Köşke giderken bahçede yağmurun güzel dokunuşlarıyla karşılaştım. Gökyüzüne baktım, açtım kollarımı, yükselttim havaya doğru sonra ellerimi diktim semaya dua eder gibi. Yüzümde tuhaf bir tebessüm belirdi. Yağmur gel, daha fazla gel, can ol, bereket ol, rahmet ol. Temizle üzerimizdeki kirleri, aksın gitsin bütün kötülükler; bitsin kin, nefret.
Bütün bebekler senin temizleyeceğin saf dünyaya açsın gözlerini. Geçmişten gelen kinin çamurunda boğulmasınlar. Senden sonra doğan gökkuşağının altında oyuncaklarıyla oynasınlar. Özlediğim, hasret kaldığım annemin kokusunu da getir toprağın en altından. Yağmur tenimi öyle okşa ki yılların özlemi gitsin.
Merhameti öğret bize yağmur, karşılıksız sevmeyi, iyilik etmeyi, fedakar olabilmeyi, paylaşmayı, güzele ve iyiliğe dair her şeyi. Hissettir bize ya
