Destina

DESTİNA

Dün gece sen uyurken

İsmini fısıldadım

Ve hayvanların korkunç

Öykülerini anlattım

Dün gece sen uyurken

Çiçeklere su verdim

Ve insanların korkunç

Öykülerini anlattım onlara

Dün gece sen uyurken

Yüreğim bir yıldız gibi bağlandı sana

İşte bu yüzden, sırf bu yüzden

Yeni bir isim verdim sana

Destina

Sen öyle umarsız, uyusan da bir köşede

İşte bu yüzden, sırf bu yüzden işte

Yaşamdan çok ölüme yakın olduğun için

Seni bu denli yıktıkları için

Yaşamanın gizini vereceğim sana

DESTİNA...

Lale MÜLDÜR

*



Destina'nın günlüğünden bir sayfa...

İçini döktüğü tek nokta...

Yalnızlık... Her gün söylediğim aynı şarkı... Dilime yapışmış, çıkmıyor. Bir derdim var içimde; o kadar büyük, o kadar kor, anlatsam insanlara dinleyenin içini yakacak cinsten. Uyusam azıcık geçiyor, uyanınca kor daha fazla küreklenerek alevleniyor.

Neyim ben, kimim? Neyin vebali boynumu büken? Beni bu köşkte yalnızlığa mahkum eden?

Geçmişte işlenen kaç günah gelecekte yaşayacak masumları etkiledi kim bilir? İnsanların korkunç öyküleri kaç çocuğun uykusunu kaçırdı? Biliyor musun Destina, on sekiz senenin kaç gecesinde aynı öyküleri dinleyip, düşünüp, gözlerimi kapattım? Güneş yeniden doğsa da kapkara gündüzlere gözlerimi açtım. Günümü şenlendirmek için çiçekler büyüttüm, bitkiler yetiştirdim. Mutfağa girdim, bütün tarifleri denedim. Hayvanlar besledim insandan daha masum. Ezgiler söyledim, dinledim, sessizliği yutkundum. Okudum, sürekli okudum işime yarayanı da yaramayanı da. Ama o korkunç öyküleri unutamadım Destina. Kaderin önüme sereceği geleceği, bir gün bir fanusun içi gibi saklı tutulduğum bu köşke girecek Truva Atı'nı bekledim.

Destina , farklı günün aynı eylemlerini yapmaya hazırlanayım. Ayşe yengeme kalçamdan aşağı inen saçlarımı taratayım, Saliha Teyzenin diktiği elbiselerden giyeyim. Zehra ile kahvaltıyı hazırlayıp amcama ''Günaydın'' diyeyim. Babaanneme kahvaltısını yaptırırken Ahmet Ağabeyimi selamlayayım. Kahvaltı tabaklarını farklı renklerde reçellerle şenlendirerek 'Eline sağlık' kelamının güzelliğine 'Afiyet olsun' tacını takayım. Çiçeklerime, bitkilerime suyunu verip, hayvanlarımı yemleyeyim. Köşkün ta uzağından görünen denize bakarak az da olsa temiz havayı genzime doldurayım.

'Yalnızım.' diyordum ya bu kişiler de kim diyeceksiniz? Hayatımda doğdum doğalı gördüğüm tek insan türleri ; tabi arada gelen öğretmenleri ve ayda bir sefer amcamın kurşun geçirmez arabasıyla çıktığım şehir merkezinde gördüğüm insan silüetlerini saymazsak.

Hı!... Ben kim miyim? Ben doğduktan bir yıl sonra ölen anne ve babamın çocuğu olmayan amcam ve yengeme yadigarıyım. Bir günahın vebalinin üzerinden çıkarılması bekleyen kurbanlığım. Ben DESTİNAYIM...

***