CHAPTER 2 : The Annoying Stranger
1028 Words
Three days.
Tatlong araw na mula noong una ko siyang nakita.
At sa tatlong araw na iyon, napagtanto kong may mga taong sadyang walang ibang hobby kundi mang-inis.
Isa na siya roon.
“Miss Galit!”
Napahinto ako.
Again.
Hindi ko alam kung bakit hindi pa rin siya nagsasawa.
“Bakit?”
Lumapit siya sa akin na parang matagal na kaming magkakilala.
“Good morning.”
“Good morning.”
“Galit ka ba?”
“Hindi.”
“Sure?”
“Yes.”
“Okay.”
Tumango siya.
“Galit ka nga.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ang kulit mo.”
“Thank you.”
“Hindi compliment 'yon.”
“I'll take it.”
Napailing ako at nagpatuloy sa paglalakad.
Narinig ko siyang sumunod.
“Where are you going?”
“School.”
“Ah.”
“Bakit?”
“Wala.”
“Then bakit ka sumusunod?”
“Same direction.”
Napatingin ako sa paligid.
“Hindi naman.”
Tumawa siya.
“Okay, nahuli mo.”
Huminto ako.
“Anong gusto mo?”
“Nothing.”
“Then stop following me.”
“Okay.”
Huminto rin siya.
Akala ko tapos na.
Pero pagkatapos ng dalawang segundo—
“Pwede ba kitang samahan?”
Napabuntong-hininga ako.
“Bakit?”
“Kasi gusto ko.”
Simple.
Walang explanation.
Walang dahilan.
At somehow, iyon ang pinaka-weird.
Karamihan ng tao may dahilan kapag may gusto silang gawin.
Siya?
Parang sapat na sa kanya ang gusto ko.
“Fine.”
Lumakad ako.
Narinig ko ang mabilis niyang yabag para makahabol.
“By the way…”
“What?”
“Anong pangalan mo?”
Hindi ako sumagot agad.
“Bakit?”
“Para naman hindi kita tawaging Miss Galit habang buhay.”
“Maybe that's better.”
“Hindi.”
“Why?”
“Kasi gusto kong malaman pangalan mo.”
Napatingin ako sa kanya.
Diretso lang ang tingin niya sa akin.
Walang pang-aasar.
Walang ngiti.
For a second, naging tahimik siya.
At hindi ko alam kung bakit biglang naging awkward.
“I'm—”
Biglang tumunog ang phone ko.
Napatingin ako sa screen.
Mama.
Agad kong sinagot.
“Hello?”
“Anak, nasaan ka na?”
“Papasok na.”
“Pwede mo bang daanan si—”
Napatingin ako sa oras.
Late na ako.
“Ma, mamaya na lang. Papasok na ako.”
“Pero kailangan—”
“I'll call you later.”
Pinatay ko ang tawag.
Nakahinga ako nang malalim.
“Everything okay?”
Hindi ko siya tiningnan.
“Okay lang.”
“Sure?”
“Yeah.”
Hindi na siya nagtanong.
At strangely enough, na-appreciate ko iyon.
---
“By the way,” sabi niya matapos ang ilang minuto.
“What?”
“Hindi mo pa rin sinasabi pangalan mo.”
“Hindi naman required.”
“Required sa akin.”
“Bakit?”
“Curious ako.”
“Curiosity killed the cat.”
“Pero hindi naman ako pusa.”
“Hindi ko rin sinabi.”
“True.”
Napailing ako.
“Ang labo mo.”
“Thank you again.”
“Hindi talaga compliment 'yon.”
“I know.”
Ngumiti siya.
“Pero kinikilig ako kapag ikaw nagsasabi.”
Napatigil ako.
“Ha?”
“Wala.”
“Anong wala?”
“Nothing.”
Tumawa siya.
At doon ko napagtanto—
He was flirting.
Or at least, parang ganoon.
Hindi ko alam kung seryoso siya o sadyang ganito lang talaga siya.
At ayokong alamin.
Mas magandang huwag.
---
“Okay, I'll go.”
Nasa gate na kami.
Tumango ako.
“Bye.”
“Bye.”
Naglakad na ako papasok.
“Wait!”
Lumingon ako.
“See you tomorrow!”
“Maybe.”
“Definitely.”
“Hindi mo alam.”
“Alam ko.”
“How?”
“Because I'll be here.”
Napailing ako.
“Stubborn.”
“Persistent.”
“Same thing.”
“Not really.”
Ngumiti siya bago tuluyang umalis.
I watched him for a few seconds.
Then I shook my head.
Hindi ko siya maiintindihan.
At ayoko rin.
---
That night, umuwi akong pagod.
Hindi physically.
Mas nakakapagod ang araw kapag puno ang utak mo.
Pagpasok ko sa bahay, narinig ko agad ang boses ni Mama.
“Anak.”
I stopped.
“Hmm?”
“May problema tayo.”
At doon bumalik ang realidad.
Bigla kong nakalimutan ang lalaking nakakatawa.
Ang kape.
Ang pang-aasar.
Ang ngiti.
Because this was my life.
Hindi ito isang love story.
Hindi ito lugar kung saan may darating na lalaki at biglang magiging okay ang lahat.
Hindi ganoon ang buhay.
May mga problema na kailangan mong harapin.
May mga bagay na kailangan mong ayusin.
At may mga gabing kailangan mong magpanggap na hindi ka pagod.
Kaya ngumiti ako.
“Anong problema?”
At gaya ng dati—
“Ako na.”
---
The next morning, he was waiting.
May hawak na dalawang kape.
Nang makita niya ako, ngumiti siya.
“Good morning, Miss Galit.”
Tiningnan ko ang kape sa kamay niya.
“Para sa akin?”
“Maybe.”
“Hindi ko sinabi pangalan ko.”
“That's okay.”
“Bakit?”
Lumapit siya at iniabot sa akin ang kape.
“Hindi ko naman kailangang malaman agad lahat tungkol sa'yo.”
Natigilan ako.
“Bakit?”
Ngumiti siya.
“Pwede namang dahan-dahan.”
Hindi ko alam kung bakit parang may kakaibang bigat ang simpleng sinabi niya.
Siguro dahil hindi ako sanay sa dahan-dahan.
Sanay ako sa kailangan.
Sa kailangan kong gawin.
Sa kailangan kong ayusin.
Sa kailangan kong kayanin.
Pero siya—
parang walang hinihingi.
Nandoon lang.
At sa unang pagkakataon, naisip ko:
Maybe letting someone stay isn't the same as needing them.
Hindi ko pa alam noon kung gaano kalaki ang magiging parte niya sa buhay ko.
Hindi ko pa alam kung ilang beses niya akong mapapatawa.
Kung ilang beses niya akong maiinis.
At hindi ko pa alam kung ilang beses niya akong mahuhuling umiiyak kapag akala ko walang nakakakita.
Ang alam ko lang—
may isang makulit na lalaki na nagsisimula nang maging parte ng araw-araw ko.
At kahit ayaw kong aminin,
inaabangan ko na rin siya.
- Writer
