่สุดเท่าที่เคยพูดมา
อาจารย์เธียรชะงักเพียงเสี้ยววินาที แต่ก็ยังไม่ถอย ยิ่งกว่านั้นเสียงของเขากลับทุ้มลงกว่าเดิม
“ถ้าไม่จับแบบนี้ จะสอนยังไงให้เข้าใจล่ะ”
คำพูดนั้นดูเหมือนคำสอนธรรมดา แต่บรรยากาศกลับร้อนจนมารินเหงื่อซึมไปหมด
มารินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ จะให้ฉันตั้งใจฝึกได้ยังไงเล่า ใกล้กันขนาดนี้
เธอมองเห็นแค่มือของตัวเอง ที่ถูกโอบด้วยมือของผู้ชายที่เธอไม่เคยนึก ว่าจะต้องได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้มาก่อน แล้วหัวใจของเธอก็ตอบชัดเจน มันไม่ได้เต้นแรงเพราะความกลัวเลย แต่มันกำลังเต้นแรงเพราะอาจารย์เธียร ทำให้เธอเขินแบบควบคุมไม่ได้ต่างหาก
เวลาผ่านไปกว่ายี่สิบนาที ในที่สุดอาจารย์เธียรก็ยอมปล่อยมือจากมาริน หลังจากที่เธอเริ่มทำได้ชำนาญขึ้นแล้ว แล้วหลังจากนั้นเธอก็ทำได้จริงๆ
"อืม...ผ่าน"
"อะไรนะคะ หนูผ่านแล้วหรอคะอาจารย์"
มารินเอ่ยถามพร้อมกับความดีใจ
