ANDREA
Halo halo ang nararamdaman kong emosyon, why suddenly changed?
Bakit parang umaakto siya ngayon na may halaga pa rin ako? Pilit ko mang pigilan ang damdamin ko, hindi ko mapigilan ang matuwa.
May nasisilip na talaga akong pag-asa na baka mapagdesisyonan niyang patawarin na lang ako bago man lang kami muling maghiwalay ng landas.
Isang simpleng bestida ang naibigan kong isuot. Paglabas ko mula sa walk-in closet ay naroon pa rin siya.
“Come and eat, habang mainit init pa, kumain ka nang marami, halos wala ka nang laman Andrea,” he said that so gently.
Kumislot ang puso ko. Tinitigan niya ako, though, hindi ko pa rin siya kayang tingnan ng deritso sa mga mata. Hindi pa rin ako komportable. Pinaghila niya ako ng upuan.
“Thank, you..” mahina kong sambit saka umupo. Pagka-upo
