“เอ่อ…ค่ะอาจารย์”
พราวตอบเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจก้าวขึ้นรถอาจารย์เธียรไป เธอรู้สึกเกรงใจแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะอาจารย์อุตส่าห์อาสาไปส่ง และอีกอย่างเขาก็ดูเป็นห่วงเธอจริงๆ
แต่ทันทีที่เธอเอามือจับประตูเพื่อจะขึ้นรถ
ตรี๊น!!
รถหรูสีดำสนิทของราชันย์ ก็พุ่งเข้ามาจอดที่ด้านหลังในจังที่หวะพอดิบพอดี หลังจากที่เขาถามอาจารย์ใหญ่มา ว่าพราวฝึกงานอยู่ที่ไหน และตอนนี้เขาก็ตั้งใจที่จะมารอรับเธอกลับบ้านด้วยตัวเอง
แต่ภาพตรงหน้า ทำให้เลือดของเขาเดือดขึ้นทันที
รพีที่นั่งประจำที่คนขับรีบชี้นิ่วบอกผู้เป็นนาย
“นายครับ นั่นพราวนี่ครับ!”
ราชันย์หรี่ตาจ้องภาพพราวที่กำลังก้าวขึ้นรถ ของใครสักคนที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร ริมฝีปากสีเข้มของเขาขยับเบาๆ
“เธอกำลังขึ้นรถของใคร”
รพีรีบตอบทันที
“ไม่ทราบเหมือนกันครับนาย ผมไม่เคยเห็นรถคันนี้มาก่อนเลยครับ”
“กูไม่ได้ถามมึง”
รพีชะงัก
“อ้าว ผมได้ยินนายพูด นึกว่านายถามผมค
