“ทำไมกูต้องอยากเจอผู้หญิงคนนั้นอีกวะ… แม่ง เป็นเหี้ยอะไรของกูกันวะเนี่ย”
ตั้งแต่สั่งให้ลูกน้องออกไปตามหาผู้หญิงคนนั้น ราชันย์ก็เอาแต่นึกถึงใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นไม่หยุด ความหงุดหงิดปะปนกับความสับสนก่อตัวขึ้นในอก ทั้งที่ตามปกติเขาไม่เคยเสียเวลาคิดถึงใครนานขนาดนี้มาก่อน
“ราชันย์ลูก ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ อาหารไม่อร่อยเหรอ”
คุณหญิงจันทร์วาดเอ่ยถาม พลางมองลูกชายด้วยแววตาเป็นห่วง
“เปล่าครับแม่”
เขาตอบสั้นๆ
“หรือคิดถึงแฟนที่อยู่นู่นรึเปล่าลูก”
คุณป้าดรุณีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเอ็นดู เพราะเธอรักราชันย์และเตโชไม่ต่างจากลูกชายแท้ๆ ด้วยความที่เธอไม่มีลูก หลานๆทั้งสองจึงเป็นเหมือนลูก ที่เธอทั้งรักและเอ็นดูมากมาตั้งแต่เด็ก
“ผมยังไม่มีแฟนเลยครับคุณป้า”
ราชันย์ตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ
“จริงเหรอวะ แล้วพิชชี่ล่ะ แฟนแกไม่ใช่เหรอ”
เตโชแซวน้องด้วยรอยยิ้มขำๆ
“พี่ก็พูดไปเรื่อย ผมกับเธอไม่เคยคบกัน เราเป็นแค่
