Tık tık tık adımlar, atların nal sesleri, kalbimin sesi... Hangi sese kulak vereceğimi şaşırırken gözlerim bir noktaya kilitlenmiş, nefesim kesik kesik olmuştu. Yanımda bulunan insanları unutmuş engelli olarak beklediğim öğrencimin gayet sağlıklı bir şekilde karşımda durmasına sevinmiştim. Tek sevindiğim nokta bu değildi aslında. Hayatın en karanlık noktalarında gezerken bu güzelliği karşımda görmem benim için bir mucizeydi. Yaklaştıkça kalp ritmim hızlanıyor aynı zamanda beynimin içindeki uğultuları durdurmakla mücadele ediyordum. 'Ya Allah aşkına bir sandalye vereydiniz şimdi bayılacağım yoksa.' diye diye içim isyan ederken, vücudum olabildiğince dikleşiyor, karşımdaki zerafete karşı güç gösterisinde bulunmak istiyordu. Aramızda üç adım kalana kadar geldiğinde durdu ve şaşkın şaşkın yüzü
