ราชันย์ลากพราวเข้ามาจนถึงห้องนอนขนาดใหญ่ของเขาประตูปิดลง
ปึง!
เสียงนั้นทำให้กล่าวถึงกับสะดุ้งเฮือก
“คุณราชันย์ ปล่อยหนูนะคะ!”
พราวดิ้นสุดแรงที่มี พยายามเอาตัวรอด
“ฉันปล่อยแน่”
เสียงเขาเข้มอย่างคนไม่พอใจ
พึบ!
ร่างของพราวถูกเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างแรง แรงกระแทกทำให้เธอจุกจนเผลอร้องออกมา
“โอ๊ย! เจ็บนะคะ!”
ราชันย์ยืนอยู่ข้างเตียง สายตาคมจ้องลงมาที่อกอวบ อารมณ์เดือดจนเห็นได้ชัด
“ไหน เธอพูดมาสิ ว่าเธอชอบไอ้อาจารย์นั่นหรือเปล่า”
พราวกัดฟัน ดันตัวลุกขึ้นนั่ง ดวงตาแดงก่ำ
“หนูไม่ได้ชอบค่ะ! หนูกับอาจารย์เป็นแค่อาจารย์กับลูกศิษย์กันเท่านั้น!”
เสียงเธอสั่นเทา ก่อนจะมองซ้ายมองขวาเพื่อหาทางออก แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเขานิ่ง ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธ
“คุณเลิกใส่ร้าย เลิกยัดเยียดความชอบบ้าบอพวกนี้ให้หนูสักทีเถอะค่ะ หนูไม่ได้สนใจเรื่องแบบนั้นเลย สิ่งเดียวที่หนูสนใจ คือเรื่องเรียน กับเรื่องที่
