"เธอรับเงินจากฉันไปแล้ว เพราะฉะนั้นเธอจะเบี้ยวไม่ได้"
"แต่เงินนั้นหนูไม่ได้ของนี่คะ คุณเป็นคนให้หนูเองนี่ อีกอย่างนั่นมันก็เป็นเงินที่หนูต้องได้ เพราะว่าหนูเสียตัวไปแล้วหนูก็ควรต้องได้ไม่ใช่หรอคะ"
พราวเถียงกลับยังไม่ยอมแพ้ เพราะโดยนิสัยเธอไม่ใช่คนที่จะยอมใครง่ายๆ และแน่นอนว่าเขาเองก็ด้วย ยังไงซะเธอก็ไม่มีทางยอมแน่ๆ
คนตัวโตขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้พื้นที่ในห้องแคบลงราวกับหายใจไม่ออก
“งั้นก็เอาเงินทั้งหมดมาคืนฉัน”
น้ำเสียงนั้นเย็นจัด ราบเรียบ และบีบหัวใจพราวจนเธอต้องชะงัก ริมฝีปากซีดลงทันที
“จะ…จะให้คืนได้ยังไงคะ เงินพวกนั้นหนูเอาไปจ่ายค่าเทอม แล้วก็อุปกรณ์ฝึกงานหมดแล้วค่ะ ไม่เหลือแล้วด้ยวค่ะ”
เสียงของเธอสั่น เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างอัดอั้น
ความเงียบกดทับลงมาหนักอึ้ง ก่อนที่ชายหนุ่มจะหัวเราะในลำคอเบาๆ
“ก็นั่นแหละ เงินหมดแล้ว แล้วเธอคิดว่าฉันจะปล่อยเรื่องนี้
